ฉู่เฟิงส่งใบรับหนี้ทีละใบออกไป พร้อมเก็บธนบัตรทีละใบเข้ามา
เหล่าขุนนางที่ไม่ได้ถูกเรียกชื่อ ยืนจ้องตาปริบ ๆ ใจทั้งโล่งทั้งระแวง
โล่งที่ตัวเองไม่ถูกเรียกชื่อ
ระแวงว่าไม่รู้ว่าฉู่เฟิงจะมีหลักฐานอะไรของตัวเองอยู่ในมือหรือเปล่า
ผ่านไปเกือบชั่วยาม
ฉู่เฟิงตบมือสองสามที แล้วยัดธนบัตรใบสุดท้ายเข้าไปในอกเสื้อ
คิดเลขในใจคร่าว ๆ ใบรับหนี้ที่ซื้อมาสามพันตำลึง รวมมูลค่าแล้วไม่ถึงแปดพันตำลึง
แต่ผลลัพธ์ที่ได้ วนเก็บอยู่ที่ลานหน้าพระตำหนักรอบเดียว ได้ธนบัตรคืนมาเก้าพันตำลึงกว่าแล้ว!
มุมปากฉู่เฟิงยกยิ้ม อารมณ์ดีสุด ๆ ก้มลงมองใบรับหนี้ที่ยังเหลืออยู่ในมืออีกสองสามใบ
"อุ๊ย ตายละ เห็นทีบางคนไม่ได้อยู่แถวนี้สินะ"
"รบกวนทุกท่านช่วยบอกต่อกันหน่อย ใครก็ตามที่ญาติหรือเพื่อนของตัวเองไปยืมเงินที่บ่อนการพนันเฉียนหยวนแล้วยังไม่ใช้คืน บอกให้มาคืนเงินที่จวนข้าได้เลย"
พูดจบ ก็ยัดเงินใส่แขนเสื้อตุง ๆ แล้วเดินจากไปอย่างสง่างาม
เหล่าขุนนางที่อยู่ด้านหลัง ยืนมองหน้ากันเอง เงียบไปนานพอควร
ดีที่เรื่องนี้หกหน่อน้อยจัดการเป็นการส่วนตัว ถ้าหากไปถึงหูฝ่าบาทล่ะก็ เรื่องใหญ่แน่!
ที่ไกลออกไป
ฉู่เซิ่งและซวี กั๋วฝู่ยืนอยู่ที่มุมหนึ่ง มองดูเหตุการณ์ทั้งหมด
สีหน้าฉู่เซิ่งคล้ำเครียด: "ท่านลุง ไอ้หนูหกนี่มันอวดดีเกินไปแล้ว มันนี่มันรีดไถกันกลางที่สาธารณะชัด ๆ?"
ซวี กั๋วฝู่ไม่ได้พูดอะไร แค่มองแผ่นหลังของฉู่เฟิงที่กำลังเดินจากไป สายตาเย็นชาจนน่ากลัว "ไปกันเถอะ"