หลินเชียนเจี๋ยตามเสิ่นซีอินทันที่ลานจอดรถ “คุณหมอเฉิน รอสักครู่ครับ”
เสิ่นซีอินเห็นว่าเป็นเขา ใบหน้าก็เผยความรังเกียจออกมา แต่ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแบบมืออาชีพ “มีธุระอะไรหรือคะ?”
“คุณหมอเฉิน ผมรู้สึกว่าจิตใจตัวเองมีปัญหานิดหน่อย ผมรู้สึกว่างเปล่าอยู่บ่อย ๆ ถ้าคุณหมอว่าง ช่วยคุยเป็นเพื่อนผมหน่อยได้ไหมครับ?” หลินเชียนเจี๋ยแตะหน้าอก ทำท่าทางเศร้าสร้อยเปราะบาง
“ตอนนี้ฉันว่างพอดีค่ะ” เสิ่นซีอินเลิกคิ้ว แววตาพลันเย็นเยียบลง “คุณชอบเลือกผู้หญิงที่นิสัยอ่อนแอ เพราะคิดว่าควบคุมพวกเธอได้ง่าย สาเหตุก็เพราะคุณถูกคนอื่นกดขี่มานาน จึงต้องกดขี่คนที่อ่อนแอกว่าเพื่อให้ตัวเองรู้สึกว่ามีอำนาจควบคุม”
หลินเชียนเจี๋ยชะงักไปเล็กน้อย เสิ่นซีอินดูอ่อนโยนชัด ๆ น้ำเสียงก็ไพเราะ แต่คำพูดของเธอกลับเหมือนมีดที่แทงเข้าไปในใจเขาอย่างโหดร้าย
“ผมไม่ได้เป็นอย่างที่คุณหมอพูดสักหน่อย คุณยังรู้จักผมไม่ดีพอ เอาอย่างนี้ไหมครับ ให้ช่องทางติดต่อผมไว้ แล้วเราหาเวลามาทำความรู้จักกันให้ลึกซึ้งกว่านี้?” หลินเชียนเจี๋ยพูดอย่างหน้าด้าน
“ที่ฉันพูดเมื่อกี้ยังไม่แม่นยำพอ ถึงจะเลือกผู้หญิงที่อ่อนแอที่สุด คุณก็ยังไม่มั่นใจว่าจะควบคุมพวกเธอได้ จึงชอบใช้วิธีบังคับ ฉันสงสัยด้วยซ้ำว่าความสามารถทางเพศของคุณอาจไม่ดีนัก เลยพยายามใช้วิธีข่มขืน เพื่อให้ผู้หญิงพวกนั้นไม่มีโอกาสสนใจความรู้สึกทางเพศของตัวเอง
ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนให้ผลตอบรับทางเพศในแง่บวกกับคุณเลยใช่ไหม?”
“หุบปาก! ดูท่าคุณก็ไม่ใช่จิตแพทย์อะไรหรอก เป็นแค่พวกหลอกลวง!” หลินเชียนเจี๋ยเหมือนแมวถูกเหยียบหาง โกรธจนเส้นเลือดปูดโปน
เสิ่นซีอินเลิกคิ้ว “อาการเสื่อมสมรรถภาพทางเพศของคุณอาจเกิดจากปัจจัยทางจิตใจ คุณควรไปพบจิตแพทย์จริง ๆ นั่นแหละ แต่ฉันไม่ถนัดรักษาเรื่องนี้ ให้ฉันแนะนำหมอให้ไหมคะ?”
หลินเชียนเจี๋ยเกือบจะโต้กลับไปตามสัญชาตญาณ แต่เขาควบคุมสีหน้าไว้ได้ แล้วพูดจาหยาบโลนแทน “ผมไหวหรือเปล่า คุณลองดูก็รู้ไม่ใช่เหรอครับ?”