ลู่หยุนโจวหยุดฝีเท้าลง แล้วหันหลังกลับ
เซียวซื่อไห่เงยหน้าจากโซฟา มุมปากยิ้มตื้นๆ อ่านไม่ออกว่าเป็นความรู้สึกอะไร: "เสี่ยวลู่ ทำงานให้ดีๆ อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ"
"ขอรับ นายท่าน"
ลู่หยุนโจวคำนับเล็กน้อย
ออกจากห้องส่วนตัวมา ในโถงทางเดินไฟสลัว กลิ่นเหล้าปนกลิ่นแป้งลอยมาปะทะหน้า
ลู่หยุนโจวเดินตรงไปทางลิฟต์ ในสมองขยุกขยิกคิดอยู่เรื่องเดียว
เซียวซื่อไห่ให้เขาจับตาดูซูชิงหวาน
ฝ่ายซูชิงหวานก็แสดงออกชัดเจนว่าอยากดึงเขาไปอยู่ด้วย
สองสามีภรรยานี่ต่างใช้เขาเป็นเครื่องมือ เป็นหมากตัวหนึ่ง ใครใช้เสร็จก็เขี่ยทิ้งก่อน
ลู่หยุนโจวเผยอยกมุมปาก
เนื่องจากทั้งสองฝ่ายต่างถือเขาเป็นปืน ก็ขอใช้ปืนกระบอกนี้ สะสมเงินเดิมพันให้ตัวเอง
ใครพลิกโต๊ะเป็นคนสุดท้าย คนนั้นเป็นคนพูด
ลิฟต์มา ประตูเปิด เขาก้าวออกไป เดินไปไม่กี่ก้าวก็รู้สึกว่าผิดปกติ
ชั้นสูงเกินไป ยังไม่ใช่โถงชั้นล่าง
กำลังจะหันกลับ จู่ๆ หางตามองเห็นร่างหนึ่งที่มุมทางเดิน กำลังยันกำแพง โน้มตัวลงมาที่ถังขยะ ไหล่กระตุกๆ เหมือนกำลังจะอาเจียน
แผ่นหลังนั้นคุ้นตามาก
เย่ฉูหราน?
เธอมาปรากฏตัวที่นี่ได้ยังไง?
กำลังจะเรียกชื่อเธอ ประตูห้องข้างๆ ก็เปิดออก เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังออกมาก่อนเขา น้ำเสียงเหนียวหนืดน่าขยะแขยง: "อาจารย์เย่ ทำไมวิ่งมาอยู่แถวนี้ล่ะ?"
ลู่หยุนโจวสายตามองไป
คนที่ออกมาอายุราวห้าสิบ หัวล้านเป็นมัน พุงย้วยจนเสื้อเชิ้ตเสียทรง กระดุมหน้าอกตึงแน่นจนเกือบจะดีดออก
ซุนเจี้ยนกั๋ว
รองอธิการบดีคณะแพทยศาสตร์ เป็นที่รู้กันทั้งวงการว่ามือไม่สะอาด