คำพูดของเธอแนบมาที่หู พร้อมกับความร้อน
ใบหน้าของซูชิงหวานอยู่ตรงหน้า ขนตากระพือเล็กน้อย ลมหายใจตกบนคางของเขา ทั้งตัวส่งกลิ่นอายแบบผู้หญิงเป็นผู้ใหญ่ที่มีเสน่ห์ถึงตาย
ลู่หยุนโจวกัดฟันกราม เส้นเอ็นที่คอตึงแน่น ไม่ยอมก้มหัวให้
เขาต้องไม่ตกหลุมพรางผู้หญิงคนนี้เด็ดขาด
ในจังหวะนั้นเอง หน้าประตูดังแตรสั้น ๆ สองครั้ง เสียงแหลมเสียดหู ตัดบรรยากาศอ้อนแอร้นั้นในห้องรับแขกขาดลงทันที
การกระทำของซูชิงหวานหยุดชะงัก
เธอเงยหน้ามองไปทางประตู ดวงตารีหรี่ลง พ่นคำหนึ่งออกมา: "รำคาญ"
ปล่อยมือจากเนกไท ถอยออกครึ่งก้าว มองลู่หยุนโจวขึ้นลง ปากแดงเม้มอย่างดูถูก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิด: "คืนนั้นเล่นงานฉันจนสาหัส วันนี้ลงโทษให้ไปเตรียมอาหารเช้าในครัวให้ฉัน รีบหน่อย"
ลู่หยุนโจวตัวผ่อนคลายทันที ดึงปกเสื้อ เดินหันหลังไปทางครัว เดินเซไปชนขาโซฟาหนึ่งทีเพราะรีบร้อน
ด้านหลังมีเสียงซูชิงหวานหัวเราะเบา ๆ แบบมีอารมณ์ขัน
เข้าไปในครัว ลู่หยุนโจวประคองเคาน์เตอร์ ถอนหายใจยาว
หัวใจยังเต้นตุบ ๆ อยู่ ความอบอุ่นนั้นลดลงช้า
ทอดไข่ ปิ้งขนมปัง มือขยับไปโดยอัตโนมัติ แต่ในสมองกลับไล่ภาพตอนที่ซูชิงหวานโน้มตัวเข้ามาไม่หลุด
เขาส่ายหน้า สายตามองไปที่กล่องนมบนเตา
ทั้งตัวร้อนผ่าว จู่ ๆ ก็เกิดความคิดบ้า ๆ ขึ้นมา
หันไปมองทางห้องรับแขกเพื่อยืนยันซูชิงหวานไม่ได้มองมา แล้วก็ลงมือทำความคิดบ้า ๆ ที่ต้องติดคุกสามปีนั้นทันที