จ้าวต้าหนิวความมั่นใจพวยพุ่ง คำรามต่ำ นิ้วทั้งสิบเหมือนกรงเล็บเหล็กยึดแนบซอกหินผา ปีนขึ้นอย่างเร็วราวกิ้งก่ายักษ์รูปคน มุ่งสู่ยอดผาชันร้อยจั้ง
สิบเมตร! ยี่สิบเมตร! สามสิบเมตร!
หลังผ่านการหลอมกายทั้งคืน ต้าหนิวช่วงแรกปีนได้ราวผ่าหวาย
แต่พอถึงกลางอากาศสูงกว่าห้าสิบเมตร ผนังผาไม่เพียงเปียกลื่นจนสุดทน ทิศทางยังยื่นออกมาข้างนอก กลายเป็นหน้าด้ามคว่ำอันน่าสยอง!
"แคร็ก!"
มือขวาต้าหนิวเพิ่งยึดหินนูนก้อนหนึ่งเพื่อผ่อนแรง หินที่กรอบนั้นก็ทนน้ำหนักเขาไม่ไหว แตกสลายไปทั้งก้อน!
"บ้าเอ้ย!"
ชั่วขณะที่เสียสมดุล ร่างจ้าวต้าหนิวทั้งตัวดิ่งลงราวว่าวสายขาด
"ตุบ! โครม!"
พื้นโคลนถูกกระแทกเป็นหลุมขนาดคนนอน
บุญที่กระดูกเขาตอนนี้แข็งดั่งเหล็กกล้า ไม่งั้นทีกนี้คงแหลกเป็นเนื้อบด
เชี่ย! ฉันไม่เชื่อว่ามันจะเหนือจริงขนาดนั้น!
จ้าวต้าหนิวคายโคลนคาวในปาก ความดื้อดึงในกระดูกพลุ่งขึ้น กัดฟันปีนใหม่อีกครั้ง
ครั้งที่สอง ร่วง!
ครั้งที่สาม ร่วง!
ก่นเสียเวลาร่วมชั่วโมง จ้าวต้าหนิวกระเด็นจนตัวเปื้อนโคลน
นิ้วมือหยาบกร้านถลอกจนเลือดโชก ซอกเล็บเต็มไปด้วยเศษหินบาด
พลังเลือดบางๆ ที่เพิ่งฝึกได้ในกายถูกดูดจนหมด ขาทั้งสองข้างอ่อนราวเส้นหมี่ ทรุดกับพื้นได้แต่หอบหายใจแรง
เสวียนจีจื่อที่จ้องมองต้าหนิวผู้ไร้ผลด้วยสายตาเร่าร้อนตลอดมา แววตาค่อยๆ ดับลงทีละน้อย
"หยุดเถอะ ต้าหนิว... ไม่มีประโยชน์หรอก"
เสียงแก่ๆ ของเฒ่าเปี่ยมไปด้วยกลิ่นความตายอันลึกล้ำ:
"ข้าคิดไปเองไกลเกิน เจ้าแม้อัจฉริยะล้ำเลิศ แต่ท้ายที่สุดก็ฝึกเพียงคืนเดียว อยู่ขั้นเริ่มต้นหลอมกาย ต่อให้สูบลมก็ไม่ขึ้นไปถึงยอดผาชันคว่ำสูงร้อยจั้งนี้ได้"
"อยากปีนออกไป กายเนื้อต้องขัดเกลาให้ถึง 'หลอมกายขั้นกลาง' หรือแม้แต่ 'ขั้นสูง' ให้พลังเลือดเต็มเปี่ยมทุกเสี้ยวกระดูก นี่มิใช่วิชาที่สำเร็จได้ในชั่วข้ามคืน! แต่ที่นี่แม้เสบียงแห้งก็ไม่มี รอให้เจ้าฝ่าด่านสำเร็จ พวกเราสองคนพ่อลูกก็คงอดตายกันก่อนแล้ว"
ได้ยินเช่นนั้น จ้าวต้าหนิวเหมือนลูกโป่งรั่วทรุดลงกับพื้น กำหมัดทุบโคลนอย่างแรง:
"ก็ไม่ได้ อย่างนั้นก็ไม่ได้ ต้องรอตายอยู่ในหุบเขาบ้าทำไมกัน?!"
เสวียนจีจื่อหลับตาลงช้าๆ ไม่กล่าวอะไรอีก กลิ่นความตายรอบกายยิ่งทวีคลุ้ง
...
ตกกลางคืน ลมหนาวที่ก้นหุบเขาหมาป่าป่าโหยหวนราววิญญาณร่ำไร
จ้าวต้าหนิวไม่ยอมจำนนติดตายอยู่เช่นนี้
เขากัดฟันแน่น นั่งขัดสมาธิลงอีกครั้ง สุดกำลังสูดปราณสวรรค์ดิน ตั้งใจพอฟ้าสางพรุ่งนี้จะลองอีกที
แม้เหลือหวังเพียงเสี้ยวเสี้ยวเดียว เขาก็ไม่มีวันยอมแพ้!
บนแท่นศิลาเขียว เสวียนจีจื่อมองศิษย์โง่ตัวเปื้อนโคลนแต่สายตาแน่วแน่อยู่เงียบๆ ในแววตาหม่นหมองแวบหนึ่งของความสลับซับซ้อน
"เด็กโง่เอ๋ย... หนทางการบำเพ็ญที่ไหนจะสำเร็จได้ปุบปับ ในที่ตายไร้ทรัพยากรเช่นนี้ ต่อให้เจ้าทุ่มชีวิตก็มิอาจทะลุขั้นกลางได้ในไม่กี่วัน"
เสวียนจีจื่อพึมพำกับตัวเอง จากนั้นเหมือนคิดอะไรได้ขาด ระเบิดหัวเราะอย่างปลงตก
ใบหน้าที่เหมือนศพแห้งนั้น พลันแดงวูบผิดปกติ
"ช่างเถอะ! ข้าประคองชีวิตเรี่ยวแรงมาสามปี ก็เป็นแค่ครึ่งตัวฝังดินอยู่แล้ว ก่อนจากได้ศิษย์หยกดิบล้ำค่าเช่นนี้ วิชาสำนักแพทย์สวรรค์มิขาดสาย ข้าตายก็ไร้ค้างคา!"
"ต้าหนิว! อาจารย์จะมอบโอกาสใหญ่ให้เจ้าอีกครั้งวันนี้!"
ยังไม่ทันพูดจบ เสวียนจีจื่อกัดปลายลิ้นตัวเองอย่างแรง ผลักดันพลังชีวิตต้นกำเนิดสุดท้ายในร่างพิการ
มือซ้ายยันพื้น ร่างครึ่งท่อนพุ่งราวปีศาจไปถึงด้านหลังจ้าวต้าหนิวในพริบตา
ฝ่ามือซ้ายแห้งเกรียมเหมือนคีมเหล็ก จี้แนบจุด 'ต้าจุย' กลางหลังจ้าวต้าหนิว!
"อาจารย์?!" จ้าวต้าหนิวตกใจสุดขีด รู้สึกเหมือนแผ่นเหล็กร้อนแดงประทับกลางหลัง
"อย่าพูด! กลั้นลมหายใจ รวมจิต! รักษาหัวใจ!"
เสวียนจีจื่อตวาดก้อง: "ข้าจะใช้พลังสะสมสุดท้ายในร่างทรุดโทรมนี้ ถ่ายทอดให้เจ้าอย่างแรง! ช่วยเจ้าฝ่าด่านสู่ภวังค์เซียน!"
วินาทีนั้น พลังเลือดหยางบริสุทธิ์มหาศาลจนใจสั่น ราวเขื่อนแตก ไหลบ่าเข้าสู่ร่างจ้าวต้าหนิวผ่านฝ่ามือซ้ายเสวียนจีจื่ออย่างบ้าคลั่ง!
"ครืน—!"
ในหัวจ้าวต้าหนิวดังระเบิดสนั่น
กระดูกทั้งร่างดังราวฟ้าร้อง กล้ามเนื้อที่กำยำอยู่แล้วพองตัว บีบแน่นขึ้นอีก!
หลอมกายขั้นกลาง!
หลอมกายขั้นปลาย!
พุ่งทะยานไม่หยุด!
พลังชีวิตอันคลุ้มคลั่งนี้ดันกายเนื้อจ้าวต้าหนิวไปถึงขีดสุด 'หลอมกายขั้นสูงสุด'!
เมื่อพลังเลือดแข็งแกร่งจนก้าวมิได้อีก พลังนั้นก็กระแทกเข้ากับประตูตันเถียนใต้ท้องน้อยอย่างแรง!
"กึกก้อง!"
ตันเถียนถูกงัดเปิดรอยแยกเล็กๆ แต่ขณะที่พลังเลือดหยางจะเปลี่ยนเป็นปราณแท้ พุ่งเข้าตันเถียนนั้น กลับหยุดชะงักกระทันหัน!
คัมภีร์ซินหัวเอี๊ย (สำนักบำเพ็ญเซ็กซ์) คือวิธีกายหยินหยางคู่กัน หยางเดียวย่อมไม่ยืนยาว!
อยากก้าวสู่ขั้นสอง 'รวมปราณ' ต้องอาศัย 'ปราณหยินต้นกำเนิด' ของสตรีเป็นตัวนำผสมกลมกลืน ณ จุดฝ่าด่าน!
เพราะไร้สตรี พลังเลือดที่หาทางระบายไม่ได้นี้จำต้องถอยกลับ ขัดเกลาหนังเนื้อกระดูกเขาอีกครั้งเนืองแน่น จนในที่สุดจับจ้องอยู่ที่ขั้นแรก: หลอมกายขั้นสูงสุด!
แม้ยังฝึกปราณแท้ไม่ได้ แต่ตอนนี้จ้าวต้าหนิวรู้สึกร่างเต็มเปี่ยมด้วยพลังที่สามารถทำลายฟ้าดินได้!
หนังเนื้อแข็งราวหนังโคเฒ่า กระดูกกล้าเหล็กกล้าฝนร้อย!
ไม่ต้องพูดถึงปีนผา ตอนนี้ต่อให้มีหมูป่าคลุ้มคลั่งตรงหน้า เขาก็ชกแตกได้หมัดเดียว!
แต่ยังไม่ทันเขาจะหายจากความดีใจสุดขีดที่ได้เกิดใหม่—
"ตุบ!"
เสวียนจีจื่อด้านหลังราวน้ำมันตะเกียงหยดสุดท้ายหมดสิ้น ทรุดตัวลงไปในโคลนเย็นเยียบ
"อาจารย์!"
หัวใจจ้าวต้าหนิวหดเกร็ง กระโจนเข้าไปกอดร่างเฒ่าไว้แนบอก
เสวียนจีจื่อเวลานี้ พลังชีวิตในกายดับสิ้น ร่างเหมือนไม้แห้ง กำลังร่วงโรยไปต่อหน้าต่อตา
"อย่าตื่นตระหนก ต้าหนิว..."
เสวียนจีจื่อไอเลือดดำออกมาอย่างไร้เรี่ยวแรง สั่นเทาหยิบแผ่นหยกเขียวเข้มโบราณจากอก ยัดใส่ฝ่ามือจ้าวต้าหนิวแน่น
"นี่คือของแทนตัวเจ้าสำนักแพทย์สวรรค์ 'ป้ายแพทย์สวรรค์'... ในนั้นผนึกสุดยอดวิชาแพทย์ 'คัมภีร์ยาจริงชิงหนาง' ไว้ เมื่อเจ้า... ผ่านขั้นรวมปราณฝึกปราณแท้ได้ ค่อยเปิดรับมรดกวิชา เรียนรู้วิชากู้ชีพปลุกคนตายในนั้น..."
เสวียนจีจื่อคว่ำมือจับข้อมือจ้าวต้าหนิวแน่น แววตาหมองคล้ำปะทุความแค้นฝังลึก:
"ต้าหนิว! จำชื่อหนึ่งไว้! เนี่ยหนานเทียน!"
"นั่นคือศิษย์ใหญ่ของข้า และเป็นพี่ใหญ่ของเจ้า! สามปีก่อน สัตว์ร้ายนั่น เพื่อหวังป้ายแพทย์สวรรค์ วางยาพิษข้า ตัดมือตัดเท้า ฉีกเส้นเอ็นทั่วกายแล้วโยนลงหุบเขาหมาป่าป่า!"
"เจ้าอัจฉริยะเหนือกาล หากวันใดฝึกสำเร็จขั้นสูง ต้องช่วยข้าล้างตระกูล ฆ่าสัตว์ร้ายทรยศอาจารย์นั่นให้ได้!"
พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงเฒ่าพลันอ่อนลง แววตาวาบความอ่อนโยน:
"แต่ถ้าสู้ไม่ได้... อย่าไปตายเปล่า! เอาแผ่นป้ายกลับหมู่บ้านหลีฮวาของเจ้า ด้วยความสามารถของเจ้า เป็นหมอเทพเจ้าชู้ สร้างเงิน สร้างบ้าน มีเมียสวยๆ หลายคน... อยู่อย่างสงบสุขตลอดชีวิต... ข้าอยู่ใต้ดิน ก็พอใจแล้ว..."
คำพูดยังไม่ทันจบ นิ้วแห้งเกรียมที่กำข้อมือจ้าวต้าหนิวอยู่ก็คลายลงพร้อมกัน หลับตาลงช้าๆ
จวนจื่อเทียนแห่งสวรรค์รุ่นหนึ่ง จบสิ้นลง ณ หุบเขามรณะแห่งนี้!
"อาจารย์—!!!"
ในหุบเขาอันเงียบงัน เสียงร่ำไห้ปวดร้าวสุดหัวใจของจ้าวต้าหนิวดังทะยานสู่เมฆา
เขากำป้ายแพทย์สวรรค์แน่น ดวงตาสีเลือด จ้องร่างอาจารย์ ก้มกราบสามครั้งจนเลือดซึม
"อาจารย์วางใจ! ศิษย์สาบานต่อฟ้า ขอเพียงมีชีวิตอยู่ วันหนึ่งต้องบิดหัวเนี่ยหนานเทียนลงมาบูชาวิญญาณท่าน!"