บนม่านฟ้า
ภาพเคลื่อนไหวดำเนินไป
[ประเมินการสถาปนาราชวงศ์จิ้นตะวันตกโดยรวม]
[รวมชาติด้วยการฉกฉวยผลประโยชน์ รักษาแผ่นดินด้วยการปล่อยปละละเลย]
[ยุคสงบสุขสั้นราวดอกไม้ในหมอก หายนะยาวไกลดั่งสายน้ำท่วมท้น]
[กบฏแปดอ๋อง คนป่าเถื่อนห้าชนเผ่ารุกราน กบฏหยงเจีย การอพยพลงใต้ของเครื่องแต่งกายและวัฒนธรรม]
[เขารวมชาติจีนด้วยมือของตัวเอง แล้วก็ผลักจีนให้ตกสู่เหวลึกด้วยมือของตัวเอง]
[การประเมินคุณค่าการสถาปนาราชวงศ์โดยรวม: แย่]
[แย่สิ้นดี]
สามตัวอักษรใหญ่ สีแดงสดเสียดแทงนัยน์ตา
[แย่]
ข้อความลอยเต็มม่านฟ้า
[แย่สิ้นดี แย่สิ้นดีจริง ๆ]
[จิ้นตะวันตกได้ที่โหล่สมควรแล้ว]
[สุมาหยาน ข้าไม่ต้องการหน้านี้อีกหรือ?]
[เจ้าต้องการหน้ากี่โมง! ลงไปพูดกับราษฎรที่ตายไปแล้วเถอะ!]
......
ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
เฉาเฉาเย้ยหยัน
"ดีนัก ตระกูลสุมายังต้องฆ่าอีก"
ฉินใหญ่
อิงเจิ้งเย็นชา
"ดีจริง 'แย่'"
"ข้าดูม่านฟ้านี้ คำพูดแม้หยาบคาย แต่แม่นยำยิ่งนัก"
"รวมชาติแล้วยังแย่ แสดงว่าการรวมชาติไม่ใช่จุดหมายปลายทาง การรักษาไว้ต่างหากที่สำคัญ"
"กิจการของฉินใหญ่ เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น"
หมิงใหญ่
จูหยวนจางหัวเราะเสียงดัง
"แย่สิ้นดี"
"ดีนัก ข้าชอบคำนี้"
"มีระดับกว่าตอนที่ข้าด่าใครต่อใครเสียอีก"
ม้ากุ้ยเฟยส่ายหน้าด้วยความจนใจ
ซ่งใหญ่
เจ้ากวงอิ๋นเอ่ยเสียงหนักแน่น
"คุณภาพการสถาปนาราชวงศ์แย่ นี่คือสิ่งที่อันตรายที่สุด"
"เอาชนะใต้หล้านั้นยาก รักษาใต้หล้ายิ่งยากกว่า"
"สุมาหยานไม่เข้าใจความจริงข้อนี้"
"ก่อเรื่องวุ่นวายล้วน ๆ"
ชิงใหญ่
คังซีสูดจมูกเย็นชา
"ม่านฟ้านี้ใช้คำหยาบคายยิ่งนัก"
"แต่ข้าต้องยอมรับ สำหรับสุมาหยานแล้ว เหมาะสมยิ่ง"
"และราชวงศ์ชิงของข้า จะไม่มีวันมีจักรพรรดิที่แย่เด็ดขาด!"
ยุคปัจจุบัน
อาจารย์เอ่ยอย่างสงบ
เหล่าทหารเห็นด้วยอย่างยิ่ง
ญี่ปุ่น
แม่ทัพปีศาจหัวเราะเสียงดัง
"ราชวงศ์จีนแย่สิ้นดีแล้ว"
"ญี่ปุ่นใหญ่ของเราจะต้องขึ้นมาแทนที่"
......
จิ้นตะวันตก
ลั่วหยาง
ภายในตำหนักไท่จี๋
เงียบสงัดไร้ซึ่งเสียงใด
สุมาหยานสีหน้าซีดเผือด
ทรุดกายลงบนบัลลังก์มังกร
"คนรุ่นหลัง กลับโหดร้ายเย็นชาเพียงนี้"
เขาชี้มือสั่นเทาไปยังม่านฟ้า
"ข้ารวมสามก๊ก ยุติยุคแห่งความวุ่นวาย"
"ข้าสร้างยุคไท่คังที่รุ่งเรือง แผ่นดินสงบสุข"
"พวกเขามีสิทธิ์อะไรกล่าวว่าข้าแย่สิ้นดี?"
เหล่าขุนนางข้างกายไม่มีใครกล้าตอบ
องค์รัชทายาทสุมาหงยืนอยู่กลางตำหนัก สีหน้ามึนงง
เขามองม่านฟ้า แล้วมองพระบิดา
"พระบิดา 'แย่' คืออะไร"
"แย่หมายถึงการเข้าห้องน้ำหรือไม่"
เหล่าขุนนางก้มหน้าไม่กล้าส่งเสียง
สุมาหยานมองบุตรชายโง่เขลาคนนี้ ใจพลันเกิดความสิ้นหวังขึ้นมาอย่างหนึ่ง
"บุตรของข้า"
"แผ่นดินของข้า"
"จะต้องถูกทำลายอยู่ในมือเจ้าเช่นนี้จริงหรือ?"
"หรือว่าข้าทำผิดจริง ๆ?"
หยางจวิ้นคุกเข่าลงกับพื้น
"ฝ่าบาท ถ้อยคำจากม่านฟ้า ไม่ควรเชื่อจนหมดหัวใจ"
สุมาหยานยิ้มขื่น
"ไม่ควรเชื่อจนหมดหัวใจ"
"แต่ตัวอักษรทุกคำนี้ ล้วนคือข้อเท็จจริงในประวัติศาสตร์"
"ข้าแบ่งดินแดนให้เหล่าอ๋อง ข้าตั้งรัชทายาทโง่เขลา ข้ามีสนมในวังเกินหมื่น"
"สิ่งเหล่านี้ ข้าทำทั้งหมด"
"ข้าไม่มีอะไรจะแก้ตัว"
ขุนนางผู้เฒ่าคนหนึ่งก้าวออกจากแถว เอ่ยเสียงสั่นเครือ
"ฝ่าบาท สิ่งเร่งด่วนในตอนนี้คือการเปลี่ยนรัชทายาท"
"มิฉะนั้น กบฏแปดอ๋อง คนป่าเถื่อนห้าชนเผ่ารุกราน คงกลายเป็นจริง"
สุมาหยานเงยหน้าขึ้นทันใด
"เปลี่ยนรัชทายาท"
"พระดำรัสสั่งเสียของฮองเฮายังคงอยู่ในหู"
"ข้า ข้าจะเปลี่ยนแปลงได้อย่างไร"
ขุนนางผู้เฒ่าร้องไห้โฮ
"ฝ่าบาท เพื่อแผ่นดิน เพื่อราษฎรใต้หล้า"
"โปรดทรงไตร่ตรองให้รอบคอบ"
สุมาหยานหลับตาลง
น้ำตาค่อย ๆ ไหลริน
"ให้ข้าคิดก่อน"
"ให้ข้าคิดให้รอบคอบก่อน"
......
ยุคจิ้นฮุ่ยตี้
เจียหนานเฟิงยืนอยู่ข้างหลังสุมาหง สายตาโหดเหี้ยม
นางเงยหน้ามองฟ้า มุมปากกระตุกเล็กน้อย
"ม่านฟ้าชี้ชะตา"
"กลับกล้าดูหมิ่นตระกูลเจียของข้า"
"เจ้าคอยดูเถอะ เมื่อข้าได้ครองอำนาจ จะทำให้คนทั้งใต้ล่ารู้ว่าใครคือเจ้าตัวจริงของจิ้นตะวันตก ผู้ใดกล่าวจาเหลวไหล ผู้นั้นต้องตายแน่นอน!"
"ส่วนสิ่งที่ว่าราษฎรพลัดพราก แผ่นดินล่มสลาย เกี่ยวข้องอันใดกับข้า! สิ่งที่ข้าทำ ไม่มีอะไรผิด!"
บนม่านฟ้า
จู่ ๆ ก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง
ทุกห้วงเวลาต่างตกตะลึง
[ม่านฟ้ารับรู้]
[ตระกูลสุมาฉ้อราชบัลลังก์สามชั่วอายุคน ไร้คุณธรรมในชั่วอายุคนหนึ่ง]
[บัดนี้ เพื่อราษฎรจีน ขอถอนพลังสนับสนุนความถูกต้องตามครรลองของตระกูลสุมา]
[ผู้ใดที่สามารถโค่นล้มราชวงศ์ที่เน่าเฟะ ปกป้องจีนจากภยันตราย ม่านฟ้าจะประทานพรผู้นำแก่ผู้นั้น]
[พรผู้นำ: เมื่อกองทัพใต้บัญชาสู้กับราชวงศ์เน่าเฟะและชนเผ่าต่างชาติ ขวัญกำลังใจเพิ่มขึ้น พลังการต่อสู้เพิ่มขึ้น ร่างกายแข็งแกร่งขึ้น]
[พร้อมทั้งรักษาใจเดิม ไม่ให้ถูกความคิดชั่วร้ายเช่นการฆ่าฟันและความโลภทำลายจิตใจ]
[หวังว่าผู้มีอุดมการณ์ จะลุกขึ้นยืน ช่วยเหลือจีนทุกยุคให้พ้นจากไฟน้ำ]
เมื่อเสียงนั้นจบลง
แสงสีทองสายหนึ่งตกลงมาจากฟ้า
แต่มิได้ตกที่ลั่วหยางของจิ้นตะวันตก
กลับตกที่ใดที่หนึ่งทางใต้ของแม่น้ำแยงซี
และในขณะเดียวกัน
ข้อความลอยบนหน้าจอเต็มไปหมด
[???]
[นี่ไม่ใช่พี่ชาย พี่ทำเอฟเฟกต์พิเศษด้วยหรือ?]
[เฮ้ย ไอ้เพื่อน ทำวิดีโอรีวิวแล้วคิดว่าตัวเองเป็นม่านฟ้าจริง ๆ หรือไง?]
[ฮ่า ๆ ๆ เจ้าของช่องน่าสนใจดี แต่รางวัลนี้ให้ดีจริง ๆ ด้วยนะ!]
[ถ้าเปลี่ยนความมืดมนของยุคคนป่าเถื่อนห้าชนเผ่ารุกรานได้จริง ๆ ก็คงดีไม่น้อย]
[จริงด้วย แม้จะเป็นแค่ความคิด แต่ก็ฟินไม่เบา]
[ว่าแต่ พวกนายคิดว่าพรผู้นี้เหมาะกับใครที่สุด?]
[ข้าว่าต้องเป็นซ่งอู่ตี้หลิวอวี้แน่นอน!]
[จริง หลิวซ่งไม่ได้รวมชาติใหญ่ แต่หลิวอวี้เก่งจริง ยุติยุคคนป่าเถื่อนห้าชนเผ่ารุกราน เปิดยุคใต้เหนือ]
[แต่หลิวอวี้เป็นยุคจิ้นตะวันออก ห่างจากความมืดมนของจิ้นตะวันตกอยู่พอสมควร จิ้นตะวันตกจะให้ใครดี?]
ในเวลานี้
ทุกห้วงเวลา
ม่านฟ้ายังคงแสดงภาพต่อไป
[รางวัลนี้มิได้ระบุตัวบุคคลโดยเฉพาะ]
[หวังว่าผู้มีอุดมการณ์ทั้งหลายจะอาสารับธงนี้]
[ผู้ใดทำสำเร็จ ผู้นั้นจะได้รับรางวัล ไม่ว่าจะเป็นใคร ไม่ว่าจะยุคใด]
[อย่างไรก็ตาม]
[ในยุคจิ้นตะวันออก]
[ให้เลือกซ่งอู่ตี้หลิวอวี้เป็นอันดับแรก]
[รัฐหลิวซ่ง เพราะมิใช่ราชวงศ์ที่รวมชาติใหญ่ จึงไม่นับรวมในรายชื่อการสถาปนาราชวงศ์]
[แต่ตัวหลิวอวี้ คุณค่าการสถาปนาราชวงศ์สูงยิ่งนัก]
[เขาผ่าฝ่าออกจากยุคแห่งความวุ่นวาย เกิดในตระกูลยากจน ชนะศึกร้อยครั้งทั้งชีวิต]
[ทำลายหนานเยียน ตีโฮ่วฉิน ยึดฉางอานและลั่วหยางคืน]
[ดำเนินการตัดแบ่งที่ดิน ปราบปรามตระกูลใหญ่ ใช้คนยากจน เบาภาษีและแรงงาน]
[จัดระเบียบวงการขุนนาง ให้ความสำคัญกับการศึกษา ปกป้องวัฒนธรรมจีน]
[เขายุติการผูกขาดอำนาจของตระกูลใหญ่ วางรากฐานสถานการณ์ที่คนยากจนควบคุมอำนาจสำคัญในยุคราชวงศ์ใต้]
[หากพูดถึงการช่วยจีนจากภยันตราย เขามีสิทธิ์มากกว่าราชวงศ์สุยเสียอีก]
[บัดนี้ประทานพรผู้นำแก่หลิวอวี้]
[อนุญาตให้เขารับช่วงความถูกต้องตามครรลองจากตระกูลสุมา ปกป้องเครื่องแต่งกายและวัฒนธรรมจีน]
ภาพขยายออก
หลิวอวี้สวมเกราะ ถือดาบยาว
เขายกทัพจากจิงโข่ว ตลอดทางไม่มีผู้ใดต้านทาน
ธงทัพเป่ยฝูปลิวสะบัด ทหารจากตระกูลยากจนกล้าหาญชิงชัย
ข้อความลอยเต็มหน้าจอ
[โอ้โห สมกับเป็นหลิวจี้หนู!]
[หลิวอวี้สมควรได้รับจริง ๆ!]
[ม้าศึกเหล็กกล้า! พลังกลืนกินหมื่นลี้ดั่งเสือ!]
[หลิวอวี้: ขอบคุณม่านฟ้าที่ส่งพรให้ ดูซิว่าคราวนี้ข้าจะจัดการตระกูลสุมาอย่างไร!]
[ตระกูลสุมา: เจ้ามีมารยาทหรือไม่?]
[หลิวอวี้: มารยาทอะไร! จงตายซะ!]
......