มู่เหมี่ยนเบิกตากว้างมองฝางรุ่ย “ฝางรุ่ย เมื่อกี้คุณยังไม่ให้ฉันจ้างแฮ็กเกอร์อยู่เลย ตอนนี้กำลังสอนให้ฉันทำเรื่องผิดกฎหมายเหรอ”
เฉินเสวี่ยก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน หัวหน้าฝางผู้ซื่อตรงมาโดยตลอด ถึงกับกำลังยุยงให้มู่เหมี่ยนทำผิดกฎหมายงั้นหรือ
ฝางรุ่ยตบศีรษะมู่เหมี่ยนเบา ๆ แล้วแก้ความเข้าใจให้เธอ “มู่เหมี่ยน คอมพิวเตอร์ติดไวรัสเป็นเรื่องปกติมาก นี่เป็นความรู้ทั่วไป คอมพิวเตอร์ของคุณอวี้ติดไวรัส แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเรา”
มู่เหมี่ยนพยักหน้า “ฉันเข้าใจแล้ว ติดไวรัสก็ไม่ผิดกฎหมาย!”
เธอไม่เข้าใจเลยต่างหาก! เฉินเสวี่ยเพิ่งรู้ว่าฝางรุ่ยก็มีมุมเจ้าเล่ห์อยู่เหมือนกัน
“เหมียนเหมียน ให้เพื่อนเธอใส่เพลงสยองขวัญเพิ่มเข้าไปอีกหน่อยสิ” เฉินเสวี่ยพูด “จะได้ช่วยสร้างบรรยากาศ”
“ไม่มีปัญหา” มู่เหมี่ยนหันไปมองพวกเขาอีกครั้ง “พวกคุณยังต้องการอะไรอีกไหม บอกฉันมาทีเดียวเลยนะ ไม่อย่างนั้นถ้ามาเพิ่มทีหลัง ก็ต้องเสียเงินอีก”
มู่เหมี่ยนรีบติดต่อเพื่อนแฮ็กเกอร์ผ่านอีเมลเข้ารหัสของเธอ แล้วบอกความต้องการของตัวเองให้เขาฟัง
อีกฝ่ายบอกว่าทำได้ แต่ต้องเพิ่มเงิน ค่าจ้างเป็นสองเท่า
มู่เหมี่ยนโอนเงินให้เขาทันที
อีกฝ่ายตอบกลับมาว่า เขาจะลงมือตอนที่อวี้ไห่ปอทำงานล่วงเวลากลางดึกและแก้ไขงานนำเสนอ จะได้ผลดีกว่า
เฉินเสวี่ยพูดอย่างประหลาดใจ “มู่เหมี่ยน เธอเก่งจังเลยนะ ถึงกับรู้จักเพื่อนที่เป็นแฮ็กเกอร์ด้วยเหรอ”
“พวกเรารู้จักกันในกลุ่มช่วยเหลือด้านจิตใจ มีแค่ฉันที่ยอมเล่นหมากรุกลมกับเขา เขาก็เลยเป็นเพื่อนกับฉัน”
“หมากรุกลมคืออะไร”
“ไม่มีทั้งกระดานและหมาก ต้องจำตำแหน่งที่ตัวเองกับอีกฝ่ายเดินไว้ในหัว สนุกมากเลย ให้ฉันเล่นเป็นเพื่อนเธอไหม แต่ถ้าเล่นกับเธอ เราคงเล่นได้แค่หมากห้าตัวเรียงกัน”
“ไม่เอาล่ะ ไม่เอา!”
เฉินเสวี่ยพูดไม่ออก เพื่อนของมู่เหมี่ยนก็แปลกไม่แพ้กัน เธอถามต่อว่า “เธอจ้างเขาด้วยเงินเท่าไหร่”