เธอหยิบซองเอกสารออกมาจากด้านหลัง ดึงกระดาษสองสามแผ่นยื่นให้เฉินอี้
ข้างในมีรูปถ่ายหลายใบ กับบันทึกการสืบสวนอีกไม่กี่หน้า
รูปแรกถ่ายจากถนนก่อนที่พ่อกับแม่จะเกิดเรื่อง
พ่อและแม่ของเฉินอี้กำลังเดินบนทางเท้า ด้านหลังมีชายแต่งกายลำลองหลายคนตามอยู่
พวกนั้นอยู่ห่างไม่มาก แถมไม่ได้ปิดบังการติดตามเท่าไหร่นัก
ในนั้นมีสองคนที่ไปตายอยู่ที่โรงแรมจินหยวน
จ้าวเซวียนจิ้งเอ่ยว่า “คนที่ทำร้ายพ่อแม่ของนาย มาจากแผนกจัดการของกรุ๊ปยวี่เฟิง”
“ในเมื่อนายสืบมาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันก็จะไม่พูดมาก”
“ประธานกรุ๊ปยวี่เฟิงชื่อซุนอวี้ฮุ่ย สี่ขอบเขตสมบูรณ์”
“เบื้องหน้าทำธุรกิจ เบื้องหลังเลี้ยงนักบู๊เอาไว้มากมาย ทำงานสกปรกแทนพวกผู้มีอิทธิพลในนครคุนหลุน”
เฉินอี้เปิดหน้าต่อไป
ข้างบนคือประวัติของซุนอวี้ฮุ่ย
ด้านล่างสุดของประวัติ มีวงกลมเด่นไว้สองตัวอักษร
ตระกูลหยาง
เฉินอี้เงยหน้าขึ้น
“เบื้องหลังกรุ๊ปยวี่เฟิงคือตระกูลหยางงั้นหรือ”
“ใช่แล้ว”
จ้าวเซวียนจิ้งบอกว่า “ซุนอวี้ฮุ่ยได้รับการสนับสนุนจากตระกูลหยางตั้งแต่ช่วงแรก ๆ”
“ที่กรุ๊ปยวี่เฟิงตั้งหลักได้ในเขตศูนย์กลาง ก็เพราะตระกูลหยางหนุนหลัง”
“แผนกจัดการทำงานให้คนมากมาย แต่งานที่ถึงขั้นเอาชีวิตจริง ๆ ส่วนใหญ่ล้วนเกี่ยวโยงกับตระกูลหยาง”
กระดาษในมือเฉินอี้ส่งเสียงดังเบา ๆ ครั้งหนึ่ง
พ่อกับแม่สืบหาเบาะแสของน้องสาว
เพิ่งเจอเบาะแส ยังไม่ทันส่งให้สำนักตรวจการ ระหว่างทางก็ถูกทำร้ายเสียก่อน
กรุ๊ปยวี่เฟิงลงมือเพื่อปิดปาก
ตระกูลหยางหนุนหลัง
เรื่องทั้งหมดนี้ ในที่สุดก็เชื่อมโยงกันสนิท
เฉินอี้ถามว่า “แล้วน้องสาวของผมล่ะ”
จ้าวเซวียนจิ้งดึงข้อมูลชุดสุดท้ายออกจากซองเอกสาร