เสิ่นนี้เหยียนโต้กลับทันที “พอเลย ใครเป็นดาวนำโชคกัน อย่าโยนความกดดันมาให้ฉันสิ ถ้าสุดท้ายทำไม่สำเร็จ ห้ามโทษฉันนะ!”
“โทษเธอเหรอ? พี่จะทำใจโทษเธอลงได้ยังไง”
“วันนี้เธออยู่ข้าง ๆ คอยดู กิน ดื่ม เล่นให้สบายใจ ไม่ต้องไปกังวลเรื่องพวกนั้น”
“พี่ชายของเธออาจไม่ได้ร่ำรวยมหาศาลอะไร แต่ของที่พี่หมายตาไว้ พี่ไม่เคยลังเลที่จะคว้ามา”
เสิ่นนี้เหยียนมองท่าทางจริงจังที่หาได้ยากของเขา แล้วคลี่ยิ้มจนดวงตาหยีโค้ง
พี่ชายกำมะลอคนนี้ ปากคอเราะรายก็จริง แต่พอลงมือทำอะไรกลับไว้ใจได้ยิ่งกว่าใคร
รถแล่นเข้ามาจอดในลานจอดรถหน้าสนามยิงปืนหลิงเตี้ยน
เสิ่นนี้เหยียนปลดเข็มขัดนิรภัย ยังไม่ทันได้เปิดประตูเอง เสิ่นเหยวก็เดินอ้อมหน้ารถมาเปิดประตูให้เธอแล้ว มืออีกข้างยกขึ้นกั้นขอบประตูด้านบนอย่างสุภาพบุรุษ
“เชิญครับ คุณหนูเสิ่น”
ท่าทางวางมาดของเขาทำให้เสิ่นนี้เหยียนหลุดยิ้ม เธอหิ้วกระเป๋ากระโดดลงจากรถ
พอเงยหน้าขึ้น เธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
ในลานจอดรถมีรถมากกว่าที่เธอคิดไว้เยอะ
ตรงกลางมีเบนท์ลีย์สีดำด้านจอดอยู่ ข้าง ๆ เป็นรถปอร์เช่สีเทาเงิน ถัดไปมีรถแลนด์โรเวอร์สองคันที่ดูเรียบหรูแต่เห็นได้ชัดว่าราคาแพง แถมยังมีรถตู้สำหรับรับรองแขกระดับท็อปจอดอยู่ด้วย
เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วอดดึงแขนเสื้อเสิ่นเหยวไม่ได้
“พี่ เล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ ทุกคนมาคุยเรื่องสนามยิงปืนกันหมดเลยเหรอ?”
เสิ่นเหยวกวาดตามองไปตามสายตาของเธอ
“อืม ดูท่าวันนี้คนจะมาเยอะ”
ด้านในสนามยิงปืนโอ่อ่ากว่าที่คิดไว้มาก