ดวงตาสีดำสนิทของเซี่ยหวยโจวอ่อนโยนและสงบนิ่ง ราวกับมีดวงดาวระยิบระยับอยู่ข้างใน แต่ก็คล้ายห้วงลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง
น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาและนุ่มนวล ริมฝีปากขยับเข้าใกล้ข้างหูเย่หลิง ลมหายใจแผ่วผ่านใบหู เสียงนั้นราวกับจะมุดเข้าไปในหัวใจของเธอ
“เย่หลิง มีภารกิจ ช่วยฉันหน่อย”
เย่หลิงถูกเขากอดรัดไว้ในอ้อมแขน “?”
ภารกิจอยู่ไหนล่ะ?
996: [ใช่แล้ว ภารกิจอยู่ไหนล่ะ?]
เซี่ยหวยโจวมีแววตาอ่อนโยน เขาปัด 996 ที่เกะกะออกไปอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะพึมพำว่า “จะไม่ทันแล้ว เย่หลิง รีบจูบฉันเร็ว”
เย่หลิงพินิจเซี่ยหวยโจวตรงหน้าอย่างละเอียด
ดวงตาแจ่มใส สีหน้าปกติ บนใบหน้าไม่มีร่องรอยแดงก่ำจากอาการเมาเลยสักนิด
เย่หลิง: [เสี่ยวหก เขาเมาหรือเปล่า?]
เซี่ยหวยโจวส่ายหน้าเบา ๆ “ฉันไม่ได้เมาสักหน่อย เย่หลิง อย่าหลบสิ ฉันจูบไม่ถึงแล้ว”
【……】
【…………】
คอมเมนต์บนจอถึงกับอึ้ง
【？？？】
【ขอจูบหน่อย... อย่าหลบ... ฉันจูบไม่ถึงแล้ว... นี่ก็เป็นสิ่งที่ฉันฟังได้ด้วยเหรอ??】
【อ๊ากกก ภารกิจอะไร ภารกิจไหน ภารกิจอะไรกันที่ต้องจูบภรรยา เซี่ยหวยโจว นายได้กินของดีเกินไปแล้ว!】
【พี่เซี่ยเมาหรือเปล่า】
【หึ เมาอะไรกัน ฉันว่านี่แกล้งเมาชัด ๆ เพื่อจะจูบภรรยา ถึงกับแกล้งเมาได้เลยนะ! ยังบอกว่ามีภารกิจอีก ผู้กำกับจางก็ไม่ได้สั่งภารกิจสักหน่อย จะมีภารกิจอะไรได้? ทั้งหมดก็แค่ลูกไม้เล็ก ๆ เพื่อจะจูบภรรยานั่นแหละ!】
【คนอื่นกำลังคลั่ง พวกคุณกลับรักกันหวานชื่น ฮือ คู่ที่ฉันจิ้นยังพอมีหวังแล้ว】
เย่หลิง: “ไม่ใช่...”
จู่ ๆ เซี่ยหวยโจวก็ยกมือขวาขึ้น เลื่อนจากท้ายทอยของเธอมาหยุดที่คาง