วันรุ่งขึ้น หลังจากการบำบัดทางจิตใจโดยนักจิตวิทยามืออาชีพ อาการของเย่เจ๋อหลิงดีขึ้นมากแล้ว
ฝางรุ่ยและเสี่ยวจางทำบันทึกปากคำกับเธอ
เย่เจ๋อหลิงอายุยี่สิบเจ็ดแล้ว แต่ดูเหมือนจิตใจจะยังไม่พัฒนาเต็มที่ พูดจาเสียงอ้อน ๆ อยู่เสมอ แถมยังพูดจาสับสนไร้ตรรกะอีกด้วย
เสี่ยวจางยังไม่ทันถามคำถาม เย่เจ๋อหลิงก็เอาแต่ร้องไห้พรำ ๆ กล่าวหาไปพลางว่า "เป็นหลินหลานที่ฆ่าพี่ชายฉัน! ผู้หญิงคนนั้นหลินหลานน่ะชั่วร้ายมาก พี่ชายฉัน..."
"คุณเย่ คุณใจเย็นก่อน" เสี่ยวจางขัดจังหวะการร่ำไห้ไม่รู้จบของเธอ "ผมถามอะไร คุณก็ตอบแค่นั้น อย่าเล่าเกินความจำเป็น เข้าใจไหม?"
"ค่ะ"
"คุณเป็นคนแจ้งเหตุเพลิงไหม้ใช่ไหม?"
"เช้าวันนั้นฉันได้รับโทรศัพท์จากพี่ชาย ฉันก็เลยมาหาเขา พอเพิ่งเดินเข้าประตูวิลล่า ก็เห็นพี่ชายยืนอยู่ที่ขอบหน้าต่าง กำลังจะทักทายเขา ก็เห็นวิลล่าทั้งหลังไฟลุกท่วม พอเดี๋ยวเดียวพี่ชายก็จมหายไปในกองเพลิง"
"คุณแน่ใจนะว่าเห็นพี่ชายคุณ?"
"น่าจะ...ใช่ ถึงฉันจะดูไม่ชัดนัก แต่นั่นคือพี่ชายฉัน" เย่เจ๋อหลิงพยายามนึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้น "เป็นพี่ชายฉัน ฉันไม่มีทางจำผิด เขายังโบกมือเรียกฉันด้วย"
ฝางรุ่ยถาม "ทำไมคุณถึงคิดว่าพี่ชายคุณถูกฆาตกรรม?"
"วิลล่าของพี่ชายฉันติดตั้งระบบป้องกันอัคคีภัยที่ทันสมัยที่สุด ต่อให้วิลล่าไฟไหม้ ระบบอัจฉริยะก็จะดับเพลิงอัตโนมัติ ไฟจะลุกไหม้รุนแรงขนาดนั้นได้ยังไง?
ต้องมีคนวางเพลิงแน่ ๆ! คน ๆ นั้นต้องเป็นหลินหลาน เธอเข้าใจโครงสร้างบ้านของพี่ชายฉันเป็นอย่างดี ต้องเป็นเธอที่ปิดระบบไว้ล่วงหน้าแน่นอน!"
เสี่ยวจางเตือน "แต่หลินหลานมีหลักฐานว่าไม่ได้อยู่ที่เกิดเหตุ ตอนที่เกิดเพลิงไหม้ เธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตำรวจจราจรยืนยันได้ คุณอย่าพูดพร่ำเพ้ออีกนะ นั่นเป็นการใส่ร้าย ไม่ดีต่อชื่อเสียงของหลินหลาน!"