...
ยามเช้า กลางขุนเขายังมีน้ำค้างหนาวเย็น
"แส่—"
พร้อมกับเศษหินปลิวกระจาย เงาร่างที่แข็งแกร่งดั่งเสือดาวพุ่งพรวดออกมาจากใต้หน้าผา!
จ้าวต้าหนิวใช้นิ้วทั้งสิบตะขอเข้ากับหินผา แขนทั้งสองออกแรง พลิกตัวขึ้นมายืนมั่นบนพื้นที่ราบยอดหุบเขาหมาป่าป่า
มองลงไปยังหมอกพิษสีเขียวเทาเบื้องล่าง จ้าวต้าหนิวหายใจออกยาวเหยียด
เพียงสามวันสั้น ๆ กลับราวกับข้ามภพชาติ
เขาไม่เพียงไม่ตาย กลับถูกแรงผลักให้ร่างพุ่งทะยานถึงหลอมกายขั้นสูงสุด!
ยิ่งไปกว่านั้น พลังหยางบริสุทธิ์ในร่างชะล้างดวงตา ทำให้เขาบังเอิญเปิดวิชามองหายอดหญิงในซินหัวเอี๊ยได้สำเร็จ—ดวงตาดูพลังปราณ!
ดวงตาคู่นี้ไม่เพียงมองทะลุเส้นลมปราณและโรคภัยในกาย ยัง...มองทะลุเสื้อผ้าได้อีก!
"อาจารย์ ท่านดูเถิด! หัวของไอ้เนี่ยหนานเทียน ข้าจะบิดให้ท่านดูเองสักวัน!"
จ้าวต้าหนิวกำป้ายแพทย์สวรรค์ในอกแน่น แววตาวาบเรื่อยด้วยความโหดเหี้ยม
แต่เขารู้ดี ตอนนี้ตัวเองติดอยู่ที่ขีดจำกัด สิ่งที่ต้องทำที่สุดคือรีบกลับหมู่บ้าน หาผู้หญิงที่เหมาะสมมาร่วมเพียรแก้ทาง ฝึกพลังหยางบริสุทธิ์แท้จริงให้สำเร็จ!
ตัดสินใจได้แล้ว จ้าวต้าหนิวไม่รอช้า
ร่างที่หลอมกายขั้นสูงสุดระเบิดความเร็วอันน่าตกใจ ทางเขาปกติใช้เวลาครึ่งชั่วโมง เขาใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งควันธูปก็วิ่งถึงปากหมู่บ้าน
...
ใต้ต้นไทรร้อยปีที่ปากหมู่บ้าน
หญิงงามคนหนึ่งถือขาตั้งกล้องสมาร์ทโฟนหยุดเดินกระทันหัน ตบโทรศัพท์จอแดงด้วยความฉุนเฉียว:
"แย่จัง กำลังไลฟ์สดอยู่แท้ ๆ โทรศัพท์บ้า ๆ กลับหมดแบตตอนนี้!"
ขณะที่เธอกำลังหงุดหงิด พุ่มไม้เบื้องหน้า "กรอบ" ดังขึ้น
เงาร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยโคลน ไม่ใส่เสื้อ ราวกับเสือโคร่งลงจากเขา กระโดดขึ้นบนถนนดิน
หญิงสาวตกใจหน้าซีด ถอยสองก้าว
พอเห็นว่าเป็นคนเป็น จ้าวต้าหนิวก็ตะลึงงัน
ต่อให้เขาคุ้นเคยกับสาวบ้านที่มีรูปร่างอวบอั๋นอย่างเสิ่นเสี่ยวเจวียนเพียงใด คราวนี้ก็อดใจสั่นไม่ได้!
ผู้หญิงตรงหน้ากำลังสวมเสื้อโค้ทสีคากีบาง ๆ ด้านในเป็นเสื้อเชิ้ตไหมขาวบริสุทธิ์ เน้นสรีระโค้งเว้าอย่างชัดเจน
กางเกงยีนส์รัดรูปโอบขาเรียวยาวตรง ได้สัดส่วนไร้ไขมันส่วนเกิน
ใบหน้างดงามราวภาพเขียน ดั้งจมูกสูงโด่ง สวมแว่นตากรอบเงิน ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายสาวเมืองผู้ดีเย็นชา
"สวัสดีค่ะ หมู่บ้านหลีฮวาไปทางไหนคะ?"
หญิงสาวเช็ดเหงื่อบาง ๆ ที่หน้าผาก ถามอย่างสุภาพ "ฉันเป็นเลขาธิการหมู่บ้านคนใหม่จากเมือง ชื่อลู่จื้อเซี่ย"
เลขาธิการหมู่บ้านสาวสวยคนใหม่!
หัวใจจ้าวต้าหนิว "กระตุก" วาบ สั่งลมปราณโดยไม่รู้ตัว
"ดวงตาดูพลังปราณ" เปิด!
วินาทีถัดมา ลมหายใจจ้าวต้าหนิวสะดุดกระทันหัน แทบเลือดกำเดาทะลักออกมาตรงนั้น!
ในสายตา เสื้อโค้ทและเสื้อเชิ้ตที่ดูมิดชิดของลู่จื้อเซี่ยกลายเป็นใสทันที
ชุดชั้นในลูกไม้สีดำโปร่งใสที่โอบรับส่วนโค้งงดงามเบื้องใน ปรากฏต่อสายตาเขาอย่างไม่มีอะไรปิดบัง!
แต่นี่ยังไม่ใช่จุดที่แย่ที่สุด
ทะลุเนื้อหนัง จ้าวต้าหนิวเห็นชัด ๆ ว่าตรงกลางอกของลู่จื้อเซี่ย มีกลุ่มปราณสีม่วงประหลาดบานสะพรั่งราวดอกบัว!
"กายหยินมืดมิดจื่อหลิง?!"
คลื่นยักษ์ซัดซ่านในใจจ้าวต้าหนิว
นี่คือหนึ่งในสามสิบหกกายพรหมจรรย์ชั้นยอดที่บันทึกไว้ในซินหัวเอี๊ย!
"ถ้าฉันได้ตัวเลขาธิการชั้นยอดนี้มาเป็นยาเสริมเพื่อฝ่าผ่านขั้นรวมปราณ รับรองพลังพุ่งทะยานแน่นอน!"
แววตาจ้าวต้าหนิววาบเรื่อยด้วยความร้อนแรง แต่ก็ถูกเขากดลงทันที:
"แต่ซินหัวเอี๊ยเน้นสมัครใจทั้งสองฝ่าย ต้องหาทางให้เธอยอมด้วยตัวเอง!"
ในขณะที่จ้าวต้าหนิวจ้องเขม็งงงัน ลู่จื้อเซี่ยก็ทนไม่ไหวแล้ว
เห็นชาวไร่บ้านนอกไม่ใส่เสื้อจ้องหน้าอกตัวเองไม่วางตา เธอรู้สึกขนลุกเกลียดชัง มือทั้งสองกอดอกแน่น คิ้วขมวดมุ่น:
"เฮ้ย! ตาจะมองไปทางไหนนักหนา! ไอ้โรคจิต!"
จ้าวต้าหนิวตั้งสติได้ ไม่เขินอายแม้แต่น้อย กลับทำเป็นสำรวม กระแอมเสียงดัง:
"แฮ่ก ๆ...เลขาธิการหลู่เข้าใจผิดแล้ว ผมเป็นหมอจีนประจำหมู่บ้าน เมื่อกี้เห็นหน้าท่านไม่ดี เลยตรวจ 'พลังปราณ' ให้ฟรี"
"ดูพลังปราณ? ตรวจโรค?"
ลู่จื้อเซี่ยเหมือนได้ยินเรื่องตลกแสบสัน แววตาฉายความรังเกียจเข้มข้น
เธอเป็นคนยึดถือวิทยาศาสตร์ จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง เกลียดพวกหลอกลวงขายของอย่างที่สุด
"พูดบ้าอะไร! หมอจีนที่ไหนเขาเอาแต่จ้องปกเสื้อผู้หญิงเวลาตรวจโรค! ฉันว่าแกเป็นแค่ไอ้พวกไม่มีมารยาท!"
ลู่จื้อเซี่ยโกรธจนหัวเราะออกมา เอ่ยท้าเยาะ ๆ พลางยืดอกขึ้นเล็กน้อย:
"ก็ได้! แกไม่ใช่บอกว่าดูพลังปราณได้เหรอ? งั้นลองทายสิว่าฉันใส่ชุดชั้นในสีอะไร! ทายผิด เดี๋ยวฉันโทรแจ้งตำรวจจับแกข้อหาล่วงละเมิด!"
ได้ยินคำท้าเผ็ดร้อนนี้ จ้าวต้าหนิวยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย
"พูดเองนะ"
จ้าวต้าหนิวไม่แม้แต่จะกระพริบตา สายตาพร่าเลือนมองสำรวจทั่วร่างเธอ พูดออกมาไม่พลาด:
"ด้านบนสีดำ ลูกไม้โปร่งใสเซ็กซี่ ไซส์...แทบกระดุมจะเด้งหลุด ด้านล่าง...สีแดง ไม่ผิดแน่ ปีนี้ปีชงของเลขาธิการหลู่ ใส่แดงไล่ผี?"
เงียบ
เงียบสนิทราวกับความตาย
ลู่จื้อเซี่ยที่เตรียมจะดูไอ้พวกไม่มีมารยาททำพลาด ร่างสั่นสะเทือนราวกับถูกไฟช็อต!
เธอเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาสวยเบิกกว้าง ปากแดงอ้าแทบใส่ไข่ไก่ได้ทั้งฟอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงสุดขีดราวกับเจอผี!
"คุณ...คุณ..."
เสียงลู่จื้อเซี่ยสั่นระริก ถอยสามก้าว ขาทั้งสองข้างไร้เรี่ยวแรง
ถูกทั้งหมด! ไม่พลาดแม้แต่ตัวอักษรเดียว!
ชุดลูกไม้สีดำด้านบนเป็นรุ่นลิมิเต็ดที่เธอเพิ่งซื้อ ด้านนอกมีเสื้อเชิ้ตไหมและเสื้อโค้ทปกปิดมิดชิด
กางเกงในสีแดงปีชงด้านล่าง ยิ่งเป็นแบบที่แม่บังคับให้ใส่ก่อนออกจากบ้าน!
ชาวไร่บ้านนอกนี่มีตาทิพย์หรือไง?!
ด้วยความอับอายสุดขีด ลู่จื้อเซี่ยกัดฟันกรอด ยังไม่ยอมรับว่าโลกทัศน์ยี่สิบกว่าปีของตัวเองจะพังทลายลงเพียงเท่านี้
"แมวตาบอดเจอหนูตาย...ต้องเดาเอาแน่ ๆ!"
เธอหายใจหอบถี่ เอากระเป๋าหนังแท้ราคาแพงมากอดไว้แนบอก ทำการทดสอบครั้งสุดท้าย:
"ถ้าแกทายของในกระเป๋าฉันได้ไม่ผิดแม้แต่ตัวเดียว ฉันจะเชื่อแก!"
"ได้สิ"
จ้าวต้าหนิวยิ้มกริ่ม ดวงตาดูพลังปราณทะลุหนังแพง ๆ นั้นได้ในทันที
"กุญแจหนึ่งพวง ลิปสติกหนึ่งหลอด กระดาษทิชชู่หนึ่งห่อ กระจกพกพาอันหนึ่ง..." จ้าวต้าหนิวสาธยายอย่างคุ้นเคย
ฟังเขาพูดโดยไม่ลังเล สีหน้าลู่จื้อเซี่ยยิ่งซีดขาวลงเรื่อย ๆ
ทันใดนั้น เสียงจ้าวต้าหนิวหยุดชะงักอย่างผิดปกติ
สายตาเขาเริ่มประหลาด จ้องไปที่ก้นกระเป๋าไม่วางตา น้ำเสียงเต็มไปด้วยการหยอกเย้า:
"หืม? สีม่วง...เหมือนแท่งทรงกระบอกเล็ก ๆ ด้านบนมีปุ่มเปิดปิด เลขาธิการหลู่ เดินทางไกลมาชนบท ยังพกแปรงสีฟันไฟฟ้าติดกระเป๋ามาด้วยหรือ?"
"อ้า—!!"
สมองลู่จื้อเซี่ย "อื้อ" วูบหนึ่ง เต็มไปด้วยความปั่นป่วน!
เธอกรีดร้องราวกับแมวถูกเหยียบหาง รีบเอากระเป๋าซ่อนไว้ด้านหลังแน่น
ใบหน้าเย็นชางดงามกลายเป็นแดงก่ำราวกับเลือดจะหยด กระทั่งคอหงส์ขาวผ่องก็แดงไปหมด!
เธอเป็นสาวโสด ทำงานเครียด ๆ สิ่งนั้น...ก็แค่ของเล่นเล็ก ๆ ที่พกไว้ในกระเป๋า บางครั้งยามดึกดื่นใช้ "คลายเครียด" เท่านั้น!
ตอนนี้กลับถูกไอ้ชาวไร่บ้านนอกชี้โป๊ะต่อหน้า!
นี่มันน่าอับอายยิ่งกว่าถูกฆ่าต่อหน้าต่อตาเสียอีก!
มองลู่จื้อเซี่ยในสภาพอับอายปนโกรธจนแทบอยากหาที่มุดดิน จ้าวต้าหนิวยิ่งยิ้มกว้าง
เขาจงใจยื่นหน้าเข้าไปอีกครึ่งก้าว กลิ่นอายความเป็นชายเข้มข้นของขั้นหลอมกายขั้นสูงสุดปกคลุมลู่จื้อเซี่ยทั้งตัว
จ้าวต้าหนิวมองเธอจากเบื้องบน ลดเสียงต่ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยการยั่วเย้าและดึงดูด:
"ฮี่ ๆ เลขาธิการหลู่ ตอนนี้เชื่อหมอของผมแล้วหรือยัง?"
"แล้วก็...คุณไม่อยากให้ความลับเล็ก ๆ ในกระเป๋าของคุณ ถูกคนอื่นในหมู่บ้านหลีฮวารู้ใช่ไหม?"