เย่ชิงเสวี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง น้ำเสียงช้าลงกว่าปกติเล็กน้อย ราวกับกำลังไตร่ตรองถ้อยคำ «สองวันนี้ฉันกำลังคิดว่า ราชินีหิมะน่าจะมีพี่น้องอีกคน ไม่ใช่ราชินีหรือเจ้าหญิงแบบในแฟนตาซีตะวันตก แต่เป็น...เรื่องราวที่เข้ากับขนบประเพณีของต้าซย่าของเรามากกว่า อย่างเช่น พี่น้องสองคนเดิมทีเป็นเทพองค์หนึ่ง แล้วด้วยเหตุผลบางอย่างจึงลงมายังโลกมนุษย์ คนหนึ่งดูแลลมและหิมะ อีกคนดูแลน้ำแข็ง ทั้งสองคนส่งเสริมซึ่งกันและกันจนก่อเกิดเป็นอาณาเขต»
ซูมู่ฟังแล้วใจสั่นไหวเล็กน้อย
สิ่งแรกที่เขานึกถึงก็คือแนวแฟนตาซีตะวันตกจริง ๆ
ชื่อราชินีหิมะเองก็แฝงกลิ่นอายแฟนตาซีตะวันตกอย่างเข้มข้น เขาจึงคิดไปโดยไม่รู้ตัวว่าควรใช้แนวราชินีหิมะ ยักษ์น้ำแข็ง หรืออะไรทำนองนั้น
แต่เมื่อเขาลองคิดทบทวนแนวทางที่เย่ชิงเสวี่ยเสนอ กลับรู้สึกว่ามันมีเพดานการพัฒนาสูงกว่าเสียอีก
เทพลงมายังโลกมนุษย์ พี่น้องฝาแฝด อำนาจแห่งลมและหิมะกับน้ำแข็งที่แยกจากกันแต่ก็หลอมรวมเป็นหนึ่ง
เมื่อนำแนวคิดนี้ไปวางไว้ในกรอบวัฒนธรรมดั้งเดิมของต้าซย่า ก็สามารถเชื่อมโยงไปถึงพิธีบวงสรวงยุคโบราณ สัตว์ประหลาดในคัมภีร์ขุนเขาและมหาสมุทร รวมถึงเทพเจ้าในบทเพลงเก้าทำนองได้ ลุ่มลึกกว่าแนวแฟนตาซีตะวันตก อีกทั้งยังเปิดจินตนาการได้กว้างกว่า
«ความคิดนี้ดีมาก» ซูมู่กล่าวอย่างจริงจัง
เย่ชิงเสวี่ยมองเขา คล้ายกำลังดูว่าเขาพูดส่ง ๆ หรือไม่ จากนั้นปลายหูของเธอก็แดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่นและไม่พูดอะไรอีก
ซูมู่เองก็ไม่ได้พูดต่อ เดิมทีเขาคิดจะเล่าแนวแฟนตาซีตะวันตกที่ตนจินตนาการไว้ให้อีกฝ่ายฟัง แต่พอคิดอีกที แต่ละคนย่อมตีความธีมไม่เหมือนกัน ฝืนยัดเยียดความคิดให้ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมาก