สิ้นเสียงก็มีเสียง ‘ฟึ่บ’ ดังขึ้น ข่งชวินผู้มีนิสัยฉุนเฉียวลุกพรวดขึ้น เปลวโลหิตอันน่าสะพรึงพลุ่งขึ้น คลื่นพลังกดดันปกคลุมท้องพระโรง
เขาจ้องเขม็งไปที่หยางเยี่ยน เจตนาฆ่าแผ่ซ่าน พลางตวาดเกรี้ยวกราด
"หยางเยี่ยน เจ้าอยากตายหรือ?"
โต้วเยี่ยนเซวียนเองก็สีหน้าเย็นเยียบ จ้องมองหยางเยี่ยน
จางวั่นคุนไม่ได้เคลื่อนไหวใด ๆ เพียงแต่เลื่อนมือวางบนด้ามกระบี่ หรี่ตาลง
เหล่าผู้อาวุโสอีกหลายคนต่างแหงนหน้าขึ้น มองหยางเยี่ยนจากที่สูง
ชั่วขณะนั้น
ในท้องพระโรงเงียบกริบเสียงเข็มตก บรรยากาศกดดันถึงขีดสุด
หยางเยี่ยนสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
เวลานี้ เซียวหลานซินก้าวออกมา ฝืนใจแข็งกล่าวว่า "ทุกท่าน"
"ข้ากับรองอธิบดีหยาง มาทำตามคำสั่ง"
"หัวหน้ากรมสงมีคำสั่งเด็ดขาด ต้องนำตัวเฉินอี้มารับโทษตามกฎหมาย"
"แม้เขาจะไม่ได้อยู่ที่สำนักหุนเทียน และไม่ใช่ศิษย์สำนักหุนเทียนอีกต่อไป"
"แต่สรุปแล้ว พลังฝีมือทั้งหมดของเขา ก็ไม่อาจตัดขาดจากสำนักหุนเทียนได้"
"ความรับผิดชอบนี้ พวกท่านต้องรับผิดชอบถึงที่สุด"
"ใช่แล้ว" เมื่อมีเซียวหลานซินช่วย หยางเยี่ยนก็ฮึกเหิมขึ้นอีกครั้ง
มองไปรอบทิศ ไม่เกรงกลัวผู้ใดเลย พลางกล่าวเสียงเย็นว่า "เรื่องนี้ได้รายงานไปยังสำนักงานใหญ่เทียนซิงโจวแล้ว"
"หากสำนักหุนเทียนต้องการปลอดภัย ก็จงส่งศิษย์ทั้งหมดออกตามหาเฉินอี้เดี๋ยวนี้"
"เมื่อพบแล้ว ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย ให้ตัดศีรษะมาส่งที่กรมปราบยุทธ"
"ต่อมา"
"ความเสียหายของกรมปราบยุทธของข้า สำนักหุนเทียนก็ต้องชดใช้สิบเท่า"
เมื่อได้ยินคำพูดของหยางเยี่ยน สีหน้าของผู้คนในสำนักหุนเทียนแทบจะเหมือนกันหมด
โกรธจนสุดจะทน
"เพี๊ยะ!"
"หยางเยี่ยน เจ้ารังแกกันเกินไปแล้วนะ?"
ผู้อาวุโสสี่หานเลี่ยเป็นคนแรกที่อดกลั้นไม่อยู่ ฟาดฝ่ามือทุบที่ท้าวแขนเก้าอี้แตกกระจาย ตวาดลั่น