“ผม…”
ซุนเจียนกั๋วหน้ากลายเป็นสีขาวซีดไร้เลือด
บอดี้การ์ดหลายคนยืนอยู่ข้างลู่หยุนโจว ล้อมซุนเจียนกั๋วไว้ที่หัวมุมทางเดิน อุดแน่นจนไม่มีช่องว่าง
ซุนเจียนกั๋วกลืนน้ำลาย ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น
“พี่ลู่ ขอร้องล่ะ…ปล่อยผมเถอะ…ได้ไหม…ขอเพียงปล่อยผมครั้งนี้ ต่อไปทางฝั่งโรงเรียน เรื่องการประเมินตำแหน่งของเพื่อนคุณเย่ฉูหราน ผมจะจัดการให้เรียบร้อยทุกอย่าง!”
พูดจบก็เริ่มใช้หน้าผากชนกระเบื้องพื้น ทีแล้วทีเล่า
เย่ฉูหรานยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจ
นางดึงแขนเสื้อของลู่หยุนโจว แล้วพูดเบา ๆ ว่า “พอเถอะหยุนโจว อย่าเรื่องดังไปกว่านี้เลย…”
ลู่หยุนโจวหันมองนาง แววตาเรียบนิ่ง “คุณครูเย่ รอข้างนอกก่อนเถอะ”
เขาพยักหน้าไปทางหัวหน้าบอดี้การ์ดคนนั้น “ส่งคนของฉันไปที่ประตู”
“ครับ!”
บอดี้การ์ดรีบทำท่าทางเชิญให้เย่ฉูหราน
เย่ฉูหรานอ้าปาก สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร เดินตามบอดี้การ์ดไป
เสียงประตูลิฟต์ปิดดังมา ลู่หยุนโจวหันกลับมา เตะซุนเจียนกั๋วที่คุกเข่าอยู่หลายที ทีหนึ่งหนักกว่าทีหนึ่ง เตะจนอีกฝ่ายอาเจียนน้ำเหลืองออกมา เต็มพื้นที่
“ทำให้เรื่องของมันจบสิ้นซะ”
“ครับ!”
บอดี้การ์ดสองคนมองหน้ากัน คนหนึ่งปิดปาก อีกคนประคองแขน ลากซุนเจียนกั๋วเข้าไปในห้องเก็บของที่ปลายทางเดิน