ยืนยันข้อมูลเรียบร้อยแล้ว
จางเฟิงจ้องเจียงซืออานไม่วางตา พลางพิจารณาเธอใหม่อีกครั้ง
เธอสวยจริง ๆ
ผิวขาว แถมยังเนียนนุ่ม
ตอนนี้เธอมัดผมหางม้า แต่งหน้าอ่อน ๆ
เมื่อเทียบกับตอนเรียนที่หน้าสด เธอดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นหลายส่วน ทั้งยังมีกลิ่นอายสาวเกาหลี
เส้นผมนุ่มลื่น มีกลิ่นหอมสดชื่น
แค่ได้กลิ่นก็ชวนให้หลงใหลจนไม่อยากจากไป
เพราะเวลาหยุดนิ่งมีจำกัด
สามนาทีต่อมา
จางเฟิงรีบออกจากห้องผู้อำนวยการโรงเรียน
จากนั้นก็วิ่งออกไปนอกโรงเรียนอย่างรวดเร็ว
ในเมื่อจำเป็นต้องวิ่งเต็มฝีเท้า ก็ยิ่งเหลือเวลาไว้มากเท่าไรก็ยิ่งดี
“ใครอยู่ตรงนั้น!”
ผู้อำนวยการตะโกนขึ้นอีกครั้ง
แต่สำหรับจางเฟิง เวลาผ่านไปสามนาทีแล้ว เขาออกจากอาคารเรียนไปนานแล้ว
ผู้อำนวยการเดินไปไม่กี่ก้าวก็กลับเข้าห้องทำงาน
“เจอตัวแล้วเหรอ” เจียงซืออานถาม
“ยัง อีกเดี๋ยวดูภาพจากกล้องวงจรปิดก็รู้แล้วว่าเป็นใคร”
“ปล่อยเขาไว้ก่อน อย่าลืมเรื่องที่เราคุยกันเมื่อกี้นะ”
“ฉันจะพิจารณาดู”
พูดจบ เจียงซืออานก็ออกจากห้องทำงานไป
ผ่านไปครู่หนึ่ง
ผู้อำนวยการสั่งให้คนไปดึงภาพจากกล้องวงจรปิด
พอเห็นคนในภาพ เขาก็รีบโทรหาเจียงซืออานทันที
“ลองทายดูสิว่าเห็นใครในกล้อง”
“ใคร” เจียงซืออานถาม
“เพื่อนร่วมชั้นของเธอ จางเฟิงไง”
“อะไรนะ เขามาโรงเรียนเหรอ?!” เจียงซืออานประหลาดใจมากเมื่อได้ยินข่าวนี้
“ใช่ ฉันเองก็แปลกใจ เลยรีบโทรมาบอกเธอทันที”
“หมอนี่ทำตัวคาดเดาไม่ได้จริง ๆ”
“จะจับตัวเขาไว้ไหม”
“รีบร้อนไปทำไม ปล่อยไว้ก่อน พอถึงเวลา ฉันจัดการเอง”
“ตามที่เธอว่า”
พูดจบ ทั้งสองก็วางสาย
อีกด้านหนึ่ง จางเฟิงนัดหวังเฮ่าออกมาแล้ว
ทั้งสองนัดพบกันที่หน้าทางเข้าหมู่บ้าน
“จางเฟิง ดึกป่านนี้มาหาฉันมีธุระอะไร”
“เห็นแกที่เคยเลี้ยงขนมปังหมดอายุให้ฉันกิน ฉันเลยตัดสินใจรับนายเป็นเพื่อน” จางเฟิงยิ้ม