ฉู่เทียนคั่วจ้องมองฉู่เฟิงด้วยสายตาเป็นประกาย เต็มไปด้วยความคาดหวัง
ยาแก่นมังกรพยัคฆ์แกร่งเมื่อครั้งก่อนทำให้เขาพอใจเป็นอย่างมาก รู้สึกเหมือนตัวเองเด็กลงไปสิบยี่สิบปี
ที่ผ่านมาร่างกายไม่ไหวอย่างชัดเจน ตอนกลางคืนไม่กล้าไปโปรดปรานพระสนม ต้องอ้างว่าตรวจฎีกาเป็นข้ออ้างไม่ไปพระตำหนักหลัง
เหล่าพระสนมถึงปากไม่พูด แต่ในใจคิดอะไร เขารู้ดี เพียงแต่ติดที่อายุปูนนี้ แม้เป็นองค์ฮ่องเต้ก็ต้านทานการบั่นทอนของกาลเวลาไม่ไหว...
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว!
หนึ่งคนไม่พอ สองคนไม่มาก สามคนกำลังดี สี่คนก็ได้ ห้าคนออกแรงหน่อยก็รับไหว!
เขาดีใจ เหล่าพระสนมในวังก็ดีใจด้วย
ความสดชื่นกระปรี้กระเปร่าดีขึ้นไม่น้อย
รู้สึกเหมือนไม้แก่แตกรากใหม่ ได้เกิดใหม่อีกครั้ง!
"เสด็จพ่อ สิ่งนี้มีประโยชน์มหาศาลนัก"
ฉู่เฟิงพูดเสียงเรียบๆ
"โอ้? รีบพูดมา!"
ฉู่เทียนคั่วโน้มตัวไปข้างหน้า น้ำเสียงร้อนรน
ฉู่เฟิงกระแอมเสียงหนึ่ง เริ่มโม้:“สิ่งนี้เป็นของที่ทำประโยชน์แก่แผ่นดินและราษฎร ใช้ได้เมื่อไหร่ก็จะทำให้คลังของแผ่นดินเต็มเปี่ยม บ้านเมืองมั่งคั่งประชาชนเข้มแข็ง!”
ฉู่เทียนคั่วเร่ง:“มันคืออะไรกันแน่ ลูกหกอย่าอ้อมค้อม รีบเอามาให้พ่อดูเร็ว!”
"เชิญเสด็จพ่อทอดพระเนตร!"
ฉู่เฟิงพูดพลางหยิบผ้าไหมผืนหนึ่งที่พับเรียบร้อยออกจากอก สองมือประคองวางลงบนโต๊ะหลวงอย่างนอบน้อม
ฉู่เทียนคั่วรีบหยิบขึ้นมาคลี่ดู
บนผ้าไหมเขียนตัวหนังสือเต็มไปหมด นั่นคือวิธีการทำน้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์