มู่เหมี่ยนสังเกตว่าฝางรุ่ยช่วงนี้ยุ่งมาก เพราะเธอหลายวันแล้วไม่ได้เจอเขา แม้แต่เสี่ยวจางก็ยังยุ่งจนไม่เห็นเงื้อมหน้า
แผนกนิติเวชกลับว่างมาก ดังนั้นวันนี้เธอจึงเลิกงานตรงเวลา แล้วใช้เวลาถึงสองชั่วโมงกว่าจะโบกรถได้คันหนึ่งที่ตรงตามข้อกำหนดของเธอ
พอถึงหมู่บ้าน มู่เหมี่ยนเห็นรถส่งพัสดุจอดอยู่ข้างถนน เฉินฮุย พนักงานส่งพัสดุ กำลังฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับกำลังยัดพัสดุลงตู้ไปรษณีย์
"ขอถามหน่อย วันนี้มีพัสดุระหว่างประเทศของฉันไหมคะ"
"คุณมู่ ไม่มีค่ะ ช่วงนี้ไม่มีพัสดุของคุณเลย"
"คุณแน่ใจนะว่าไม่มี?"
"ไม่มีจริงๆ ครับ ผมจะหลอกคุณทำไม ถ้ามีผมจะติดต่อคุณเป็นคนแรกเลย"
"ก็ได้ค่ะ"
มู่เหมี่ยนมองเขาครู่หนึ่ง แล้วก็รีบหันสายตาออกไปอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้เองก็มีเสียงทะเลาะดังมาจากไม่ไกล
"ไป๋จิ้ง คนที่แพร่ข่าวล้อเหล่านั้นบนอินเทอร์เน็ตเป็นเธอใช่ไหม? เธออยากทำให้พ่อชื่อเสียงเสียหายเหรอ? พ่อชื่อเสียงไม่ดี แล้วเธอที่เป็นลูกสาวจะอยู่ดีได้เหรอ? คิดให้รอบคอบหน่อยได้ไหม?"
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งจับแขนไป๋จิ้งไว้แน่น พร้อมกับชี้หน้าเธอด้วยอารมณ์ที่ปะทุ
มู่เหมี่ยนรู้จักผู้ชายคนนั้น เขาคืออาจารย์มหาวิทยาลัยที่เป็นอินฟลูเอนเซอร์ที่เรียกฆาตกรว่า "มนุษย์แมวในครรภ์" นั่นเอง
ที่แท้เขาก็รู้จักกับไป๋จิ้งด้วย
"ไป๋จิ้ง พ่อกำลังพูดด้วย เธอแสดงท่าทีแบบนั้นหมายความว่ายังไง! ที่พ่อหย่ากับแม่เธอเป็นเรื่องของพ่อกับแม่ เธอจะเข้ามายุ่งอะไรมาก! พ่อเตือนเธอไว้ เธอดีที่สุดรู้ไว้และอยู่อย่างเรียบร้อย!"
"ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ใช่ฉัน! ตอนนี้ฉันไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับคุณแล้ว ต่อจากนี้คุณอย่ามารังควานฉันอีก!"
ผัวะ! ศาสตราจารย์ไป๋ตบหน้าไป๋จิ้งอย่างแรงหนึ่งที "เธอพูดกับพ่อแบบนี้ได้ยังไง? ไม่มีมารยาทหรือยังไง?"
ไป๋จิ้งมองเขาด้วยสายตาเย็นชา "ใช่ ฉันไม่มีครอบครัวแล้ว จะเอามารยาทมาจากไหน?"
เฉินฮุยทิ้งพัสดุในมือ วิ่งเข้าไปผลักศาสตราจารย์ไป๋ออกไปอย่างแรง แล้วยืนขวางระหว่างไป๋จิ้งกับศาสตราจารย์ไป๋
"เฉินฮุย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ เธออย่ายุ่ง"