ฉู่เฟิงกับฉู่เทียนคั่วคุยรายละเอียดต่างๆ เรียบร้อยแล้ว ก็ออกจากตำหนักหนังสือหลวง
เดินอยู่บนทางเสด็จที่มุ่งออกจากวัง จู่ๆ ก็เหลือบไปเห็นใครบางคนยืนอยู่ไม่ไกล
ฉู่เซิ่ง?
ฉู่เฟิงหรี่ตาลง
ไอ้หมอนี่ทำไมยังไม่ไปอีก?
คนที่ถูกกักบริเวณจะมาได้ก็แปลกมากแล้ว
เลิกประชุมแล้ว ก็ไม่รีบกลับไปซ่อนตัวในจวนเร็วๆ ล่ะ?
คิดไปก็ไม่หยุดเดิน เดินต่อไปข้างหน้า
ฉู่เซิ่งเห็นฉู่เฟิงแล้ว ก็ทำหน้าบึ้งตึงเดินเข้ามาหาทันที อ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง...
"พี่สาม!"
ฉู่เฟิงแย่งพูดก่อน ทำหน้าสงสัยถามว่า "ไม่ใช่ถูกกักบริเวณหรือไง? ปรากฏว่าถูกกักบริเวณก็ต้องมาเปิดประชุมใหญ่เช้าด้วยเหรอ? อันนี้ข้าเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก"
ฉู่เซิ่งอ้าปาก จะพูดอะไรก็ติดอยู่ที่ลำคอ หน้าตาเขียวไปขาวไป สลับกันไปมา สีหน้าดูเด่นเป็นพิเศษ
ฉู่เฟิงไม่รอให้ฉู่เซิ่งทันตั้งตัว รีบเดินผ่านเขาไปอย่างรวดเร็ว เท้าราวกับมีลม อาภรณ์ปลิวไสว
เดินออกไปได้เจ็ดแปดก้าว ด้านหลังก็ดังเสียงของฉู่เซิ่งขึ้น: "ฉู่เฟิง! อย่าหยิ่งยะโสเกินไปนัก! สักวันหนึ่ง..."
คำพูดต่อจากนั้นปลิวไปกับสายลม ฉู่เฟิงก็ขี้เกียจจะฟัง
หยิ่งยะโส?
ไอ้นี่มันเพิ่งจะเริ่มต้นเอง!
...
หน้านอกประตูวัง
ฉู่เฟิงเห็นรถม้าของตัวเองได้ทันที รวมถึงเสิ่นอวี้เยี่ยนที่ยืนอยู่ข้างรถม้า
เสิ่นอวี้เยี่ยนพอเห็นฉู่เฟิงออกมา แววตาคมสวยก็เป็นประกายทันที รีบเดินเข้ามาหา
ฉู่เฟิงในใจจู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกแปลกๆ ภาพตรงหน้าแบบนี้ เหมือนเมียมารับสามีเลิกงาน