“แย่แล้ว!”
จางเฟิงรู้สึกใจไม่ดีขึ้นมา
ตอนนี้เวลาคูลดาวน์ยังเหลืออีกสิบนาที
จะทำอย่างไรให้ซ่งเฟยไม่มองใต้เตียงภายในสิบนาทีนี้
คิดไปคิดมา จางเฟิงก็พลันนึกแผนออก
เสียงเพลงบนเตียงหยุดลงกะทันหัน
ซ่งเฟยมองโทรศัพท์แวบหนึ่ง แล้วพบว่าจางเฟิงโทรผ่านวีแชตมา
ดวงตาที่เบิกกว้างเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เมื่อเทียบกับความตกใจแล้ว สิ่งที่มากกว่าคือความหวาดกลัว
เธอตกใจที่ตัวเองถูกจางเฟิงเล็งเป้า
สาวน้อยวัยแรกรุ่นถูกพวกโรคจิตตามจ้อง แค่คิดก็ชวนให้หวาดกลัวแล้ว
ความเกลียดชังที่มีต่อจางเฟิงในใจยิ่งพุ่งขึ้นถึงขีดสุด
เมื่อก่อนสิ่งที่ซ่งเฟยกลัวที่สุดคือแมลงสาบใต้เตียง แต่ตอนนี้สิ่งที่เธอกลัวที่สุดกลับเป็นจางเฟิง
ถ้าจางเฟิงซ่อนอยู่ใต้เตียง
ความน่ากลัวก็ไม่ต่างจากการเห็นผี
“ไอ้โรคจิต!”
“ลืมบล็อกไอ้โรคจิตคนนี้ไปเลย”
คิดว่าปล่อยให้จางเฟิงจ้องเธอแบบนี้ต่อไปคงไม่ดี ซ่งเฟยจึงกดรับสายอย่างฉุนเฉียว “ฮัลโหล นายมาบ้านฉันอีกทำไม”
“คราวหน้าถ้ามาอีก ฉันจะแจ้งตำรวจแล้ว ได้ยินไหม!”
“แล้วนายรู้ที่อยู่บ้านฉันได้ยังไง”
ซ่งเฟยพูดไปตั้งมากมาย แต่จางเฟิงกลับไม่ตอบสักคำ
ซ่งเฟยนึกว่าเขาวางสายไปแล้ว จึงก้มดูโทรศัพท์ในมือ แต่สายยังคงเชื่อมต่ออยู่ “พูดสิ!”
“ประสาท!” พูดจบ ซ่งเฟยก็วางสาย
“เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้เหมือนฉันได้ยินเสียงสะท้อนอะไรบางอย่าง”
พอคิดอีกที เรื่องน่ากลัวแบบนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นได้
ถึงอย่างไรจางเฟิงก็ไม่ได้เข้ามา ประตูบ้านก็ล็อกอยู่ แถมแม่ยังอยู่ในบ้านด้วย
“ช่างเถอะ บล็อกเขาก่อนดีกว่า”
เธอกำลังจะกดรูปโปรไฟล์ จางเฟิงก็รีบส่งข้อความมาเสียก่อน
“ฉันมีเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งจะบอกเธอ”