ตึก ตึก ตึก!
“ใคร”
คนในบ้านเอ่ยถาม ส่วนจางเฟิงที่อยู่นอกประตูเลือกจะเป็นลูกแกะผู้เงียบงัน
“ใครน่ะ”
ไม่เหมือนคราวก่อนที่เพิ่งเคาะประตูก็เปิดออกทันที
คราวนี้กลับมีคำถามหยั่งเชิงเพิ่มขึ้นมากมาย
เห็นได้ชัดว่าแม่ลูกซ่งเฟยเริ่มระแวงจางเฟิงแล้ว
แต่เพื่อให้ประตูเปิดออก จางเฟิงจำต้องเลิกเป็นลูกแกะผู้เงียบงัน “คุณน้าครับ ผมจางเฟิงเอง เคยมาคราวก่อนครับ”
“มี...ธุระอะไรหรือ”
แม่ของซ่งเฟยชะงักไป ไม่คิดว่าจางเฟิงจะมาเยี่ยมอีกเร็วขนาดนี้
“ผมมาหาซ่งเฟยครับ”
เรื่องเกิดขึ้นกะทันหัน จางเฟิงไม่มีเวลาคิด จึงได้แต่ถามตอบอย่างรวดเร็ว
“มาหาซ่งเฟยทำไม”
“ซ่งเฟยจะกลับไปโรงเรียนเมื่อไหร่ครับ หรือว่าจะย้ายโรงเรียน”
“เรื่องนี้ต้องดูที่ซ่งเฟยเป็นหลัก ถ้าอารมณ์ดีขึ้นก็คงกลับไปเรียน ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พวกเราขอตัวไปพักก่อนนะ”
“เข้าใจแล้วครับคุณน้า ต่อไปผมจะไม่มารบกวนพวกคุณอีก”
พูดจบ จางเฟิงก็หันหลังเดินลงบันได
จากนั้นก็นั่งลงบนขั้นบันไดชั้นล่าง
ในเมื่อไม่ยอมเปิดประตู งั้นก็รอจนกว่าพวกเธอจะเปิด
คราวก่อนที่มาบ้านซ่งเฟย เขาเห็นกล่องอาหารเดลิเวอรี่วางอยู่ไม่น้อย
ร้านต้มยำหลิวเหวียนเสียง ร้านชานมมิเซวี่ยปิงเฉิง ข้าวขาหมู และอื่น ๆ อีกมากมาย
คิดว่าบ้านนี้ไม่มีผู้ชาย สองแม่ลูกคงสั่งอาหารเดลิเวอรี่กินกันบ่อย ๆ
เพราะฉะนั้นจางเฟิงจึงตั้งใจจะรอต่อไปเรื่อย ๆ
อย่างไรเสีย นอกจากเก็บเศษเวลาแล้ว เขาก็ไม่มีธุระอื่นให้ต้องทำ
ต่อให้มีธุระ เศษเวลาก็ต้องมาก่อนเป็นอันดับหนึ่ง
เพราะมีโทรศัพท์อยู่ด้วย จางเฟิงจึงไม่เบื่อ