ยุคราชวงศ์จิ้นตะวันออก
นครเจี้ยนคัง
หลิวอวี้เงยหน้าขึ้นทันใด
เขารู้สึกเพียงกระแสร้อนพุ่งพล่านเข้าสู่ร่างกาย
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น"
แม่ทัพข้างกายหลิวมู่จืออุทานด้วยความประหลาดใจ
"ท่านแม่ทัพ ดูเหมือนมีแสงสีทองบนกายท่าน"
หลิวอวี้กำดาบยาวแน่น
"ม่านฟ้าประทานพลังต่อต้านชนเผ่าต่างแดนให้ข้า"
"นี่คือการให้ข้า ช่วยชาวจีนฮั่นยึดทุกสิ่งคืนมา!"
หลิวมู่จือประสานมือคำนับ
"ท่านแม่ทัพ นี่คือเจตจำนงสวรรค์"
"ตระกูลสุมาสูญเสียคุณธรรม ใต้หล้าต่างคิดจะเปลี่ยนแปลง"
"ท่านแม่ทัพควรลุกขึ้นมาทำการใหญ่"
สายตาหลิวอวี้ราวกับไฟลุกโชน
"ดี"
"เมื่อม่านฟ้าเลือกข้าหลิวอวี้"
"ข้าก็จะไม่ทำให้ใต้หล้านี้ผิดหวัง"
"ทัพเป่ยฝู ฟังคำสั่งข้า"
"เตรียมทัพ ฝึกปรือ รีบยึดแผ่นดินตอนกลางคืน"
เหล่าทหารตะโกนก้องพร้อมกัน
"รับทราบ!"
เสียงก้องสะเทือนนภาดิน
......
ราชวงศ์จิ้นตะวันตก
นครลั่วหยาง
สุมาหยานมองแสงสีทองที่ตกลงทางใต้ ใจดั่งขี้เถ้า
"ม่านฟ้า ม่านฟ้า! เจ้าถึงเพียงนี้ได้อย่างไร!"
"เจ้าไม่เพียงจะวิจารณ์ข้า แต่ยังหาคนมาแทนที่ข้า"
"ข้าคือจักรพรรดิผู้รวมแผ่นดินเป็นหนึ่งนะ!"
"เหตุใดถึงทำกับข้าเช่นนี้!"
......
สมัยจักรพรรดิจิ้นฮุ่ย
เจียหนานเฟิงแววตาคลั่งไคล้
"แทนที่ตระกูลสุมา ต่อสู้ชนเผ่าต่างแดน?"
"ม่านฟ้ากล่าวว่า ใครก็ได้"
"เช่นนั้น ข้า เหตุใดจะไม่ได้?"
สุมาหงยังคงงุนงง
"ฮองเฮา อะไรคือแทนที่และต่อสู้?"
เจียหนานเฟิงเยาะเย้ย
"ฝ่าบาทไม่จำเป็นต้องรู้"
"เพียงแต่..."
"เชื่อฟังข้าอย่างว่าง่ายก็พอ"
หยางจวิ้นทรุดลงกับพื้น
"จบสิ้น"
"จบสิ้นทุกอย่างแล้ว"
......
ในเวลาเดียวกัน
ทั่วทุกอาณาเขต
เหล่าอ๋องต่างเงยหน้าขึ้น
อ๋องหรูหนานสุมาลยางแววตาวูบไหว
"ความชอบธรรมถูกตัดทอน"
"เช่นนั้น บัลลังก์นี้ ใครจะนั่งก็ได้หรือ?"
"อาณาเขตนี้ ใครจะปกครองก็ได้หรือ?"
"ถ้าอย่างนั้น ก็ไม่ต้องใช้นามสกุลสุมาอีกต่อไป!"
อ๋องฉู่สุมาหว๋ายกำด้ามกระบี่แน่น
"เมื่อม่านฟ้ากล่าวเช่นนี้ เหตุใดข้าจะชิงไม่ได้เล่า"
......
ปลายราชวงศ์หยวน
จูจงปาปู้ที่ยังเป็นหัวหน้ากบฏ
ตอนนี้รู้สึกอยากรู้อยากเห็นบ้าง
"อาณัติพลังนี้ ไม่ได้จำกัดแค่ยุคจิ้นตะวันตกใช่หรือไม่?"
"เช่นนั้น หากข้ายึดราชวงศ์หยวนได้ ข้าก็จะได้รับมันเช่นกัน?"
ฉินใหญ่
อิงเจิ้งพยักหน้า
"ดี"
"ม่านฟ้านี้ ย่อมยุติธรรม"
"ตระกูลสุมาสูญเสียคุณธรรม ย่อมต้องได้รับผลกรรมเช่นนี้"
"หลิวอวี้หากมีปัญญา ก็จงแย่งชิงไปแทนเถิด"
ต้นราชวงศ์ฮั่น
หลิวปังอุทานเสียงดัง
"อาณัติพลังประหลาดนี้ เก่งกาจนัก"
"หากข้ามีของดีเช่นนี้ในเมื่อก่อน จะจนตรอกถูกล้อมโดยชนเผ่าซงหนูหรือ?"
สมัยจักรพรรดิฮั่นอู่
หลิวเช่อไม่พอใจเล็กน้อย
"เหตุใดต้องมอบให้เฉพาะยามคับขันเท่านั้น?"
"หากอาณัติพลังนี้ตกเป็นของข้า ข้าจะทำลายชนเผ่าต่างแดนทั้งหมดให้สิ้นซาก!"
"เมื่อนั้น ชาวจีนฮั่นในภายภาคหน้า จะต้องทนทุกข์จากชนเผ่าต่างแดนอีกหรือ?"
เว่ยชิงคารวะ
"ฝ่าบาทไม่ต้องกังวลพระทัย"
"คงมีการปูนบำเหน็จในช่วงถัดไปอีก"
หลิวเช่อจึงพยักหน้า
"เช่นนั้นก็ยังถือว่าม่านฟ้ารู้จักกาลเทศะ"
......
ซ่งเหนือ
เจ้ากวงอิ๋นสายตาเคร่งเครียด
"ม่านฟ้า กลับสามารถลบล้างความชอบธรรมของราชวงศ์ได้หรือ?"
"ข้าต้องระมัดระวังมากขึ้น ซ่งใหญ่ต้องไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้"
จ้าวผูกล่าว
"ฝ่าบาท ซ่งใหญ่ของเราใช้วรรณกรรมปกครองบ้านเมือง ย่อมไม่ต้องกังวลเช่นนี้"
เจ้ากวงอิ๋นส่ายศีรษะ
"ประมาทไม่ได้"
หมิงใหญ่
จูหยวนจางหัวเราะลั่น
"ช่างเป็นอาณัติพลังที่ดีนัก"
"หลิวอวี้จักรพรรดิอู่ ข้าเห็นเขาดี"
"กำเนิดจากตระกูลยากจน อาศัยความสามารถสู้เพื่อแผ่นดิน"
"การยกทัพขึ้นเหนือของข้าในตอนนั้น คล้ายกับเขามาก"
"เพียงแต่น่าเสียดายที่เขาล้มเหลว"
ชิงใหญ่
คังซีใบหน้าคล้ำเคร่ง
"ม่านฟ้านี้ กลั่นแกล้งชิงใหญ่หรือ?"
อิ๋นเจิ้นรีบกล่าว
"ฮ่องเต้พ่อ ชิงใหญ่ของเราได้แผ่นดินมาแล้ว ย่อมเป็นความชอบธรรมของจีนฮั่น"
"และชิงใหญ่ปกครองบ้านเมืองมั่นคง ตระกูลสุมาจะเทียบได้หรือ?"
คังซีสูดลมหายใจเย็น
"ข้ารู้"
"แต่ม่านฟ้านี้ ทำให้ข้ารู้สึกไม่สงบ"
"คนใช้ จงเพิ่มความเข้มงวด ควบคุมความคิดเห็นของประชาชน!"
......
ซ่งใต้
เจ้าก้วนใบหน้าไม่ดีนัก
"ม่านฟ้านี้ กำลังยุยงให้ยกทัพขึ้นเหนือหรือ?"
"เหลวไหล การยกทัพขึ้นเหนือไม่มีทางชนะ!"
"การอยู่ร่วมกับจินเปรียบเสมือนพี่น้องต่างหากที่ถูกต้อง!"
"ไท่เว่ย ไปเรียกเยว่เฟยกลับมาเดี๋ยวนี้!"
ฉินฮุยรีบกล่าว
"รับบัญชา ฝ่าบาท!"
......
ยุคใหม่
ชายหัวโล้นแววตาไม่พอใจ
"ม่านฟ้าไม่มอบรางวัลให้ข้าโดยตรง? ช่างไม่มองผู้คน!"
มาดามซ่งพูดอย่างเย่อหยิ่ง
"ท่านประมุข ไม่ต้องกังวล เราคือความชอบธรรมของจีนฮั่น สักวันต้องได้รับรางวัลจากม่านฟ้า"
ชายหัวโล้นจึงพอใจ
"ถูกต้อง พรรคและรัฐของเราไม่ใช่พวกชาวนาไร้การศึกษาจะเทียบได้!"
พวกญี่ปุ่น
นายพลญี่ปุ่นโกรธจัด
"บัดซบ! ม่านฟ้านี่ต้องการอะไร! ไอ้เวรมาร!"
"คนใช้ โทรเลขสั่งการทุกกองทัพ! ต้องเร่งฝีเท้าการรุกให้เร็วขึ้น!"
"ข้าจะให้พวกเจ้าจีนรู้ว่า อะไรคือความหวาดกลัวที่แท้จริง ใครคือความชอบธรรมที่แท้จริง!"
ตะวันตกเฉียงเหนือ
เหล่านักรบเลือดเดือดพล่าน
"อาจารย์ พวกเราจะได้รับรางวัลจากม่านฟ้าในภายหลังหรือไม่?"
อาจารย์ยิ้ม
"สิ่งที่เราต้องการ ไม่ใช่รางวัลจากม่านฟ้า"
"สิ่งที่เราต้องการคือการสนับสนุนจากประชาชน"
"นั่นต่างหากคืออาณัติพลังที่ดีที่สุด"
......
ทุกห้วงเวลา
ม่านฟ้าเปลี่ยนผัน
[ครั้งต่อไป]
[การจัดอันดับเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ]
[อันดับที่สิบ ความดีงามของการก่อตั้งราชวงศ์จีนตลอดกาล]
[โปรดรอคอย]
นครลั่วหยาง จิ้นตะวันตก
สุมาหยานมองม่านฟ้าที่ค่อยๆ มืดลง พึมพำกับตัวเอง
"ข้าคืออันดับที่สิบเอ็ด"
"ข้าไม่ถึงกับติดอันดับด้วยซ้ำ"
"ความชอบธรรมของข้า ถูกม่านฟ้าตัดทอน"
"แผ่นดินของข้า จะรักษาไว้ได้อีกนานแค่ไหน?"
สุมาหงยังคงงุนงง
"พระราชบิดา อันดับคืออะไร?"
"กินได้หรือไม่?"
สุมาหยานหลับตาลง
หยาดน้ำตา ร่วงลงบนฉลองพระองค์
ม่านฟ้ามืดสนิท
แต่หัวใจของทุกคน
ไม่อาจสงบลงได้
......
ดาวเคราะห์ลานดาว
ในห้องเช่า
หลินฟานนอนหลับหนึ่งตื่น
ตื่นขึ้นมาดูข้อมูลเบื้องหลัง ตะลึงงัน
[ความนิยมทุกห้วงเวลา: หนึ่งล้าน]
[รางวัลในโลกจริงเข้าบัญชีแล้ว: 100,000 หยวน]
หลินฟานตื่นเต้นเร้าใจยิ่งนัก
"นี่จึงเรียกว่ายุคจิ้นตะวันตก"
"พอถึงการก่อตั้งด้วยธงแดง"
"จะร้อนแรงขนาดไหนกัน?"
"และม่านฟ้ายังนำรางวัลและบทลงโทษที่ข้าเขียนมั่วๆ เข้าไปด้วย"
"อย่างนี้พูดไม่ได้อาจเปลี่ยนแปลงชะตากรรมจีนตลอดกาลได้เลยนะ ต้องขยันตัดต่อวิดีโอต่อไป!"
หลินฟานเริ่มทำงานต่อไป
และทุกห้วงเวลา
เมื่อเวลาผ่านไปต่างกัน
ในที่สุดก็เริ่มการจัดอันดับที่สิบ
[อันดับที่สิบ ความดีงามของการก่อตั้งราชวงศ์จีนตลอดกาล]
[ชิงใหญ่]
[ความยากในการก่อตั้ง: ระดับสูงสุด]
[ความสามารถในการก่อตั้ง: เลวสิ้นดี]
[บทวิจารณ์: เปรียบเทียบความเลวได้แผ่นดิน ปกครองด้วยการฆ่า!]
ทุกห้วงเวลา
สั่นสะเทือนพร้อมกัน
......
ฉินใหญ่
อิงเจิ้งขมวดคิ้วแน่น
"ความหมายของ 'เปรียบเทียบความเลวได้แผ่นดิน' คืออะไร? แผ่นดินไม่ได้ต้องสู้เอามาหรือ?"
"หรือว่าการปกครองของเขา ฆ่าไม่ใช่ศัตรู แต่เป็นประชาชน?"
ถังใหญ่
หลี่ซื่อหมินสีหน้าไม่ดีนัก
"ราชวงศ์แบบไหนกัน ถึงจะเลวร้ายกว่าหยางกวาง?"
หมิงใหญ่
จูหยวนจางไม่รู้ว่าทำไม
เห็นคำว่า ชิงใหญ่ แล้วไฟโทสะพลุ่งขึ้น
"ราชวงศ์นี้ ทำไมรู้สึกเจ็บแค้นยิ่งกว่าราชวงศ์หยวน?"
"นี่ไม่ใช่ราชวงศ์ที่อยู่หลังจากหมิงใช่หรือไม่?"
"หากลูกหลานรุ่นหลัง"
"ปล่อยให้ชิงใหญ่ยึดแผ่นดินได้"
"ข้าต้องฆ่ามันให้ตาย!"
ฟังคำพูดจูหยวนจาง
จูเปียวรู้สึกใจสั่น
ลูกหลานของตนคงไม่แย่ขนาดนั้น ปล่อยให้รัฐบาลโหดร้ายยึดแผ่นดินไปได้หรือ?
เช่นเดียวกันคือราชวงศ์หมิง
ยุคหยงเล่อ
จูตี้รู้สึกหนังตากระตุก
ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีในใจอย่างยิ่ง
"ชิงใหญ่ที่ว่า"
"หรือว่า......"
......
ม่านฟ้าเปลี่ยนฉาก
[ค.ศ. 1583]
[ท่ามกลางภูเขาและสายน้ำสีขาวดำแห่งเถาหลิน หลี่หนิง หมิงใหญ่]
[นู่เอ๋อร์ฮาชี่ลุกขึ้นสู้ เพียงชุดเกราะสิบสามชุด ผู้ติดตามใกล้ชิดหลายสิบคน อ้างการแก้แค้นรวมชนเผ่าหนี่เจินให้เป็นหนึ่ง ภายหลังสถาปนารัฐโฮ่วจิน เผชิญหน้ากับหมิงใหญ่เป็นเวลานาน]
[ค.ศ. 1626 นู่เอ๋อร์ฮาชี่บาดเจ็บสาหัสสิ้นใจ หวงไท่จี๋สืบทอดตำแหน่งผู้ปกครองโฮ่วจิน ใช้เวลาสิบปี สร้างความได้เปรียบของโฮ่วจินในเถาหลิน กดดันหมิงใหญ่ เก็บกองกำลังเศษเหลือของหยวนและมองโกล]
[ค.ศ. 1636 หวงไท่จี๋ขึ้นครองราชย์ เปลี่ยนชื่อประเทศเป็นชิง ชิงใหญ่ถือกำเนิดอย่างเป็นทางการ]
[จากนั้นการเผชิญหน้าระหว่างหมิงกับชิงยืดเยื้ออีกยี่สิบปี]
[ระหว่างนั้น ชิงเพราะความเสียเปรียบทางภูมิศาสตร์ เกือบล่มสลายหลายครั้ง]
[แต่โชคดีที่หมิงใหญ่ที่เลวสิ้นดีส่งไม้ช่วยต่างๆ นานา]
[สุดท้ายช่วยให้ชิงทำภารกิจเขาด่านลุล่วง]
[ค.ศ. 1643 หวงไท่จี๋เสียชีวิตกะทันหัน ฟูหลินขึ้นครองราชย์ ตอร์กอนสำเร็จราชการ]
[ค.ศ. 1644 จักรพรรดิชวงปังตีเข้ามาในเมืองหลวง จงเจินผูกคอตายเพื่อชาติ ปีเดียวกัน แมนจูเขาด่าน]
[หลังจากชิงใหญ่เขาด่าน ชนะรัฐต้าชุ่นของจักรพรรดิชวงปัง ยึดภาคเหนือ เป็นรัฐระดับชาติขั้นต้น]
[และนี่ไม่ใช่จุดสิ้นสุด แค่เป็นการเปิดฉากที่ชิงเก็บแผ่นดิน]
[สิบห้าปีหลังจากนั้น]
[แมนจูกับต้าชุ่น ต้าเซ หนานหมิง สามรัฐเริ่มรบกันยาวนาน]
[โดยเฉพาะกับหนานหมิงทำสงครามยืดเยื้อหลายปี สองรัฐที่เลวสิ้นดี กลิ้งเกลือกอยู่ในหล่มโคลน]
[ในระหว่างนั้น วีรบุรุษชาติหลี่ติ่งกั๋วที่ต่อต้านชิงด้วยตัวเอง ล้มล้างขุนศึกชื่อดังสองคน สั่นสะเทือนใต้หล้า สร้างความเสียหายมหาศาลแก่ราชสำนักชิง]
[บวกกับวีรบุรุษชาติเจิ้งเฉิงกงบุกขึ้นเหนือสามครั้ง ครั้งหนึ่งเกือบถึงใต้กำแพงเมืองหนานจิง ชาวจีนฮั่นทั่วทุกหนแห่งต่อต้านชิงด้วยตัวเอง]
[แมนจูที่เขามายึดแผ่นดินกลาง เกือบจะเข้าสู่สภาพล่มสลาย]
[ราชสำนักชิงที่เสื่อมทรามถึงขั้นคิดจะแบ่งแม่น้ำปกครอง หรือแม้แต่ถอยกลับไปนอกด่าน]
[ใช่ เจ้าไม่ได้ฟังผิด]
[รัฐบาลเพิ่งก่อตั้งอย่างเป็นทางการไม่ถึงยี่สิบปี]
[ยังไม่ได้แผ่นดิน ก็เริ่มเสื่อมทรามแล้ว]
[ถึงขั้นเกือบถูกพลังต่อต้านชาวบ้านล้มล้างโดยตรง]
[แต่โชคดีมาก หนานหมิงที่เลวเป็นประวัติศาสตร์ ยังคงถวายความจงรักภักดีต่อชิงไม่ขาดสาย]
[พร้อมกับลงโทษพวกเดียวกันและประชาชนจีนฮั่นอย่างหนัก ช่วยชิงสร้างความมั่นใจ ผ่านช่วงเวลายากลำบาก]
[ค.ศ. 1659 จักรพรรดิองค์สุดท้ายของหนานหมิง หย่งลี่เต้ หนีไปพม่า ราชสำนักชิงค่อยๆ ควบคุมแผ่นดินจีนฮั่นได้ นับว่ายึดแผ่นดินได้อย่างเป็นทางการ]
[และตอนนี้ ชิงใหญ่จริงๆ แล้วยังไม่ได้นั่งบัลลังก์มั่นคง ยังมีความเสี่ยงล่มสลาย]
[จนถึงค.ศ. 1683 จักรพรรดิองค์ที่สี่ของชิง คังซี ปราบสามกบฏ ยึดเกาะไต้หวัน]
[แมนจูเคลียร์ศัตรูทั้งหมดได้สิ้น]
[รวมแผ่นดินจีนฮั่นทั้งหมดเป็นหนึ่ง]
[เป็นราชวงศ์ที่รวมแผ่นดินอย่างแท้จริง]
[และในเวลานี้]
[นับจากที่นู่เอ๋อร์ฮาชี่ลุกขึ้นสู้ ผ่านไปแล้วหนึ่งร้อยปีเต็ม]
[ทั้งร้อยปี ชิงใหญ่ อาศัยการเปรียบเทียบความเลว ในที่สุดก็นั่งบัลลังก์ได้มั่นคง]
ข้อความวิพากษ์วิจารณ์ไหลหลั่ง
[ไม่เลวเลย ไม่ดูไม่รู้ ดูแล้วตกใจ ข้ายังคิดว่าแมนจูเขาด่านแล้วแทนที่หมิงทันที ผลปรากฏว่าสู้กันร้อยปี?]
[หมิงใหญ่เลวเกินไป แมนจูถึงมีโอกาส ไม่ว่าจะก่อนเขาด่านหรือหลังเขาด่าน โดยแท้จริงแล้วอาศัยการเก็บของเหลือ]
[พูดง่ายๆ ชิงใหญ่คือแชมป์การแข่งขันความเลว ได้ที่หนึ่งด้านการก่อตั้งอย่างสมควร]
ในขณะนี้
ทุกห้วงเวลา
แตกกระจายพร้อมกัน