"ท่านโต้วเยี่ยนเซวียนพูดถูกต้องแล้ว"
เก้าจอมยุทธ์หลิวเฉิงเฟิงลุกขึ้นประสานหมัด คำนับโต้วเยี่ยนเซวียนและเซวี่ยเทียนหู่เล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า "เฉินอี้คืออัจฉริยะแห่งเส้นทางยุทธ์ เชื่อได้เลย ข้ายอมรับ"
"สำนักหุนเทียนก็ต้องการอัจฉริยะเช่นนี้มาก"
"แต่ว่า..."
"เพื่ออัจฉริยะที่ยังไม่เติบใหญ่มาเต็มตัวคนเดียว ต้องฝังทั้งสำนัก มันคุ้มค่าหรือ?"
หลิวเฉิงเฟิงชอบเฉินอี้
แต่กลับโน้มเอียงไปทางสำนักมากกว่า
ด้านหนึ่งคือเฉินอี้ อีกด้านคือสำนัก
เขาเลือกฝ่ายหลังโดยไม่ลังเล
"ข้าเห็นด้วยกับความเห็นของท่านโต้วและเก้าจอมยุทธ์"
"สละทั้งสำนักหุนเทียนเพื่อคนคนเดียว ดูจะออกจะเหลวไหลไปหน่อย" เจ็ดจอมยุทธ์ถังซู่เวิ่นก็ลุกขึ้นคัดค้าน
"ข้าก็เห็นด้วย"
อีกคนหนึ่งพูดขึ้น คือแปดจอมยุทธ์เว่ยซานเหอ
ในยามที่ชีวิตและความตายแขวนอยู่บนเส้นด้ายเช่นนี้ พวกเขาเลือกที่จะทิ้งเฉินอี้ รักษาสำนักไว้
อย่างไรก็ตาม เฉินอี้เพิ่งเข้าสำนักมาได้สองวัน ขั้นฝึกก็เพิ่งขั้นห้า
อนาคตจะเป็นเช่นไร ใครจะบอกได้แน่?
แต่สำนักนั้นต่างกัน สืบทอดมาหลายร้อยปี มีศิษย์นับร้อยคน หลายคนอยู่ที่นี่ตั้งแต่เด็ก...
ตอนนี้เพื่อความหวังอันหนึ่ง จะให้ทุกคนตายไปด้วยหรือ?
จะเป็นไปได้อย่างไร
เมื่อมีเสียงคัดค้านติดต่อกันสี่คน เซวี่ยเทียนหู่ก็นิ่งเงียบไป
สายตากวาดมองไปทั่วเหล่าจอมยุทธ์
สุดท้ายหยุดที่มหาเอลเดอร์จ้าวเซวียนจิ้ง
แต่นางมีสีหน้าลังเล อ้าปากจะพูด แต่กลับไม่พูดอะไร
ขณะนั้น
สี่จอมยุทธ์หานเลี่ยลุกขึ้น ตบกระบี่ตรงเอวเบา ๆ กล่าวเสียงทุ้ม
"ข้าก็แค่คนเถื่อนบู๊"
"คนเถื่อนบู๊ทำอะไรไม่เคยกลัวหน้าหลัง ข้ารู้แต่ว่า ใครรังแกศิษย์สำนักหุนเทียนของข้า ข้าจะฟันมัน!"