สีหน้าของเจียงอวิ๋นแข็งค้างเล็กน้อย แต่เธอก็ยังแก้ตัวว่า “คุณเฉิน อย่ามองฉันในแง่ร้ายขนาดนั้นสิ ฉันแค่อยากได้ลูกสาวของฉันคืน ข้อเรียกร้องนี้เกินไปหรือไง”
“คุณกับสามีคนปัจจุบันมีลูกชายด้วยกันคนหนึ่งชื่อหลินเชียนเหยียน เขาก็เป็นออทิสติกเหมือนกัน”
“คุณรู้ได้ยังไง”
เจียงอวิ๋นตกตะลึงอย่างยิ่ง เสิ่นซีอินถึงกับสืบเรื่องของเธอ เรื่องที่หลินเชียนเหยียนเป็นออทิสติกนั้นพวกเธอปิดบังไว้อย่างดีมาตลอด แทบไม่มีคนนอกรู้เรื่องนี้ เธอจึงรู้ตัวว่าประเมินเสิ่นซีอินต่ำเกินไป
เสิ่นซีอินยิ้มเย็น “คุณรู้อยู่เต็มอกว่าที่ลูก ๆ เป็นออทิสติกก็เพราะความผิดปกติในยีนของคุณ ดังนั้นลูกทุกคนที่คุณคลอดออกมาจึงเป็นออทิสติก คุณเป็นคนทำให้เสี่ยวเหมี่ยนเป็นออทิสติก แล้วยังใจร้ายทอดทิ้งเธออีก แต่ฉันกลับไม่เห็นแม้แต่แววสำนึกผิดบนใบหน้าคุณเลย คุณนี่มันผู้หญิงเลือดเย็นจริง ๆ”
เมื่อถูกเปิดโปงเจตนาที่แท้จริง เจียงอวิ๋นก็เลิกเสแสร้ง “คุณเฉิน ในเมื่อคุณรู้สถานการณ์ของเชียนเหยียนแล้ว คุณพอจะมีวิธีช่วยเขาไหม”
“คุณคิดว่าการรักษาออทิสติกคืออะไร เป็นการผ่าตัดหรือไง หรือกินยาไม่กี่เม็ดก็หายได้? มันเป็นกระบวนการที่ยาวนานและยากลำบาก ต้องผ่านการฝึกฝนและการบำบัดแทรกแซงนับไม่ถ้วน ต้องอาศัยความอดทนกับความรักอย่างมาก คนเลือดเย็นอย่างคุณไม่มีวันเข้าใจหรอก”
“คุณเฉิน ฉันไม่ได้มาปรึกษาคุณ ฉันเป็นแม่แท้ ๆ ของมู่เหมี่ยน ฉันมีหน้าที่และความรับผิดชอบในการดูแลเธอ ถ้าต้องขึ้นศาลกัน ฉันคิดว่าคุณชนะไม่ได้หรอก!”
“มู่เหมี่ยนเป็นผู้ใหญ่แล้ว เธอมีสิทธิ์เลือกว่าจะอยู่กับใคร คุณคิดว่าเธอจะเลือกคุณหรือไง” เสิ่นซีอินเว้นจังหวะ ก่อนจะกล่าวเยาะเย้ย “หรือคุณก็อยากให้มู่เหมี่ยนถูกวินิจฉัยว่าเป็นผู้ป่วยจิตเวช แล้วได้สิทธิ์เป็นผู้ปกครองเธอมาอย่างนั้นหรือ”
“ฉันไม่ใช้วิธีสกปรกแบบนั้นหรอก แต่ฉันมีวิธีมากมายที่จะทำให้คุณยอมตกลง ซีอิน คุณลืมไปแล้วหรือว่าฉันกับพ่อแม่ของคุณเคยเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน เรื่องของพวกเขาฉันก็รู้มาบ้างเหมือนกัน”