ยามใกล้พลบค่ำ
ตะวันลับขอบเขาตะวันตก สีส้มเรืองรองสุดท้ายบนขอบฟ้ากำลังจางหาย
ฉู่เฟิงและเสิ่นอวี้เยี่ยน ภายใต้การเป็นสักขีพยานของคุณฮูหยินผู้เฒ่าและเย่เฟยหง ได้จัดพิธีที่เรียบง่ายแต่พิเศษสุดขึ้นมาพิธีหนึ่ง
ไม่มีแขกเหรื่อ ไม่มีดนตรี ขั้นตอนเรียบง่ายจนไม่สามารถเรียบง่ายไปกว่านี้ได้อีกแล้ว
ใครเห็นเข้า คงไม่รู้ด้วยซ้ำว่านั่นคือพิธีแต่งงาน
แต่ฉู่เฟิงก็ไม่ได้แยแสสายตาคนอื่น ได้แค่ทำให้ทางตระกูลเสิ่นมีปากมีเสียงก็พอ
หลังพิธีเสร็จ ฉู่เฟิงก็ฉันมื้อเย็นที่ลานบ้านของเสิ่นอวี้เยี่ยน
โต๊ะอาหารเต็มไปด้วยอาหารถ้วยชามเรียงรายจนแน่นขนัด
ข้างโต๊ะมีแค่สองคนนั่งเผชิญหน้ากัน
เสิ่นอวี้เยี่ยนเปลี่ยนชุดเจ้าสาวออกแล้ว สวมชุดลำลองสีชมพูอ่อน ก้มหน้าเขี่ยกับข้าวอย่างเก้ๆ กังๆ
ท่าทางเกร็งๆ ราวกับแขกที่เพิ่งเคยขึ้นโต๊ะเป็นครั้งแรก
ส่วนฉู่เฟิงกลับเอนหลังสบายอารมณ์
กินข้าวคำโต ดื่มเหล้าอึกใหญ่ กินจนมุมปากเปื้อน ดื่มจนเสียงดังฉ่าฉ่า
“ท่านเป็นคนปกติได้ยังไงเนี่ย?”
เสิ่นอวี้เยี่ยนทนไม่ไหว เงยหน้ามองฉู่เฟิง สายตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
ฉู่เฟิงกลืนคำข้าวลงคอ รินเหล้าเข้าปากอีกอึก ก่อนจะยิ้มแล้วย้อนถามกลับไปว่า “แล้วข้าควรเป็นยังไงล่ะ? กระวนกระวาย? เก้อเขิน? นั่งไม่ติดที่?”
เสิ่นอวี้เยี่ยนชะงัก ริมฝีปากขยับจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็หาเสียงพูดไม่ออก
ฉู่เฟิงวางตะเกียบ รอยยิ้มจางลง น้ำเสียงเริ่มเอาจริง “อวี้เยี่ยน ตอนนี้เราสองคนเป็นสามีภรรยากันแล้ว ถึงแม้การแต่งงานครั้งนี้จะมาฉุกละหุก งานก็จัดแบบเรียบง่าย แต่เมื่อแต่งกันแล้ว ก็ต้องหันหน้าด้วยกันทั้งคู่ ถ้าเจ้าตื่นเต้น ข้าก็ตื่นเต้น แล้วชีวิตคู่นี้จะไปกันรอดหรือ?”
เสิ่นอวี้เยี่ยนก้มหน้ามองข้าวในชาม “ที่ท่านพูดก็ถูก”
ฉู่เฟิงยื่นมือไปคีบกับข้าวให้อีกฝ่าย “กินเถอะ กินให้อิ่ม จะได้เข้าห้องหอ”
เสิ่นอวี้เยี่ยนหน้าผุดผ่าวทันใด “พะ ท่านพูดอะไรของท่าน!”
ฉู่เฟิงทำหน้าบริสุทธิ์ใจ “เมื่อคืนยังไม่ถือเป็นคืนหอเยอะ นี่ก็แล้วกัน เมื่อวานข้ามึนๆ ยังไม่ได้...”
“พอได้แล้ว หยุด!”
เสิ่นอวี้เยี่ยนจ้องเขม็งใส่ฉู่เฟิง