ผลการตรวจพิษวิทยาของกล่องน้ำแข็งออกมาตอนหนึ่งทุ่ม
มู่เหมี่ยนเหลือบมองรายงานแล้วปิดลง ผลลัพธ์เป็นไปตามที่เธอคาดไว้
เมื่อกลับถึงห้องทำงาน มู่เหมี่ยนเห็นว่าฝางรุ่ยก็ยังทำงานล่วงเวลาอยู่ เธอยื่นรายงานให้เขา “ฝางรุ่ย ฉันรู้แล้วว่าฆาตกรวางยาอย่างไร”
“ฆาตกรคนนี้ฉลาดไม่เบาเลย ใช้วิธีวางยาที่แนบเนียนขนาดนี้”
“การวางยาด้วยน้ำแข็งเป็นวิธีที่พบได้บ่อยในนิยายสืบสวน มันง่ายและไม่ทิ้งร่องรอย” มู่เหมี่ยนพูดต่อ “เมื่อกี้ฉันตรวจพิษวิทยาของกล่องน้ำแข็งใบนั้น พบส่วนประกอบของทาโรชิน ฆาตกรใช้กล่องนี้ทำน้ำแข็งพิษ”
“ถ้าอย่างนั้นฆาตกรก็น่าจะทำน้ำแข็งพิษเตรียมไว้ล่วงหน้า แล้วเก็บไว้ในตู้เย็นมาตลอด” ฝางรุ่ยวิเคราะห์ “วันเกิดเหตุ หลินเชียนเจี๋ยบังเอิญใช้น้ำแข็งพิษก้อนนั้นพอดี ก็เลยถูกวางยาจนเสียชีวิต แต่ฆาตกรมั่นใจได้อย่างไรว่าหลินเชียนเจี๋ยจะต้องใช้น้ำแข็งก้อนนั้น”
ไม่นานฝางรุ่ยก็ได้คำตอบจากเฉินตงงง
“คุณชายหลินชอบใส่น้ำแข็งลงในเหล้าก็จริง แต่เหล้าชนิดนี้ต้องดื่มให้ได้รสแรง ๆ พวกเราเลยไม่ค่อยใส่กัน” เฉินตงงงอธิบาย “คุณชายหลินเป็นคนรักหน้า แต่ดื่มไม่เก่ง เลยต้องใช้วิธีนี้ลดความเข้มข้นของแอลกอฮอล์ พวกเรารู้เรื่องนี้กันหมด แต่ไม่มีใครกล้าเปิดโปงเขา”
“คืนเกิดเหตุ เขาใส่น้ำแข็งลงในเหล้าหรือเปล่า”
“ใส่สิ ต้องใส่อยู่แล้ว! ไม่อย่างนั้นเหล้าแรงขนาดนั้นเขาดื่มได้ไม่กี่แก้วหรอก”
“……” ฝางรุ่ยพูดไม่ออก หลินเชียนเจี๋ยเป็นคนรักหน้าจริง ๆ แม้แต่ตายไปแล้วยังไม่เลิก
แม้จะไขปริศนาวิธีวางยาของฆาตกรได้แล้ว แต่กลับทำให้คดียิ่งซับซ้อนขึ้น
ข้อแรก เรือยอชต์ของหลินเชียนเจี๋ยจอดอยู่ที่ท่าเรือ การแอบขึ้นไปไม่ใช่เรื่องยาก อีกทั้งหลินเชียนเจี๋ยเองก็เคยพาเพื่อนขึ้นไปหลายคน ข้อสอง คนที่เกลียดหลินเชียนเจี๋ยมีมากมายจนสืบไม่ไหว