เขาหันกลับไปอย่างรวดเร็ว และพบว่าบนแท่นหินสีเขียวไม่ไกลออกไป มีชายชราคนหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่โดยไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่!
ชายชราคนนั้นผมเผ้ายุ่งเหยิง ร่างกายมีผ้าขาดๆ พันอยู่ ซูบผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ดูเหมือนศพแห้งที่เพิ่งถูกขุดออกมาจากหลุมศพ
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ แขนเสื้อด้านขวาของชายชราคนนั้นว่างเปล่า และขาทั้งสองข้างใต้เข่าก็หายไปจนหมด!
ถูกตัดขาดอย่างราบคาบ ดูเหมือนท่อนไม้ที่มีชีวิตจริงๆ!
จ้าวต้าหนิวตกใจจนถอยหลังสองก้าว รีบคว้ากิ่งไม้แห้งมากางไว้ข้างหน้า: “คุณ... เป็นคนหรือผีกันแน่?!”
“ถ้าข้าเป็นผี คงกลืนกินเจ้าไปตั้งแต่แรกแล้ว!”
ชายชราหมุนตาขาว ส่งเสียงหึอย่างเย็นชา
เสียงนั้นตกถึงหูจ้าวต้าหนิว กลับดังก้องเหมือนฟ้าร้อง จนเขารู้สึกแน่นหน้าอก
“เจ้าหมอนี่ไม่รู้จักฟ้าสูงดินต่ำ! ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อคืนข้าใช้ปราณเพียงเล็กน้อยที่เหลืออยู่คุ้มครองหัวใจของเจ้า แล้วยังยัด 'ยาละลายกระดูกหลอมเลือด' ครึ่งเม็ดเข้าไปละลายเลือดคั่งในสมองของเจ้า เจ้าก็คงตกตายเป็นเศษเนื้อไปแล้ว ยังจะมานั่งด่าฟ้าอยู่นี่อีกหรือ?”
ปราณ? ป้อนยา?!
จ้าวต้าหนิวรู้สึกเหมือนมีเสียงดังอื้ออยู่ในหัว และเข้าใจทุกอย่างทันที
ไม่แปลกใจเลยที่ตัวเองตกมาแล้วไม่ตาย แม้แต่สมองก็ยังปลอดโปร่ง!
ที่แท้ไม่ใช่โชคช่วย แต่เป็นชายชราประหลาดคนนี้ที่ช่วยไว้!
เขาทิ้งกิ่งไม้ทันที คุกเข่าลงในโคลนพร้อมเสียงดัง "ปัง" แล้วก้มลงคำนับเสียงดัง:
"ท่านเซียน! ขอบคุณท่านที่ช่วยชีวิตข้าไว้! เมื่อกี้ข้าตาบอดจริงๆ!"
"นับว่าเจ้ารู้จักกาลเทศะบ้าง"
ชายชราจ้องมองร่างกายที่แข็งแรงของจ้าวต้าหนิวด้วยดวงตาที่ขุ่นมัว แววตาเป็นประกายสีเขียว:
"ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่าเจ้าเป็น 'กายหยางบริสุทธิ์โดยกำเนิด' ที่หายากสุดในแสนคน และสามารถทนต่อฤทธิ์ยาที่รุนแรงได้ ข้าก็คงไม่เสียใจที่เอาวิทยายุทธ์ไปให้หมา!"
ยังไม่ทันที่จ้าวต้าหนิวจะถามว่ากายหยางบริสุทธิ์คืออะไร ชายชราก็ขยับหูทันที มือซ้ายที่เหลืออยู่เหมือนจะคว้าอะไรบางอย่างข้างตัว!
"ฟิ้ว!"
เศษหญ้าแห้งเส้นหนึ่งถูกเขาดีดออกไป แหวกอากาศด้วยเสียงแหลม ตรงทะลุร่างของนกสีเทาตัวหนึ่งที่บินผ่านไปบนฟ้าสูงหลายสิบเมตร!
จากนั้น ชายชราก็ใช้มือเดียวตบลงบนแท่นหิน
เสียง "ดังเปรี๊ยะ" ร่างที่พิการครึ่งท่อนของเขากลับเด้งตัวขึ้นสูงเท่าตึกสองชั้น เหมือนมีสปริง เขาคว้านกที่ตายแล้วที่ตกลงมาไว้ได้อย่างมั่นคง แล้วกลับลงมายืนที่เดิมอย่างมั่นคง
ฝีมือการเก็บใบไม้ขว้างได้ไกลและกระโดดจากพื้นดินขึ้นสูงเช่นนี้ ทำให้จ้าวต้าหนิวตะลึงงันไปเลย!
"ฮ่าๆ ในที่สุดก็ได้กินเนื้อเสียที"
ชายชราไม่แม้แต่จะมองจ้าวต้าหนิว อ้าปากที่เต็มไปด้วยฟันเหลือง กัดลงบนคอนก "กลั่กๆๆ" ดูดเลือดอย่างตะกละตะกลาม กินทั้งหนังทั้งขนทั้งดิบๆ อย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าเปื้อนเลือดแดงฉาน
จ้าวต้าหนิวข่มใจไม่ให้คลื่นไส้ แต่แววตากลับยิ่งเป็นประกาย
ชายชราประหลาดคนนี้ ต้องเป็นผู้ฝึกฝนที่เก่งกาจจริงๆ แน่นอน!
เขาคุกเข่าลงคลานไปสองก้าว รีบเร่งพูด:
"ท่านเซียน ท่านมีวิชาสูงส่งขนาดนี้ ต้องรู้วิธีปีนขึ้นไปได้แน่ๆ ใช่ไหม? ขอร้องท่านสอนข้าด้วยเถอะ!"
ชายชราถุยขนนกที่เปื้อนเลือดออกมา สายตาหม่นลงทันที:
"ปีนขึ้นไปอย่างนั้นหรือ? ข้ามือเท้าพิการ เส้นเอ็นขาดหมด ติดอยู่ที่นี่มาสามปีแล้ว เมื่อกี้ที่กระโดดขึ้นไปก็ใช้พลังสุดท้ายที่มีอยู่หมดแล้ว หน้าผานี้สูงร้อยจั้ง ต่อให้ข้ามีปีกก็บินไม่ขึ้นหรอก"
พูดมาถึงตรงนี้ ชายชราก็เปลี่ยนเรื่อง มองจ้าวต้าหนิวอย่างจ้องเขม็ง: "แต่ข้าออกไปไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะออกไปไม่ได้!"
"ข้าชื่อเสวียนจีจื่อ ยุทธภพเรียกข้าว่า 'จวนจื่อเทียนแห่งสวรรค์'! เจ้าหนุ่มน้อย เจ้าแค่คารวะข้าเป็นอาจารย์ เรียนรู้วิชาของข้า ปีนออกจากหุบเขาหมาป่าป่านี้ก็ง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ! ตอนนั้น เจ้าหาคนหย่อนเชือกลงมาช่วยข้าอีกที จะเป็นอย่างไร?"
ในที่ที่ทั้งตายทั้งเป็นแบบนี้ ใครจะไม่ตกลงก็คงเป็นคนโง่!
จ้าวต้าหนิวไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว คุกเข่าลงคำนับสามครั้งทันที: "อาจารย์! ขอน้อมรับศิษย์คำนับท่าน!"
"ดี! เจ้าเป็นคนดีจริงๆ!"
เสวียนจีจื่อหัวเราะเสียงดัง ใช้มือซ้ายที่เปื้อนเลือดล้วงคัมภีร์โบราณเล่มหนึ่งที่เก่าแก่มากออกมาจากอก แล้วโยนไปให้จ้าวต้าหนิวตรงหน้า
"นี่คือสุดยอดวิชาของสำนักแพทย์สวรรค์!"
จ้าวต้าหนิวตื่นเต้น รีบเก็บขึ้นมาดู ปกด้านหน้ามีตัวหนังสือสามตัวเขียนหวัดๆ ว่า: 《ซินหัวเอี๊ย》
เขารีบร้อนเปิดหน้าแรก แต่ทันทีที่สายตากวาดไป ใบหน้าทั้งหมดก็แดงก่ำขึ้นมาถึงต้นคอ แทบจะโยนหนังสือทิ้ง
นี่มันคัมภีร์วิชาการต่อสู้ที่ไหนกัน? ข้างในล้วนเป็นภาพวาดชายหญิงเปลือยกายในท่าต่อสู้กันทั้งนั้น!
ภาพวาดโจ่งแจ้งมาก ข้างๆ ยังมีเส้นสีแดงและสีน้ำเงินขีดเส้นทางลมปราณแปลกๆ มากมาย
"ท...ท่านอาจารย์...นี่มันก็แต่ภาพวาดต้องห้ามนี่นา?" จ้าวต้าหนิวพูดตะกุกตะกัก แม้แต่ใบหูก็ร้อนผ่าว
"โง่เขลา! ทางอันยิ่งใหญ่นั้นเรียบง่าย การหลอมรวมหยินหยางคือทางลัดที่เร็วที่สุดในโลกนี้!"
เสวียนจีจื่อเหลือบมองเขาอย่างไม่พอใจ พูดอย่างภาคภูมิใจ:
"วิชานี้เพียงแค่เจ้าได้เสียกับผู้หญิง ก็จะฝึกฝนปราณหยางบริสุทธิ์ขึ้นในร่างกายได้! มีปราณแล้ว ปีนออกจากหุบเขาที่ไร้ทางออกนี้จะยากอะไร!"
จ้าวต้าหนิวฟังตะลึง กลืนน้ำลายลงคอ แล้วมองหน้าผาสูงชันรอบตัวอย่างทุกข์ใจ:
"แต่ว่าท่านอาจารย์...ในหุบเขาที่แห้งแล้งนี้ แม้แต่ลิงตัวเมียก็ยังไม่มี แล้วข้าจะฝึกกับใครล่ะ?"
"ใครบอกให้เจ้าฝึกหลอมรวมหยินหยางตอนนี้!"
เสวียนจีจื่อโกรธจนตาเบิกกว้าง "เปิดไปหน้าแรก! ดูบทนำที่เป็นหลักการทั่วไปก่อนสิ!"
จ้าวต้าหนิวทำตาม เปิดดูก็เห็นว่ามีอักษรโบราณเขียนไว้ชัดเจนถึงระดับของวิชา:
ชั้นที่หนึ่ง: หลอมกาย เสริมสร้างเส้นเอ็นและกระดูกภายนอก บำรุงเลือดลมภายใน ฝึกสำเร็จร่างกายแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า เลือดลมหล่อเลี้ยงดวงตา สามารถมองเห็น 'วิชาดูสภาพร่างกาย' ได้ในเบื้องต้น มองเห็นโรคในร่างกายของผู้อื่นได้ในพริบตา
ชั้นที่สอง: รวมปราณ ตันเถียนเกิดปราณแท้ ปราณห่อหุ้มกายสามารถระเบิดพลังหมื่นจินได้
ชั้นที่สาม: เปิดเส้นลมปราณ ปราณไหลเวียนทั่วรอบกาย ปราณแท้แปลงเป็นปราณวิญญาณ ไม่รู้จักหมดสิ้น หลายวันไม่หลับนอนก็ยังมีพลังสดชื่น
"ตั้งแต่ชั้นที่สี่ขึ้นไปตำราสูญหายไปแล้ว แต่วิชานี้ยิ่งฝึกยิ่งลึกลับ ตอนนี้เจ้ายังไม่มีผู้หญิงมาช่วยปรับสมดุล ฝึกปราณแท้ไม่ได้ แต่ถ้าเจ้าฝึกตามสูตรหายใจพื้นฐานในสามหน้าแรก ดึงปราณเข้าสู่ร่างกาย ก็จะถึงระดับชั้นที่หนึ่ง 'หลอมกาย' ได้!"
สีหน้าเสวียนจีจื่อเคร่งขรึมลง:
"แค่ก้าวเข้าสู่ระดับหลอมกายขั้นต้น กล้ามเนื้อและกระดูกทั้งตัวของเจ้าก็จะแข็งแกร่งดั่งหินผา! ตอนนั้นด้วยแรงแขนที่เปลี่ยนไปของเจ้า ปีนหน้าผาแห่งนี้ขึ้นไปด้วยมือเปล่าก็เป็นเรื่องง่ายดาย!"
พอได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของจ้าวต้าหนิวก็เป็นประกายวาบทันที
เขานั่งขัดสมาธิลงกับพื้น หลับตาตามท่าในภาพ ภายใต้คำแนะนำของชายชรา เริ่มการหายใจครั้งแรกในชีวิต
...
ยามค่ำคืน อากาศในหุบเขาเย็นยะเยือก
แต่จ้าวต้าหนิวกลับรู้สึกเหมือนมีเตาไฟลุกโชนอยู่ในร่างกาย!
เลือดหยางบริสุทธิ์ที่รุนแรงนั้นไหลพล่านไปตามเส้นทางในตำรา ผ่านหลอดเลือด พัดผ่านไปที่ไหน กระดูกทั้งตัวก็ส่งเสียง "ดังเปรี๊ยะ" ราวกับคั่วถั่ว
สิ่งสกปรกในร่างกายกลายเป็นโคลนดำเหม็นๆ ไหลออกมาตามรูขุมขนอย่างต่อเนื่อง
เช้าตรู่วันที่สอง
"ฮึบ——"
จ้าวต้าหนิวลืมตาขึ้นทันที พ่นลมหายใจสกปรกออกมาเป็นเส้นยาวสีขาว
เขารู้สึกได้ว่าทั่วทั้งร่างกายเต็มไปด้วยพลังที่แทบจะระเบิดออกมา!
"อัจฉริยะ! ช่างเป็นคนประหลาดที่หามานับหมื่นปีไม่ได้!"
เสวียนจีจื่อซึ่งเฝ้าตลอดทั้งคืนตื่นเต้นจนตัวสั่น:
"ข้าเมื่อตอนนั้นฝึกตั้งอาทิตย์กว่าจะจับทางได้ ส่วนเจ้าคนประหลาดนี้ใช้กายหยางบริสุทธิ์ กลับชำระล้างไขกระดูกและเส้นเอ็นสำเร็จในคืนเดียว ก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมกายขั้นต้นได้ยังไง?!"
จ้าวต้าหนิวดีใจสุดขีด ลุกขึ้นยืน เดินไปที่หินแกรนิตก้อนใหญ่สูงเท่าครึ่งคนตรงหน้า ออกแรงที่เอวและท้อง พุ่งหมัดลงไปอย่างไม่ลดหลั่น!
"ตูม!"
หินแข็งขนาดใหญ่กลับถูกกระแทกจนเกิดรอยแตกคล้ายใยแมงมุมหลายรอย แต่กำปั้นของเขากลับไม่แม้แต่จะถลอก!
"ท่านอาจารย์ รอข้าก่อน! ข้าจะปีนขึ้นไปหาคนมาช่วยท่านเดี๋ยวนี้!"