รถตำรวจแล่นมาจากหลายทิศทาง มาจอดใต้ตึก ชาวบ้านจำนวนมากโผล่หน้ามาจากหน้าต่างบ้านของตัวเองเพื่อชมความวุ่นวาย
ฝางรุ่ยนำคนตามหาตัวถึงบ้านเฉินฮุยได้อย่างรวดเร็ว เขาเตะประตูบานนั้นจนเปิดออก
ภายในห้องมืดสนิท เงียบสงัด อบอวลไปด้วยกลิ่นธูปเข้มข้น ปนกับกลิ่นคาวเหม็นจางๆ ที่ลอยมาแต่ไกล
ในนั้นไม่มีใครอยู่
เป๊ะ! ฝางรุ่ยกดสวิตช์เปิดไฟ
เสี่ยวจางถอนหายใจ: “หัวหน้าฝาง ไอ้หนูนั่นคงหนีไปแล้วใช่มั้ย?”
“หัวหน้าฝาง พวกคุณรีบมาดูนี่สิ” มีคนร้องด้วยความตกใจ “พระเจ้า ไอ้นี่มันอะไรกันเนี่ย!”
“อย่าตกใจไปได้ทุกเรื่อง จะมีอะไรน่ากลัว…”
เสียงขาดหายไป ทุกคนต่างตะลึงกับภาพตรงหน้า:
ด้านซ้ายของห้องนั่งเล่นมีโครงเหล็กขนาดใหญ่ วางเรียงรายด้วยโหลแก้วใสขนาดต่างๆ กันหลายแถว ในโหลแก้วทุกใบ ล้วนบรรจุทารกไว้
มีทั้งก้อนเนื้อที่ยังไม่ก่อตัวเป็นร่าง มีทารกที่เริ่มแยกอวัยวะ มีตัวอ่อนที่งอกแขนงอกขา... พวกมันลอยอยู่ในน้ำยาฟอร์มาลีน
ฝางรุ่ยลองนับดูคร่าวๆ อย่างน้อยก็สี่ห้าสิบขวด
“ให้ตายเถอะ ไอ้เวรนี่มันฆ่าเด็กไปกี่คนกันแน่?”
“โหดร้ายเกินไปแล้ว!”
หลินเซินมองตัวอย่างทารกบนชั้น แต่ละขวดติดฉลากไว้ ระบุวันที่และหมายเลขกำกับ
วันที่เร็วที่สุด คือเมื่อสามปีก่อน
“ทารกพวกนี้น่าจะไม่ใช่ทั้งหมดที่เขาฆ่า” หลินเซินอธิบาย “เขาเป็นสูติแพทย์ น่าจะเก็บศพทารกเหล่านี้ตอนที่เขาทำงาน”