เขาเคยกุมข้อเท้าข้างนั้นไว้
ตรงหน้ารถ บนโซฟา ข้างอ่างล้างหน้า เขาเคยกุมมันไว้ทั้งนั้น
ลมหายใจของเหวินเจ้าเหย่ช้าลงเล็กน้อย สายตาหยุดอยู่ที่ข้อเท้าของเธอนานเกินไป นานจนแทบจะนึกถึงอุณหภูมิและสัมผัสของผิวส่วนนั้นยามปลายนิ้วแตะลงไปได้
เสิ่นนี้เหยียนกำลังกระโดดไปใต้เสาไฟถนนต้นหนึ่งข้างหน้า จู่ ๆ ก็หันกลับมาราวกับนึกอะไรขึ้นได้
“อาเย่~”
เหวินเจ้าเหย่ละสายตากลับมา สีหน้าคืนสู่ปกติ แล้วเงยหน้าขึ้นมองเธอเล็กน้อย
เด็กสาวยืนยิ้มให้เขาอยู่ใต้เสาไฟ เบื้องหลังคือถนนเก่าแก่ที่ทอดคดเคี้ยวกับแสงไฟตลาดกลางคืนเลือนรางอยู่ไกล ๆ บนถนนทั้งสายมีเพียงพวกเขาสองคน
เหวินเจ้าเหย่มองท่าทางของเธอ แล้วหัวใจก็เหมือนถูกเธอสะกิดเบา ๆ
เขาก้าวเท้าเดินตรงไปหาเธอ
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ เขาถึงเห็นว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรเสิ่นนี้เหยียนขึ้นไปยืนอยู่บนขอบทางเท้า ทำให้ระดับสายตาของเธอพอดีกับเขา
เธอโน้มตัวเข้ามาเล็กน้อย แล้วยกมือทั้งสองข้างประคองใบหน้าเขาไว้
ขนตาของเหวินเจ้าเหย่ไหววูบเล็กน้อย
ฝ่ามือนุ่มนิ่มของเสิ่นนี้เหยียนแนบอยู่สองข้างแก้ม บีบใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาและสง่างามของเขาเข้าหากันจนริมฝีปากบางยื่นออกมาเล็กน้อย
จากนั้นเธอก็ก้มลงจูบริมฝีปากที่ยื่นออกมาของเขา
“จุ๊บ~”
เสียงดังใสชัดเจน
จูบเสร็จ เธอก็ถอยออกมาเล็กน้อย มองเขาด้วยดวงตาโค้งยิ้ม ท่าทางภาคภูมิใจสุด ๆ
เสิ่นนี้เหยียนประคองใบหน้าเหวินเจ้าเหย่ไว้ เอียงศีรษะมองเขาจากด้านบน
มุมนี้ช่างแปลกใหม่เหลือเกิน
ปกติเป็นเขาที่ก้มหน้ามองเธอ โอบเธอไว้ในอ้อมแขน กดเธอชิดกำแพง หรือดันเธอพิงประตูรถ ก่อนจะก้มลงจูบเธออย่างเหนือกว่า