เพราะรถติดระหว่างทางทำให้ delay ไปเล็กน้อย พอหมู่เหมี่ยนกับเสิ่นซีอินไปถึงร้านอาหาร อาจารย์เจียงก็รอพวกเธอสองคนอยู่นานแล้ว
อาจารย์เจียงเป็นยายที่น่าเอ็นดูมาก ผมเธอหงอกขาว ใส่แว่นตา เธอเห็นหมู่เหมี่ยน ก็ทักทายหมู่เหมี่ยนก่อน:
“เหมี่ยนน้อย สวัสดี ในที่สุดก็ได้เจอเธอแล้ว เธอน่ารักเหมือนในรูปเลย”
“อาจารย์เจียง สวัสดี ดีใจที่ได้พบคุณ คุณก็ดูเป็นมืออาชีพเหมือนในรูปเหมือนกัน” หมู่เหมี่ยนฝืนให้ตัวเองสบตากับอาจารย์เจียง กระตุกมุมปากยิ้มออกมา เหมือนคนปกติทั่วไป
“เหมี่ยนน้อย เธอไม่ต้องเกร็งไป เราวันนี้มาทานข้าวกัน ฉันจะไม่ประเมินพฤติกรรมเธอ”
“ฉันไม่ได้เกร็ง”
อาจารย์เจียงทักทายกับเสิ่นซีอินอีกพักหนึ่ง แล้วเธอก็หันมามองหมู่เหมี่ยน ค่อย ๆ พูดอย่างระมัดระวัง: “เหมี่ยนน้อย เธออยากไปพบแม่เธอไหม……”
หมู่เหมี่ยนกำลังเพ่งมองเมนูอยู่ ไม่ได้ยินชัดว่าอาจารย์เจียงพูดอะไร
“อาจารย์เจียง” เสิ่นซีอินยื่นเมนูให้อาจารย์เจียง พยายามขัดจังหวะคำพูดของเธอ “คุณดูสิว่าอยากทานอะไร?”
อาจารย์เจียงมองเสิ่นซีอินด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ยังกลืนคำถามที่กำลังจะถามลงไป
ทั้งสองคนมาร้านอาหารตะวันตกร้านหนึ่ง เสิ่นซีอินสั่งข้าวผัดทะเลให้หมู่เหมี่ยน ส่วนตัวเองสั่งสเต๊กหนึ่งจาน
“ฉันขอข้าวผัดทะเลเพิ่มอีกหนึ่งกล่อง ใส่กล่อง!” หมู่เหมี่ยนพูดกับพนักงานเสิร์ฟ
เสิ่นซีอินมองหมู่เหมี่ยนด้วยความงง: “วันนี้เธอหิวมากเหรอ?”
“ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งที่มักจะลืมทานข้าวเย็นเป็นประจำ ฉันอยากเอากลับไปให้เขาทาน”
พออาหารมาเสิร์ฟ เสิ่นซีอินกับอาจารย์เจียงก็คุยเรื่องงานกัน