“มู่เหมี่ยน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เธอช่วยอวยพรให้ฉันสบายดีหน่อยไม่ได้หรือไง ทำไมถึงคิดว่าฉันถูกลักพาตัวล่ะ” เจียงอี้เหนียนยื่นมือไปหมายจะลูบหัวมู่เหมี่ยน แต่เธอหลบได้ทัน
“เธอก็รู้นี่ว่าฉันไม่ชอบให้ใครลูบหัว พี่สาวก็ไม่ได้ เธอยิ่งไม่ได้ใหญ่” มู่เหมี่ยนเตือนเขา “ฉันไม่อยากโดนลูบจนหัวล้านเหมือนเสี่ยวไป๋”
เสี่ยวไป๋เป็นกระรอกตัวน้อยน่ารักที่มู่เหมี่ยนเคยเลี้ยงไว้ เพราะมันน่ารักมาก คนในห้องทดลองของพ่อจึงลูบหัวมันกันไปมา จนสุดท้ายหัวของมันล้านเกลี้ยง
เจียงอี้เหนียนเคยเป็นนักศึกษาที่พ่อตระกูลเฉินชื่นชมที่สุด แทบจะได้รับการวางตัวให้เป็นผู้สืบทอดห้องทดลองในอนาคตแล้ว เขาจึงมาที่ตระกูลเฉินบ่อย ๆ และได้รู้จักกับมู่เหมี่ยนเข้าในที่สุด
ตอนนั้นมู่เหมี่ยนยังไม่ค่อยชอบพูด และไม่ค่อยสนใจใคร
ต่างจากเสิ่นซีอินที่ตามใจมู่เหมี่ยนทุกเรื่อง เจียงอี้เหนียนมักทำอะไรที่ชวนให้เสียหายอยู่เสมอ เช่น จงใจชนบล็อกไม้ที่มู่เหมี่ยนต่อไว้ให้ล้ม เติมสีลงบนภาพที่มู่เหมี่ยนวาดเสร็จแล้ว หรือแม้แต่ซ่อนตัวอย่างสัตว์ที่เธอรักที่สุด จนมู่เหมี่ยนต้องตามหาทั่วบ้าน
ตอนแรกมู่เหมี่ยนเกลียดเขามาก แต่หลังจากนั้นก็ค่อย ๆ ชินกับพฤติกรรมของเขา ถึงขั้นชอบปฏิสัมพันธ์แบบเป็นคู่ปรับกันเช่นนี้ เพราะมันทำให้มู่เหมี่ยนรู้สึกว่าตัวเองได้รับการปฏิบัติราวกับเป็นคนปกติคนหนึ่ง
“รุ่นพี่อี้เหนียน พี่หายตัวไปนานจริง ๆ เมื่อก่อนพี่มาหาฉันทุกสัปดาห์ ตั้งแต่พ่อเสีย พี่ก็หายตัวไปเฉย ๆ โทรศัพท์ก็โทรไม่ติด
รุ่นพี่ฟาเบียนบอกว่าพี่ถูกโจรลักพาตัวไป ถ้าไม่จ่ายเงินพวกนั้นก็จะฆ่าปิดปาก ตอนนั้นฉันไม่มีเงิน จะขอยืมก็ไม่มีใครให้ยืม ฉันก็เสียดายตัวอย่างสัตว์สะสมของฉัน เลยได้แต่ปล่อยให้พี่โดนฆ่าปิดปาก พอเห็นว่าพี่ยังมีชีวิตอยู่ ฉันก็คิดว่ารุ่นพี่ฟาเบียนคงโกหกฉัน”
ตอนนั้นมู่เหมี่ยนยังแยกแยะคำโกหกไม่ค่อยได้ แต่ตอนนี้เธอทำได้แล้ว เธอตัดสินใจว่าประเดี๋ยวจะโทรไปรุ่นพี่ฟาเบียน แล้วตำหนิเขาให้หนัก
“มู่เหมี่ยน ขอโทษนะ ตอนนั้นฉันรีบไปมาก เลยไม่มีเวลาบอกลาเธอ” เจียงอี้เหนียนกล่าวขอโทษมู่เหมี่ยน แต่สายตากลับมองไปทางเสิ่นซีอิน