เสียงนั้นเบามากแต่หนักแน่น เกือบจะถูกกลืนหายไปกับเสียงลมที่พัดโชย แต่กลับดังเข้าไปในหูของเฉินฮุยอย่างชัดเจน
ร่างของเฉินฮุยแข็งทื่อ
"ไม่ เธอไม่รักฉัน! เธอไม่มีทางรักฉัน!"
ความสนใจของเฉินฮุยถูกดึงไปที่หลินเซินในทันที เขามีสีหน้าโกรธเกรี้ยว ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด พูดอย่างบ้าคลั่งว่า:
"ถ้าไม่มีฉัน เธอจะมีความสุขมากขึ้น เธอเกลียดฉัน ฉันต่างหากที่ทำลายชีวิตของเธอ!"
"เฉินฮุย แม่ของเธอรักเธอ เธอแค่ไม่รู้จะสื่อออกมาอย่างไร"
หลินเซินเดินเข้าไปหาเฉินฮุยทีละก้าว
"เธอเคยจับมือเธอ พาเธอไปเที่ยวสวนสนุกไหม?"
เฉินฮุยอยากจะปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ แต่ในหัวก็อดนึกภาพที่แม่พาเขานั่งม้าหมุนไม่ได้——เป็นภาพที่ไม่มีทางเกิดขึ้นจริง แต่เป็นฉากอบอุ่นที่เขาเพ้อฝันมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
"เธอเคยถือร่มไปรับเธอตอนฝนตกไหม?"
"เธอเคยชอบเล่านิทานก่อนนอนให้เธอฟังไหม?"
น้ำตาร่วงลงมาโดยไม่รู้ตัว ภาพมากมายผุดวาบขึ้นในหัวของเฉินฮุย ความจริงอันเจ็บปวดปะปนกับภาพความสวยงามที่เขาจินตนาการขึ้นมา
"แม่... แม่..." เฉินฮุยกอดหัวของตัวเอง พยายามรวบรวมความทรงจำเกี่ยวกับแม่ให้ได้มากที่สุด
แม่รักเขาจริงหรือ?
ฝางรุ่ยค่อยๆ เข้าไปใกล้เฉินฮุยอย่างระมัดระวัง ในตอนที่เขากำลังจะเอื้อมมือดึงมู่เหมี่ยนออกมา เฉินฮุยก็กลับมาสงบลงอย่างกะทันหัน แล้วเอามีดจ่อคอของมู่เหมี่ยนอีกครั้ง "ถอยไป พวกเธอทั้งหมดถอยไปสิ!"
เขามองหลินเซิน แล้วพูดเสียงเย็นว่า "เธอเป็นนักสะกดจิตหรือ? อย่ามัวเสียแรงเปล่าเลย การสะกดจิตไม่มีผลกับฉันหรอก"
หลินเซินตะลึงไปเล็กน้อย เขาไม่ค่อยพลาดอะไรง่ายๆ แบบนี้
"เพราะฉันสะกดจิตตัวเองมาหลายครั้งแล้ว แต่ก็ยังหาหลักฐานที่ว่าแม่รักฉันในความทรงจำไม่พบ" สีหน้าของเฉินฮุยเจ็บปวด "ไม่มีใครรักฉัน..."