อวี๋หนานจบเส้นทางวาไรตี้อันแสนสั้นของตัวเองด้วยการเปิดโปงตัวเองว่าเป็นมนุษย์หมาป่า
ประธานอวี๋เดินทางมาถึงเกาะด้วยตัวเอง ร้อนใจจนแทบฟองออกปาก “คุณเย่!!”
เซี่ยหวยโจวขยับมาขวางหน้าเย่หลิงอย่างเงียบเชียบ
ประธานอวี๋ไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่น “คุณเย่ เราก็คนในวงการเดียวกัน ทำอะไรไว้ก็เผื่อทางให้กันบ้าง วันหน้าจะได้เจอกันได้อีก!”
เย่หลิงตอบ “ไม่ล่ะค่ะ สถานการณ์ของตระกูลอวี๋เป็นแบบนี้ คุณคงไม่ได้เจอฉันไปอีกพักใหญ่”
“……”
ประธานอวี๋สูดหายใจลึก “คุณเย่ ผมไม่ได้ไปล่วงเกินคุณใช่ไหม คุณ… คุณอยากได้ตึกสักหลังของตระกูลอวี๋เหรอ ได้ ผมยกให้หมดเลย! ทำไมต้องทำเรื่องให้มันบานปลายขนาดนี้ด้วย!”
เย่หลิงเหลือบมองเขาอย่างเอื่อยเฉื่อย ก่อนถอนหายใจขึ้นมาฉับพลัน “ลุงอวี๋”
“คุณไม่ได้ล่วงเกินฉันหรอก แต่คุณล่วงเกินพ่อฉัน”
“เรื่องทั้งหมดนี่เป็นแผนของซูจี้เย่ ไม่อย่างนั้นทำไมฉันต้องคอยหาเรื่องคุณชายอวี๋ด้วยล่ะ? คุณก็รู้นี่ว่าพ่อฉันเป็นคนเจ้าแผนการแค่ไหน”
“ลองคิดดูสิว่าลูกชายคุณเป็นคนแบบไหน ซูหว่านฉิงจะชอบเขาได้ยังไง? นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งในแผนของพ่อฉันเหมือนกัน!”
“ลุงอวี๋ ฉันพูดได้แค่นี้แหละ ลองคิดดูดี ๆ นะ เฮ้อ!”
เย่หลิงพูดจบก็ตบไหล่ประธานอวี๋เบา ๆ ก่อนส่ายหน้าเดินจากไปพร้อมถอนหายใจ
ประธานอวี๋พลันเข้าใจทุกอย่าง
เขาเข้าใจแล้ว เข้าใจหมดแล้ว!
เป็นฝีมือของซูจี้เย่ตาแก่นั่นเอง!