ลู่หยุนโจวคอแห้งผากจนแทบพูดไม่ออก เขาลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก
เขาไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน
เพดานสีขาว กลิ่นยาฆ่าเชื้อ เครื่องวัดสัญญาณชีพส่งเสียงดังติ๊ดอยู่ข้างๆ
ห้องพักผู้ป่วย
เขาพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง มองไปที่มือทั้งสองข้างของตัวเอง
กำนิ้วแน่น คลายออก แล้วกำแน่นอีกครั้ง
พลังไหลเวียนไปตามกระดูก มีบางอย่างไหลเวียนอยู่ในเส้นเอ็น อุ่นและเต็มเปี่ยม แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับความรู้สึกที่เส้นเอ็นถูกทำลายเมื่อคราวก่อน
ข้อมูลที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวยังคงปั่นป่วน ตัวอักษรและภาพจำนวนมากค่อยๆ ชัดเจนขึ้น
แสงสีทองที่พุ่งเข้าสู่กระหม่อมตอนที่หยกแตกสลาย กลับกลายเป็นมรดกที่สมบูรณ์ทั้งชุด
วิชาหนึ่ง ชื่อว่า 《คัมภีร์ซ่งฮั่ว》 ตำรายาหนึ่ง ชื่อว่า 《ตำราหมอเสินหนง》
ลู่หยุนโจวพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่า: "มรดกชิ้นนี้ไม่เพียงซ่อมแซมเส้นเอ็น แต่ยังให้พลังที่เหนือกว่าคนธรรมดาแก่ข้าอีกด้วย"
เขาหันไปมองนอกหน้าต่าง กลางคืนมืดทึบ แสงไฟของเมืองส่องสว่างอยู่ไกลๆ
"ชูเทียนคว่อ หลินอวี่เสวียน"
สองชื่อนี้ถูกบีบออกมาจากซอกฟัน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
แต่เขาไม่ได้หุนหันพลันแล่น
ชายชราผู้ผอมแห้งที่อยู่ข้างๆ ชูเทียนคว่อ ปรบมือเดียวก็ทำลายเส้นเอ็นทั่วร่างกายของเขา พลังระดับนั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาจะรับมือได้ในตอนนี้
ยิ่งไปกว่านั้น อำนาจของกลุ่มบริษัทชูนั้นหยั่งรากลึก ใช้แค่หมัดเดียวไม่อาจทลายลงได้
การจะแก้แค้น ต้องมีความอดทน
ลู่หยุนโจวนั่งขัดสมาธิบนเตียงผู้ป่วย หมุนพลังปราณตามวิชาในหัว
พลังไหลเวียนไปตามเส้นเอ็น หนึ่งรอบ สองรอบ ความเร็วเร็วขึ้นเรื่อยๆ
แต่พอถึงรอบที่สาม เขาก็ขมวดคิ้ว
วิชาไม่สมบูรณ์
《คัมภีร์ซ่งฮั่ว》มีเพียงสามขั้นแรก ตั้งแต่ขั้นที่สี่เป็นต้นไปหายไปทั้งหมด
หากฝืนทะลวง พลังปราณในร่างกายจะอาละวาดและย้อนกลับทำร้ายตัวเอง ตันเถียนระเบิด ตายคาที่
ข้อมูลในมรดกเขียนไว้ชัดเจน: ต้องรวบรวมวิชาให้ครบทั้งหมด หรือหาคนที่มีร่างกายพิเศษมาร่วมฝึกด้วยตอนทะลวงขั้น เพื่อใช้พลังของอีกฝ่ายทำให้พลังปราณที่อาละวาดในร่างกายสงบลง
เขาถอนหายใจยาว ลืมตาขึ้น
เรื่องนี้รีบร้อนไม่ได้
กำลังคิดอยู่ ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิด
เย่ฉูหรานเดินเข้ามาพร้อมกระติกข้าวหิ้ว ความยาวผมดำสยายอยู่บนไหล่ ใส่ชุดเดรสสีขาวเรียบง่าย บนใบหน้ายังมีความเหนื่อยล้าที่ยังไม่จางหาย
พอเห็นเขาลุกขึ้นนั่งแล้ว ดวงตาของเธอก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
"ลู่หยุนโจว! นายตื่นแล้ว!"
เธอเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว วางกระติกข้าวไว้บนโต๊ะหัวเตียง น้ำเสียงสั่นเครือ
"นายรู้ไหมว่าตอนนั้นนายเลือดออกมากแค่ไหน ฉันคิดว่านายจะ..."
"คุณครูเย่ ผมไม่เป็นไรแล้ว"
ลู่หยุนโจวมองเห็นรอยคล้ำใต้ตาของเธอ รู้สึกอบอุ่นในใจ "ขอบคุณที่ช่วยชีวิตผมไว้ แล้วก็เฝ้าอยู่ตลอด"
"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"
เย่ฉูหรานเช็ดมุมตา เปิดกระติกข้าว ไอน้ำลอยขึ้นมาพร้อมกลิ่นหอมของซุปไก่ "ฉันตุ๋นซุปไว้ นายดื่มเพื่อบำรุงร่างกายหน่อย"
ลู่หยุนโจวรับชามมา ดื่มไปหนึ่งคำ น้ำร้อนๆ ไหลลงท้อง รู้สึกสบายขึ้นมาก
"คุณครูเย่ เรื่องเมื่อก่อน... เป็นเพราะผมโง่เอง"
เขาวางชามลง เล่าเรื่องที่หลินอวี่เสวียนวางยาเขามาสามปี และชูเทียนคว่อมาดูถูกถึงหน้าบ้านอย่างย่อๆ
เย่ฉูหรานฟังจบ ตาแดงอีกครั้ง แต่ไม่ร้องไห้
เธอนั่งลงที่ขอบเตียง พูดเสียงเบา: "เรื่องเหล่านั้นไม่ใช่ความผิดของนาย เธอต่างหากที่เลวทรามถึงกระดูก"
"นายยังหนุ่ม วันที่ดีๆ ยังอยู่ข้างหน้า"
"ฟื้นฟูร่างกายให้แข็งแรงก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน"
ลู่หยุนโจวมองหน้าเธอ จู่ๆ ก็พบสิ่งหนึ่ง
ความร้อนที่ปั่นป่วนในร่างกายเพราะฝึก《คัมภีร์ซ่งฮั่ว》 ค่อยๆ สงบลงทีละนิดหลังจากเย่ฉูหรานเข้ามาใกล้
พลังปราณที่ดุร้ายนั้นเชื่องลง เหมือนมีอะไรบางอย่างกดมันไว้ตั้งแต่ราก
หัวใจเขาเต้นแรง
ร่างกายพิเศษที่บันทึกไว้ในมรดก สามารถกดพลังปราณที่ดุร้ายในตัวผู้ฝึกได้โดยธรรมชาติ
ปฏิกิริยาของเย่ฉูหรานตรงกับคำบรรยายในตำราโบราณทุกประการ
"เป็นอะไร? จ้องฉันทำไม?"
เย่ฉูหรานรู้สึกไม่สะดวกใจเมื่อถูกสายตาของเขาจ้อง เธอเอียงหน้าไปทางอื่น
"เปล่า"
ลู่หยุนโจวเบือนสายตากลับ ดื่มซุปจนหมด "คุณครูเย่ ผมอยากออกจากโรงพยาบาล"
"ไม่ได้"
เย่ฉูหรานทำหน้าจริงจัง น้ำเสียงจริงจังขึ้น "หมอบอกว่านายบาดเจ็บสาหัส ต้องอยู่ดูอาการอย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์ เรื่องนี้ต้องฟังฉัน ห้ามดื้อ"
ลู่หยุนโจวยิ้ม พยักหน้า
เย่ฉูหรานเก็บกระติกข้าว กำชับสองสามประโยคแล้วจึงจากไป
ห้องผู้ป่วยเงียบสงบลง ลู่หยุนโจวยังคงหมุนวิชาเพื่อซ่อมแซมบาดแผลที่เหลืออยู่
พอถึงดึกดื่น เขาก็ยังแอบดึงเข็มออกจากมือ เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกจากโรงพยาบาลทางบันไดหนีไฟ
นั่งแท็กซี่มาถึงใต้อาคารอพาร์ตเมนต์ที่เย่ฉูหรานอาศัยอยู่
เขาอยู่ชั้นสาม เธออยู่ชั้นสี่ ปกติก็เป็นแค่เพื่อนบ้านที่อยู่ชั้นบนชั้นล่าง
ตอนนี้ตัวเองไม่สะดวกกลับบ้าน อยากมาหาเธอพูดคุยสักหน่อย
เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูบ้านเธอชั้นสี่ ยังไม่ทันยกมือเคาะประตู เสียงภายในห้องก็ลอดเข้าหู
เมื่อก่อนเขาไม่ได้ยินเสียงที่อยู่หลังประตูเหล็ก แต่ตอนนี้เส้นเอ็นได้รับการฟื้นฟู ประสาทสัมผัสทั้งห้าแข็งแกร่งขึ้น บทสนทนาข้างในจึงลอดเข้ามาได้อย่างชัดเจนทุกคำ
"คุณครูเย่ ผมชอบคุณมานานแล้ว คุณควรจะรู้"
เสียงผู้ชาย วัยกลางคน แฝงด้วยความสุภาพปลอมๆ
รูม่านตาของลู่หยุนโจวหดลง
เสียงนี้เขาจำได้
เจ้า หลี่ฉุน
หัวหน้าฝ่ายวิชาการของโรงเรียนที่เย่ฉูหรานทำงานอยู่ เป็นหลานชายของผู้นำคนหนึ่งในคณะกรรมการการศึกษาเขต
คนคนนี้ชื่อเสียงแย่มากในวงการ ข่าวลือเรื่องการลวนลามครูสาวไม่เคยขาด แต่ก็ไม่มีใครกล้าทำอะไรเขา
เสียงของเย่ฉูหรานดังขึ้น ควบคุมอารมณ์แต่เต็มไปด้วยการปฏิเสธ: "หัวหน้าเจ้า ขอบคุณสำหรับความห่วงใย เรื่องต่ออายุสัญญาเช่าที่ฝังศพสามีฉัน ฉันจัดการเองได้"
เจ้า หลี่ฉุนหัวเราะ: "คุณจัดการได้? คุณครูเย่ เงินเดือนหนึ่งเดือนของคุณเท่าไหร่ คุณคงรู้ดี สุสานส่งจดหมายขู่อยู่แล้ว เดือนหน้าไม่ต่ออายุ พวกเขาจะเอาอัฐิของคุณครูสวี่ออกไป คุณจะยอมให้เขานอนไม่สงบได้ยังไง?"
คุณครูสวี่ สามีที่เสียชีวิตของเย่ฉูหราน
แต่งงานกันได้ไม่ถึงปีก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทุกวันนี้เธอแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว
"ฉันจะหาทางเอง หัวหน้าเจ้า ดึกแล้ว เชิญกลับเถอะ"
"คุณครูเย่ ฉันไล่ตามคุณมาสองปีแล้ว คุณจะถือตัวไปถึงไหน? ปีนี้คุณเพิ่งยี่สิบหก หน้าตาก็สวย รูปร่างก็ดี จะเสียเวลาเฝ้าศพคนตายไปทำไม? มาอยู่กับฉัน คุณไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น"
"หัวหน้าเจ้า! กรุณารักษามารยาทด้วย!"
"อ๊า... คุณจะทำอะไร! ปล่อยมือ!"
เสียงกรีดร้องของเย่ฉูหรานแทงเข้าหู ตามมาด้วยเสียงตบที่ดังชัดเจน
วินาทีต่อมา น้ำเสียงของเจ้า หลี่ฉุนเปลี่ยนไป เย็นชาจนทำให้ขนลุก
อีดอก! ให้หน้าก็ไม่รับ ฉันจีบเธอมานาน พูดดีๆ ก็ไม่ฟัง วันนี้ฉันจะทำให้เธอสำเร็จความต้องการให้ได้!
"อย่า! เจ้า หลี่ฉุน ปล่อยฉัน! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!"
"ร้องสิ ผนังห้องแบบนี้คิดว่าใครจะได้ยิน? ต่อให้แจ้งตำรวจก็ไม่มีประโยชน์ ลุงฉันพูดหนึ่งประโยคในโรงพัก มีค่ากว่าเธอแจ้งความสิบครั้ง!"
ลู่หยุนโจวที่อยู่หน้าประตูรู้สึกเลือดทั้งหมดในร่างกายพุ่งขึ้นไปที่หัว
เขาถอยหลังหนึ่งก้าว ง้างขาขวา เตะเข้าไปที่กึ่งกลางประตูเหล็กอย่างแรง
ตูม!
ประตูเหล็กทั้งบานบุ๋มและผิดรูป หลุดออกจากกรอบพร้อมกับวงกบ พังเข้าไปในโถงทางเข้าจนฝุ่นฟุ้ง
ลู่หยุนโจวก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว
บนโซฟาในห้องนั่งเล่น เย่ฉูหรานถูกกดไว้กับพนักพิง กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกดึงออกหลายเม็ด เผยให้เห็นผิวขาวใต้กระดูกไหปลาร้า
ผมของเธอยุ่งเหยิง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เจ้า หลี่ฉุนที่ทับร่างเธออยู่นั้นอ้วนท้วม หน้าก็แดงก่ำ กำลังหันกลับมามองที่หน้าประตู
"หยุนโจว!"
เย่ฉูหรานร้องไห้ออกมา
"คุณครูเย่ ไม่ต้องกลัว"
ลู่หยุนโจวก้าวยาวๆ สามก้าวก็ถึง ฟาดเท้าเข้าที่ซี่โครงของเจ้า หลี่ฉุน
เสียงกระดูกแตกอู้อี้
เจ้า หลี่ฉุนหนักแปดสิบกิโลกรัม ทั้งตัวปลิวออกไป หลังกระแทกโต๊ะกาแฟ ถ้วยแตกกระจาย
เขานั่งขดตัวอยู่บนพื้น เจ็บจนหน้าเบ้ ครึ่งวันก็ลุกไม่ขึ้น
เย่ฉูหรานขดตัวอยู่ที่มุมโซฟา กอดไหล่ตัวเองตัวสั่นเทิ้ม
ลู่หยุนโจวถอดเสื้อคลุมออกมาห่มให้เธอ แล้วหันไปมองเจ้า หลี่ฉุนที่อยู่บนพื้น ดวงตาเต็มไปด้วยสังหาร
เจ้า หลี่ฉุนกุมหน้าอกไอสองสามที เงยหน้ามองลู่หยุนโจวอย่างดุร้าย
ไอ้หนู... แกเสร็จแน่... แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?
แกโทรศัพท์แค่สายเดียว... ฉันจะทำให้แกทั้งชีวิตนี้ทรมานยิ่งกว่าตาย...