“ถังปินเป็นบ้าหรือยังไง ไม่เกี่ยวกับนาย”
“รีบตามหาเฉินอี้ให้เจอ”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ
“หลังจากเจอแล้ว ไม่ต้องทำตามขั้นตอนของกรมปราบยุทธ”
“ฆ่าทิ้งได้เลย ไม่ต้องสนใจใครทั้งนั้น”
“เข้าใจแล้ว”
สวีอี๋ตอบรับ
โทรศัพท์ถูกวาง หยางเยี่ยนโยนมือถือลงบนโต๊ะ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
*
*
*
นครคุนหลุน เขตหูซาน
บริษัทจั๋วเยว่ อินเวสต์เมนต์ จำกัด ห้องทำงานประธานกรรมการ
ตึง!
โต๊ะทำงานไม้จริงถูกหวังสยงเตะปลิวไปกระแทกกำแพง เสียงดังสนั่นจนทั้งชั้นสั่นสะเทือน
“ไอ้พวกขี้แพ้! ทั้งหมดนั่นแหละ ไอ้พวกขี้แพ้!”
หวังสยงตาแดงก่ำ ชี้หน้าหัวหน้าหน่วยคุ้มกันที่คุกเข่าอยู่กับพื้น แล้วด่าอย่างเกรี้ยวกราด
“พลิกเขตเหอยวิ๋นจนคว่ำก็แล้ว ดักเฝ้าทุกแยกก็แล้ว แล้วตัวคนล่ะ อยู่ที่ไหน”
“ตระกูลหวังของฉันทุ่มเงินมากมายเลี้ยงพวกแกไว้ พวกถังข้าว ถังน้ำเน่าๆ นี่ หาคนยังหาไม่เจออีกเหรอ?!”
หัวหน้าหน่วยคุ้มกันหมอบอยู่กับพื้น ตัวสั่นงันงก ไม่กล้าตอบกลับแม้แต่คำเดียว
พวกเขาพยายามกันอย่างสุดความสามารถจริงๆ
กระจายกำลังกันเป็นร้อยๆ คน ตรวจสอบกล้องวงจรปิดทั่วเขตเหอยวิ๋นกันอย่างละเอียดแล้ว แต่ข้อมูลที่สืบได้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย ตัวคนเหมือนหายตัวไปดื้อๆ
“ไสหัวออกไป! หาต่อไปอีก!”
“ถ้าหาคนไม่เจอ พวกแกก็อย่ากลับมา!”
หัวหน้าหน่วยคุ้มกันคลานออกจากห้องไปอย่างทุลักทุเล พลางปิดประตูให้ด้วย
ในห้องทำงานเงียบสงัด
หวังสยงเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ หลับตาลงเมื่อไหร่ก็เห็นแต่อี้เฟย หัวที่ตายไม่ยอมหลับตา