เสิ่นนี้เหยียนปิดประตู ก่อนจะทิ้งตัวลงบนผ้าห่มนุ่ม ๆ ทันที กอดหมอนกลิ้งไปมาสองรอบ ขาเล็กทั้งสองข้างกระเด้งอยู่กลางอากาศหลายที
“ยิงปืน! ยิงปืน! พรุ่งนี้จะได้ไปยิงปืนแล้ว!!”
กลิ้งจนพอใจแล้ว เธอก็ดีดตัวลุกขึ้นนั่งราวกับปลาคาร์ปกระโดดข้ามประตูมังกร วิ่งไปหน้าห้องแต่งตัว แล้วผลักบานประตูทั้งสองเปิดออกพร้อมกันดังพรึ่บ
เธอยืนอยู่ตรงประตู เท้าเอวทั้งสองข้าง เงยหน้ามองเสื้อผ้าเต็มตู้
“พรุ่งนี้ใส่อะไรดีนะ…”
ห้องแต่งตัวกว้างกว่าที่เธอคิดไว้มาก ทั้งกระโปรง เสื้อเชิ้ต กางเกงขาสั้น เดรส และชุดต่าง ๆ ที่เหวินเจ้าเหย่ให้คนเตรียมไว้ ถูกแขวนเรียงเป็นระเบียบจากสีอ่อนไปสีเข้ม
ข้างกันยังมีตู้เก็บกระเป๋าและเครื่องประดับเต็มผนัง ส่วนเสิ่นเหยว พี่ชายของเธอ ก็แอบเอาของมาใส่ตู้เสื้อผ้าให้เป็นครั้งคราว พูดอยู่บ่อย ๆ ว่า
“หนูน้อยของพี่ พี่เห็นกระโปรงตัวนี้แล้วรู้สึกว่าเหมาะกับน้อง เลยซื้อมาให้เลย”
เสิ่นนี้เหยียนยืนอยู่กลางห้องแต่งตัว รู้สึกเหมือนตัวเองหลงเข้ามาในห้องเก็บสินค้าวีไอพีของร้านบูติกสักแห่ง
เธอดึงเดรสสั้นสีขาวเข้ารูปช่วงเอวจากฝั่งซ้ายมาทาบกับตัว ก่อนจะส่ายหน้าแล้วแขวนกลับ จากนั้นหยิบเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีฟ้าอ่อนกับกางเกงขาสั้นจับจีบสีขาวครีมจากฝั่งขวามาทาบหน้ากระจก คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็วางลง
“ชุดนี้ดูเป็นนักเรียนเกินไปหน่อย ใส่แล้วดูไม่สง่าเลย ยิงปืนนะ ยิงปืน ต้องเท่หน่อย”
“จวนจวน จวนจวน เธอว่าพรุ่งนี้ฉันใส่อะไรดี?”
ระบบเสนอคำแนะนำว่า
【โฮสต์ ตามคำแนะนำทั่วไปในการแต่งกายสำหรับกีฬายิงปืน แนะนำให้สวมเสื้อที่พอดีตัวแต่ไม่รัดแน่น จับคู่กับกางเกงที่เคลื่อนไหวสะดวก】