ภายในห้องโถงใหญ่
ฉู่เฟิงปฏิเสธอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็ต้องนั่งลงที่เก้าอี้หลัก
เสิ่นอวี้เยี่ยนและฮูหยินผู้เฒ่านั่งอยู่ทางซ้ายล่าง ส่วนเย่เฟยหงนั่งเป็นเพื่อนอยู่ทางขวา
สาวใช้ยกน้ำชามาให้ แล้วก็ย่อตัวถอยไปอีกด้าน
ฮูหยินผู้เฒ่ายกถ้วยชาขึ้น จิบคำหนึ่ง อมน้ำชาไว้ในปาก ยังไม่ทันจะเอ่ยปากอะไร...
ฉู่เฟิงก็ทำหน้าจริงจังพูดขึ้นก่อนว่า "คุณยาย เรื่องเมื่อคืนเป็นอุบัติเหตุ ข้ากับอวี้เยี่ยนต่างก็เป็นฝ่ายเสียหาย แต่เมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใด ข้าจะรับผิดชอบเอง!"
พูดจบ คำพูดที่ฮูหยินผู้เฒ่าเตรียมไว้ตั้งนานก็อุดตันอยู่ในลำคอทั้งหมด
คาดไม่ถึงจริงๆ ว่าองค์ชายหกที่ขึ้นชื่อเรื่องเจ้าชู้ จะมีความรับผิดชอบขนาดนี้!
เงียบไปครู่หนึ่ง ฮูหยินผู้เฒ่าก็วางถ้วยชาลง หันไปมองเสิ่นอวี้เยี่ยนที่นั่งอยู่ข้างๆ สายตาเต็มไปด้วยความเอ็นดูและความจริงจัง "อวี้เยี่ยนเอ๋ย ยายแก่มากแล้ว ดูแลเธอไปได้ไม่ตลอดชีวิต"
พูดจบก็หันมามองฉู่เฟิง สายตาเพิ่มความยอมรับอีกนิด "องค์ชายหกผู้นี้ ยายเพิ่งได้เจอเป็นครั้งแรก ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะเคยได้ยินข่าวลือไม่ดีนัก แต่วันนี้ได้เจอตัว ก็ถือว่าเป็นคนมีความรับผิดชอบ"
"เรื่องแต่งงานนี้ พวกเรารับคำแล้ว!"
ถึงจะพูดแบบนั้น
แต่ไม่รับแล้วจะทำยังไง?
พระราชโองการลงมาแล้ว จะขัดราชโองการได้หรือ?
ที่สำคัญที่สุดคือ กลัวว่าเสิ่นอวี้เยี่ยนจะคิดสั้นอีก!