ราตรีกาล
เฉินอี้ยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองท้องฟ้าราตรีอย่างใช้ความคิด
ทันใดนั้น
หูเหยียนกลับโทรมา
“น้องเฉิน ตอนนี้อยู่ไหน สะดวกออกมากินมื้อดึกด้วยกันไหม”
ปลายสาย เสียงหัวเราะร่าเริงของหูเหยียนดังมา
“พอดีมีเรื่องอยากคุยกับนายหน่อย”
เฉินอี้คิดครู่หนึ่ง แล้วตอบตกลงทันที
“ได้ ส่งโลเคชันมา”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ในตลาดกลางคืนแห่งหนึ่งของนครคุนหลุน ร่างของเฉินอี้ปรากฏขึ้น ณ ที่นั่น
ตลาดกลางคืนเสียงผู้คนจอแจ แสงไฟสว่างไสว กลิ่นหอมของอาหารอบอวลไปทั่วทุกหนแห่ง เต็มไปด้วยกลิ่นอายชีวิตผู้คน
ตรงแผงขายแห่งหนึ่งชื่อว่า ปิ้งย่างหวังเอ้อ หูเหยียนมองเห็นเฉินอี้แต่ไกล โบกมือให้เขา
เฉินอี้เดินมานั่งอย่างเปิดเผย พลางถามว่า
“พวกนายมากันก่อนแล้วหรือ”
หูเหยียนหัวเราะตอบ
“ก็ดึกแล้วหิว ออกมาหาอะไรกินน่ะ”
ข้างกายเขายังมีลูกพี่ลูกน้อง หูซินเอ๋อร์ อยู่ด้วย
ทว่าท่าทีของหูซินเอ๋อร์ในยามนี้ กลับดูเคอะเขินมาก เพียงแต่ทำเป็นไม่สะทกสะท้าน
แต่ในความเป็นจริง
ตั้งแต่ถูกเฉินอี้ขู่จนกลัวเมื่อวาน เมื่อพบหน้ากันอีก ไม่อาจเลี่ยงได้ที่จะเกิดความกลัวขึ้นมาอีก
นางจงใจหลบเลี่ยงสายตาของเฉินอี้ ทว่าก็อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองเขาอยู่เป็นระยะ
หูเหยียนหยิบไม้เสียบเนื้อแกะขึ้นมาอย่างสบายๆ แล้วกัดกินอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่ถือสา
ดูท่า คนที่มีพื้นเพไม่ธรรมดาอย่างเขา คงจะกลมกลืนไปกับชีวิตชาวบ้านนี้เสียแล้ว