หม่าเสี่ยวเชียนก็ได้สติเช่นกัน ทั้งสองแยกกันวิ่งหนี
คนหนึ่งวิ่งขึ้นภูเขา
อีกคนวิ่งลงภูเขา
ขอเพียงมีคนรอดกลับไปได้สักคน กรมปราบยุทธก็จะได้รับข่าว
เฉินอี้ออกแรงที่เท้า
ย่างก้าวสู่ความว่างเปล่าพุ่งออกไป
เขาไล่ตามหม่าเสี่ยวเชียนที่วิ่งลงภูเขาก่อน
หม่าเสี่ยวเชียนได้ยินเสียงฝีเท้าด้านหลัง หันกลับมาฟันดาบ
จั้นเยวียนฟาดลงก่อน ปลายดาบทะลุผ่านกลางอกเฉียง
หม่าเสี่ยวเชียนถอยหลังไปสองก้าว ทรุดลงบนขั้นบันไดหิน
เลือดไหลทะลักจากอก
เขาก้มมองบาดแผล สีหน้าเจ็บแค้นที่สุด ก่อนร่างจะทรุดฮวบลง
เฉินอี้ไม่หยุด
เขาหันกลับไปตามโจวเฉิน
โจวเฉินวิ่งลงบันไดไปแล้วหลายสิบขั้น
ระหว่างวิ่ง มือข้างหนึ่งคลำหาเครื่องมือสื่อสารตรงเอว
นิ้วเพิ่งแตะถึงปุ่ม ด้านหลังก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น
โจวเฉินหันกลับมา
เฉินอี้มาถึงแล้ว
"อย่าฆ่าข้า!"
"ข้าจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น..."
เฉินอี้ฟันดาบลง
จั้นเยวียนทะลุแผ่นหลังโจวเฉิน ปลายดาบโผล่ออกมากลางอก
เฉินอี้ชักดาบออก
ศพกลิ้งลงตามขั้นบันไดไปหลายเมตร หยุดอยู่ข้างลู่หย่ง
เพียงสิบกว่าวินาที บนขั้นบันไดมีศพแหลกเหลวเพิ่มมาห้าศพ
เฉินอี้เก็บดาบเข้าฝัก
เขาไม่อยู่ต่อ หันหลังวิ่งลงภูเขาไปอย่างรวดเร็ว
ผู้ยุทธ์ระดับสี่เปิดลมปราณเต็มกำลัง วิ่งเร็วกว่ารถจี๊ป ตัดทางตรงมุ่งสู่โรงพยาบาลในเมือง
ไม่นานนัก ชายชราชุดดำผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวบนขั้นบันได
จางวั่นคุนพกดาบโบราณไว้ที่เอว หยุดอยู่ข้างศพลู่หย่ง
เขามองดูศพทั้งห้าตามลำดับ ไร้ความกังวล ไม่มีคำตำหนิ กลับหัวเราะออกมา
"ดีนัก"
"สังหารเฉียบขาด ถอนรากถอนโคน มีท่วงท่าแบบข้าในอดีต"