หยางชิงหงหมุนตัวเดินไปที่มุมห้องลับ ตรงนั้นมีแท่นหินสื่อสารที่สลักลายอักขระดวงดาวอันซับซ้อนเต็มแผ่น มือทั้งสองพลิกกลับ พลังดาราสีแดงอมเขียวแห่งธาตุไม้ถูกส่งผ่านเข้าสู่ใจกลางอักขระ
เสียงครางต่ำดังมาจากภายในแท่นหิน อากาศเหนือแท่นบิดเบี้ยว ม่านแสงโปร่งแสงค่อยๆ ลอยขึ้น
กระพริบสองครั้ง ภาพจึงนิ่ง
ในม่านแสงคือหยางเยี่ยน นั่งอยู่ในห้องทำงานที่ปิดมิดชิด ชุดเครื่องแบบสีดำของกรมปราบยุทธยังไม่ได้เปลี่ยน
"ท่านบรรพชน"
หยางเยี่ยนโค้งกายเล็กน้อยในม่านแสง
หยางว่านเต๋อยืดตัวตรง เข้าสู่ประเด็นทันที
"ทางกรมปราบยุทธ สืบได้ความอะไรบ้าง?"
"ไอ้เฉินอี้นั่นมันเรื่องอะไรกันแน่?"
"เป็นเพราะข้อมูลที่เราสำรวจไว้ก่อนหน้านี้ผิดพลาด หรือทางสำนักหุนเทียนจงใจปกปิด?"
"ท่านบรรพชน ข้าเพิ่งเรียกดูแฟ้มประวัติด้วยสิทธิ์ระดับสูงสุด จากประวัติที่ปรากฏภายนอก ภูมิหลังของเฉินอี้นั้นสะอาดบริสุทธิ์ เป็นเพียงคนธรรมดา"
นางพูดเร็ว จับประเด็นชัดเจน
แล้วรีบเสริมอีกประโยค "แต่เมื่อผนวกกับระดับยุทธ์ที่เขาแสดงให้เห็นช่วงนี้"
"ประวัติที่สะอาดสะอ้านนี้ กลับกลายเป็นช่องโหว่ครั้งใหญ่ที่สุด"
นางโยนข้อสรุปที่อนุมานจากข้อมูลข่าวกรองที่มีอยู่ออกมาตรงๆ
"จากข้อมูลรายละเอียด ดูแล้วต้องเป็นสำนักหุนเทียนจงใจปกปิดแน่นอน"
หยางเยี่ยนพูดต่อ ตรรกะรัดกุมไร้รอยต่อ "คนธรรมดาจะมีระดับยุทธ์แบบนี้ขึ้นมาลอยๆ โดยไม่มีที่มาที่ไปไม่ได้เด็ดขาด"
"ข้อสันนิษฐานเดียวคือ เมื่อนานมาแล้ว ยอดฝีมือของสำนักหุนเทียนคนหนึ่งลงจากเขา มาพบเฉินอี้เข้าโดยบังเอิญ"