ขณะที่มู่เหมี่ยนเดินผ่านห้องทำงานของฝางรุ่ย เธอสังเกตเห็นว่าไฟในห้องยังสว่างอยู่
เขายังคงทำงานล่วงเวลาจริง ๆ
มู่เหมี่ยนเคาะประตูเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าไป
"ให้เธอ!" มู่เหมี่ยนยื่นกล่องข้าวให้เขา
ฝางรุ่ยรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เขาไม่คิดว่ามู่เหมี่ยนจะนึกเอาข้าวมาให้เขา
"ขอบใจ" u ฝางรุ่ยเปิดกล่องข้าว พบว่าเป็นข้าวผัดทะเล แถมเครื่องยังเยอะมาก เต็มไปด้วยกุ้งและแครอท
"นิติเวชมู่ แล้วผมล่ะ? ผมนั่งอยู่ตรงนี้ตัวโตขนาดนี้ ไม่ทักทายผมเลยหรือไง?" เสี่ยวจางมองมู่เหมี่ยนด้วยสีหน้าน้อยใจ
เขารู้สึกว่ามู่เหมี่ยนลำเอียงสุด ๆ ปฏิบัติกับเขากับฝางรุ่ยไม่เหมือนกันเลย
"รองผู้กำกับเสี่ยวจาง สวัสดีตอนเย็นค่ะ!"
"มู่เหมี่ยน นายทำฉันเสียใจจริง ๆ เราเป็นเพื่อนกันสนิทขนาดนี้ นายเอาข้าวมาให้แค่หัวหน้า ไม่มีเยื่อใยให้ฉันเลย ไม่เอาไหนเลยนาย!"
มู่เหมี่ยนชินกับท่าทางพูดจาเกินจริงของเสี่ยวจางแล้ว เธออธิบายว่า "ก็เพราะแกกินข้าวไปแล้วไง!"
เสี่ยวจางอ้าปากค้าง ไม่อาจเถียงได้! เพราะเขาเพิ่งกลับจากนอกสถานที่ และได้กินอิ่มหนำสำราญข้างนอกมาแล้ว
"แต่ฉันกินเพิ่มได้อีก!"
"แกแพ้อาหารทะเล ต่อให้ฉันเอาข้าวผัดทะเลมาให้ แกก็กินไม่ได้อยู่ดี"
เสี่ยวจางรู้สึกซาบซึ้งใจเล็กน้อย ที่มู่เหมี่ยนยังจำได้ว่าเขาแพ้อาหารทะเล
แต่—
"ร้านนั้นไม่มีเมนูอื่นเลยหรือไง? มีแต่ข้าวผัดทะเล?"
"จะบ้าไปไหน มีเมนูอื่นด้วย แต่เพราะแกกินอาหารทะเลไม่ได้ ฉันก็เลยไม่มีทางเลือกอื่น ที่ต้องแคะกุ้งกับแครอทที่ฉันไม่ชอบออกมาใส่กล่องข้าวให้ฝางรุ่ย"