ชายวัยสี่สิบกว่าๆ ยืนอยู่ที่ประตู กระดุมชุดสูทสีดำติดอย่างเรียบร้อย มือซ้ายถือกระเป๋าเอกสาร มือขวาชูใบอนุญาตทนายความให้เห็น
สายตาของเขากวาดมองบรรดาตำรวจติดอาวุธครบมือในห้อง สุดท้ายหยุดอยู่ที่ใบหน้าเฉียนต้าเป่า น้ำเสียงเรียบนิ่ง: “ฝ่ายกฎหมายกลุ่มสตาร์ริเวอร์ โจวเฉิง มารับรองปล่อยตัวนายลู่หยุนโจว”
“กลุ่มสตาร์ริเวอร์?”
เฉียนต้าเป่าหรี่ตาลง
เขาตรวจสอบประวัติของลู่หยุนโจวแล้ว เป็นเพียงแค่คนขับรถและเฝ้าประตูใต้บัญชาของซูชิงหวาน ทำไมฝ่ายกฎหมายของกลุ่มสตาร์ริเวอร์ต้องอุตส่าห์วิ่งมาในเวลาดึกขนาดนี้?
“ไม่อนุมัติ”
เฉียนต้าเป่าวางมือไว้ด้านหลัง เงยคางขึ้น “ผู้ต้องสงสัยมีคดีทำร้ายเจ้าหน้าที่ คดีอยู่ระหว่างการสอบสวน ตามระเบียบไม่อนุญาตให้ประกันตัว”
โจวเฉิงยืนนิ่งอยู่กับที่ เสียงเรียบ: “ขอแสดงเอกสารคำสั่งห้ามประกันตัวเป็นลายลักษณ์อักษรด้วย”
คำพูดนี้ทำให้สีหน้าเฉียนต้าเป่าเปลี่ยนไป
เอกสารที่ไหนกัน?
เรื่องนี้แท้จริงแล้วเขาจัดการเพื่อระบายอารมณ์ให้หลานชาย เป็นแผนการที่ทำกันลับๆ ใช้เส้นทางมืดทั้งหมด ไม่มีกระดาษแม้แต่แผ่นเดียวผ่านระบบราชการ
เฉียนต้าเป่ากัดฟัน น้ำเสียงแข็งขึ้นสามส่วน: “ฉันว่าอนุมัติไม่ได้ก็ไม่ได้! ทนายความอย่างนายจะมาอวดดีอะไรต่อหน้าฉัน? ต่อให้นายใหญ่ของกลุ่มพวกนายมาด้วยตัวเอง บนพื้นที่แถวนี้ ก็ต้องเกรงใจฉัน!”
โจวเฉิงเก็บใบอนุญาตทนายความเข้ากระเป๋า สีหน้าไม่เปลี่ยน แค่พยักหน้า: “ในเมื่อสารวัตรเฉียนไม่สะดวกคุยกับผม ผมกลับไปรายงาน ให้ทีมกฎหมายที่คลับหยุนเตี้ยนมารับช่วงเรื่องนี้ต่อ”