โค้ชเซียวสังเกตเห็นว่าเธอเผลอเหม่อ จึงเอ่ยเตือนขึ้นว่า
“คุณเสิ่นครับ ตอนนี้ลองเล็งเป้าตรงกลางดูนะครับ อย่าเพิ่งวางนิ้วชี้บนไกปืน”
เสิ่นนี้เหยียนรีบทำตามอย่างว่าง่าย ไม่กล้าเหลือบมองไปทางประตูอีก
ระบบในหัวเอ่ยขึ้นอย่างเนิบช้า
【โฮสต์ แต่งข้ออ้างสักข้อสิ】
“ทำไมต้องให้ฉันแต่งด้วยล่ะ? เขาโผล่มาที่นี่ต่างหากที่น่าสงสัยกว่า!”
【พระเอกมาที่นี่เพื่อคุยธุรกิจมีความเป็นไปได้สูงมาก เพราะว่า...เขาจะมีเจตนาร้ายอะไรได้ล่ะ?】
เสิ่นนี้เหยียนกำลังจะเถียงกับระบบอย่างมีเหตุผล ก็มีเสียงอื้ออึงเบา ๆ ดังมาจากทางเข้าสนามยิงปืน
ชายเจ็ดแปดคนในชุดทางการเดินลงมาจากบันไดชั้นสอง คนที่เดินนำเป็นชายวัยกลางคนผมหวีเรียบมันเงา เขาเดินพลางพูดคุยกับคนข้าง ๆ ไปด้วย
“การแข่งขันประมูลโครงการสนามยิงปืนครั้งนี้ดุเดือดจริง ๆ แต่ทุกคนก็แข่งขันกันอย่างเป็นธรรม ใครเสนอราคาสูงสุดก็ได้ไป”
เสิ่นเหยวเดินอยู่กลางกลุ่ม สีหน้าเป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หญิงสาวคนหนึ่งพลันเอ่ยขึ้นว่า “ประธานเสิ่น ได้ยินว่าวันนี้คุณพาน้องสาวมาด้วยเหรอคะ ว่าแต่คิดจะให้เธอได้ลองฝึกด้วยหรือเปล่า”
เสิ่นเหยวยิ้ม “เด็กปิดเทอมแล้ว แถมยังติดผมแจเลย ก็เลยพาออกมาเล่นสักหน่อย”
เสิ่นนี้เหยียนไม่ได้ฟังต่อ สายตาเลยผ่านกลุ่มคนไปหยุดอยู่ที่เหวินเจ้าเหย่
ดูเหมือนเขาก็กำลังมองมาทางนี้เช่นกัน ตอนสายตาตกลงบนตัวเสิ่นเหยวก็มีแววเย็นชาวูบผ่านไป แต่ไม่นานก็เบือนหนี
เสิ่นนี้เหยียนกัดริมฝีปากล่าง คิดในใจว่าแย่แล้ว
เหวินเจ้าเหย่กับเสิ่นเหยวมาอยู่ที่เดียวกันพร้อมกัน
ถ้าสองคนนี้บังเอิญเจอกันเข้า ฉากนั้นจะเป็นยังไง...เธอไม่กล้าคิด