เขาเพิ่งเดินออกจากลิฟต์ ก็เห็นผู้อำนวยการหลิวล้มอยู่ข้างกำแพง และเห็นศิษย์ตระกูลลัวที่มาขวางหน้าห้องผู้ป่วยด้วย
ลัวหย่งหูหันขวับกลับมา
ตอนแรกเขาอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ดีใจสุดขีด "ลูกเอ๊ย! มันนั่นแหละ"
"มันก็คือเฉินอี้ ไอ้คนที่มาทุบโรงฝึกฉันเมื่อวาน"
"ฆ่ามันซะ"
"ฆ่ามันให้พ่อเดี๋ยวนี้!"
หลัวซิงหันมามองเฉินอี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า
เขาไม่รู้จักเฉินอี้
แต่ตลอดทางที่ผ่านมา พวกยุทธกระจอกที่เขาเจอมันมากมาย ล้วนเป็นพวกอ่อนแอไร้ฝีมือ
"แกนี่แหละ ที่ทำร้ายพ่อฉัน?" หลัวซิงเชิดคางเล็กน้อย สีหน้าโอหัง "คุกเข่าซะ แล้วหักแขนหักขาตัวเอง"
"ถ้าฉันอารมณ์ดี อาจจะให้พ่อแม่แกตายอย่างสบายหน่อย"
เฉินอี้ไม่หยุดฝีเท้า
สายตาของเขาจับจ้องไปที่สองพ่อลูกตระกูลลัว นัยน์ตาเย็นเยียบ
ลัวหย่งหูอ้าปาก กำลังจะด่าต่อ
ตูม!
ภายในร่างของเฉินอี้ เม็ดเลือดหมุนคว้างอย่างบ้าคลั่ง
ลมปราณขั้นสี่ 'ควันไฟ' ระเบิดออกอย่างไม่เก็บกัก!
เปลวโลหิตสีแดงเพลิงพลุ่งขึ้นปกคลุมร่างของเขาทั้งหมด
ความยโสบนหน้าหลัวซิงแข็งค้าง
"ขั้นสี่... ควันไฟ?!"
เขาร้องออกมาด้วยความตกใจ น้ำเสียงหลง
พ่อบอกว่าเป็นแค่ยุทธขั้นสองไม่ใช่หรือ?
นี่มันขั้นสอง? บ้าอะไรกัน นี่มันขั้นสี่ชัด ๆ
'ย่างก้าวสู่ความว่างเปล่า'
เงาร่างแวบหนึ่ง เฉินอี้ข้ามระยะกว่าสิบเมตร ปรากฏตัวในห้องผู้ป่วยโดยตรง
ฝ่ามือกดลงบนท้ายทอยของชายร่างใหญ่ที่จับสายยาง
โครม! ศีรษะกระแทกกำแพงแหลก เลือดกระเซ็น
พวกชาวโรงฝึกที่เหลือยังไม่ทันตั้งตัว เฉินอี้ก็หมุนตัวกลับ
จั้นเยวียนออกจากฝัก
เคร้ง!
เปลวโลหิตแดงฉานอาบคมดาบ ฟาดขวางออกไป