"นี่คือเด็กสาวที่มีพรสวรรค์หลอมดาราระดับเทพที่เจ้าบอกหรือ"
สายตาของจางเหยียนกวาดมองเฉินอวี้ซีไม่หยุดพลางเอ่ยถาม
"ใช่แล้ว นางคือเฉินอวี้ซี"
หยางว่านเต๋อรีบตอบทันที
"ทำดีมาก เรื่องที่สัญญาว่าจะช่วยเจ้าทะลวงสู่ขั้นเจ็ด ข้าไม่มีทางผิดคำพูด"
จางเหยียนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็เรียกพ่อบ้านที่รออยู่นอกประตูเข้ามา
"พาเขาลงไป จัดการตามที่ข้าสั่งก่อนหน้านี้"
หยางว่านเต๋อดีใจเป็นล้นพ้น ลำตัวที่เพิ่งยืดตรงกลับงอต่ำลงอีกครั้ง เขาขอบคุณจางเหยียนไม่หยุดปาก:
"ขอบคุณฮูหยินยิ่ง ขอบคุณฮูหยินยิ่งนัก!"
พูดจบ
เขาก็เดินตามพ่อบ้านออกจากเรือนใหญ่ไปโดยไม่แม้แต่จะหันมามองเฉินอวี้ซี ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มตื่นเต้น
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยชายตามองเฉินอวี้ซีอย่างจริงจังเลยสักครั้ง
และสาเหตุที่เขารับเฉินอวี้ซีเป็นศิษย์ก็กระจ่างแจ้งแล้ว
เขาไม่ได้เห็นแก่พรสวรรค์ของนางเลยแม้แต่น้อย ทั้งหมดก็เพื่อฮูหยินแห่งตระกูลหลี่ตรงหน้านี้!
ที่ต้องรีบร้อนนำตัวเฉินอวี้ซีมาเช่นนี้ ก็เพราะจางเหยียนต้องการผู้หลอมดาราที่เพิ่งตื่นพรสวรรค์ระดับเทพ
แม้หยางว่านเต๋อจะไม่รู้ว่าจางเหยียนจะทำอะไร แต่เมื่อเผชิญกับเงื่อนไขอันงดงามเช่นนั้น เขาก็ไม่อาจแคร์อะไรได้อีกแล้ว
นอกเหนือจากทรัพยากรระดับสูงที่ยากจะจินตนาการ และบุญคุณที่ไม่อาจประเมินค่าได้ ยังมีโอกาสที่หามาในพันปี!
นั่นคือการช่วยให้เขาทะลวงสู่ขั้นเจ็ด!