เห็นเฉินต้าจู้กำลังเปลือยกายอยู่ในห้องน้ำ ใช้ผ้าขนหนูสองหัวจับไว้ซักฟอกหลังให้ตัวเอง
เจ้ากิ่งนั้นแกว่งไกวไปมาสะเทิ้นสะเทิน ทำให้หลิวเฉิงกางอิจฉาจนกัดฟันกรอด
เจ้าโลกนี้กลับไปอยู่กับคนโง่เสียได้ อย่างนี้แหละที่เขาว่าคนโง่มีวาสนา!
พอนึกถึงของตัวเองที่เล็กเท่าหนอนไหมสองขีด ก็ยิ่งหงุดหงิดหนักขึ้นไปอีก
หันไปตบหลี่ตานทันทีหนึ่งฉาด!
"ผู้ชายอาบน้ำยังแอบดูอีก ไม่รู้จักอาย!"
หลี่ตานถูกตบจนเซถอยไปครึ่งก้าว แม้ในใจจะน้อยใจ แต่ที่มากกว่าคือความโกรธ
"ไอ้คนโง่ยังมีดีขนาดนั้น ดูตัวเองสิเป็นอะไร? ตัวเองก็ไม่ค่อยจะได้เรื่อง ยังจะออกไปเที่ยวเตร่ทุกวัน เดิมทีเดือนหนึ่งยังมีสักสองสามครั้ง ตอนนี้เดือนหนึ่งได้สักครั้งก็ถือว่าบุญแล้ว ยังจะมาว่าข้า!"
ฝ่ายชายเองก็เลี้ยงไม่พอ จะไปโทษที่เขาไปหาที่อื่นได้อย่างไร!
หลิวเฉิงกางกำลังหัวเสียอยู่แล้ว พอได้ยินคำพูดนั้นก็ขมวดคิ้วมุ่นเป็นปม
ล้วงจากกระเป๋าออกมาเป็นกล่องยาเม็ดสีฟ้าเล็กๆ แล้วโยนใส่หน้าหลี่ตาน
"คิดว่าข้าออกไปทำอะไร? ของใหม่เพิ่งได้มา ข้าซื้อเสร็จก็รีบกลับบ้าน เพื่อให้เจ้าได้คลอดลูกชายให้ตระกูลหลิว สุดท้ายกลับมานั่งบ่นข้าอีก ลูกสาวคลอดมาแล้วมีบุญคุณนักสิ!"
พูดถึงเรื่องนี้ หลิวเฉิงกางเองก็เศร้าใจ ตั้งแต่เด็กก็โตไม่สมบูรณ์
โตขึ้นมาถูกสุรากับสีกษัยทำลายร่างกาย มักจะใจคิดแต่แรงไม่ถึง ตัวเองก็รู้สึกอดสู
ต้องกินยาทีเดียวสองเม็ดถึงจะกลับเป็นชายชาติรีได้ แต่ก็ยังไม่เคยทำให้ภรรยาท้องสักที
พยายามมาหลายปี สุดท้ายได้แค่ลูกสาวที่เป็นเพียงของเสีย จะมีประโยชน์อะไร?
หลี่ตานไม่ยอมลดราวาศอก ส่งเสียงเย็นชา
"ออกไปถามชาวบ้านดูสิ มีที่ดินผืนไหนบ้างที่ปลูกพืชไม่งอก? ที่แท้ก็เมล็ดพันธุ์ไม่ดี ยังจะมาโทษข้า? พ่อเรือนเอ๋ย อยากได้ลูกชายหรืออยากได้หน้า?"
คำพูดนี้ราวกับน้ำเย็นสาดใส่หลิวเฉิงกางจนหนาวไปทั้งตัว
ชั่วพริบตาก็กลายเป็นมะเขือเทศที่ถูกน้ำค้างแข็งเฉา
จนปัญญา คำพูดของนางก็มีเหตุผลจริงๆ
หลี่ตานหน้าตาดี เอวบางสะโพกกลม ขาใหญ่เรียวสวย ลูกก็กินอิ่ม เห็นทีจะสามารถให้กำเนิดลูกชายได้
แต่ตัวเขาเองกลับ...
คำพูดครึ่งหลังของหลี่ตานลอยวนอยู่ในหัวของหลิวเฉิงกาง จู่ๆ ก็ทำให้เขารู้สึกได้ถึงแสงสว่าง
ทันใดนั้นก็ยกมือทุบฝ่ามืออีกข้าง
"เจ้าพูดถูก!"
เสียงตะโกนกะทันหันนี้ทำให้หลี่ตานงงงวย
คิดว่าดวงอาทิตย์คงขึ้นจากทิศตะวันตกแล้ว ไม่คิดว่าหลิวเฉิงกางจะพูดต่อทันที
"เมล็ดพันธุ์ของข้ามีปัญหาจริง แต่เฉินต้าจู้ไม่มีปัญหานี่นา ทั้งยังเป็นคนโง่ ไม่รู้อะไรเลย เราสองคนแอบไปขอยืมเมล็ดพันธุ์จากเขาสักหน่อย คลอดลูกชายออกมา ใครก็ไม่รู้เรื่อง แบบนี้ทั้งหน้าและลูกชายก็ได้มาครบ!"
คำพูดนี้ทำให้หลี่ตานหน้าซื่อเหมือนมะเขือเทศสุก ดวงตาไม่กล้าสบตา
"แต่ว่า... นี้... นี้... ถึงเขาจะเป็นคนโง่ แต่ถ้าจะขืนใจให้เขาทำแบบนั้น เจ้าลาโง่ยังต้องถีบ ต่อให้เป็นคนก็ต้องขัดขืนสิ"
"ง่ายนิดเดียว!"
สมองของหลิวเฉิงกางกำลังหมุนเร็ว เขารู้สึกว่าตัวเองอายุสามสิบกว่าปีแล้ว ไม่เคยฉลาดเท่านี้มาก่อนเลย
"เจ้าไม่ให้เขาทำนาให้เจ้าอยู่หรือไง เราก็ทำกับข้าวสักสองสามอย่าง รินเหล้าให้เขากิน แล้วก็เอาอันนี้ให้เขากินเข้าไป"
เขาพูดไปพลางก็ก้มลงเก็บกล่องยาเม็ดสีฟ้าที่ยังไม่ทันแกะบรรจุภัณฑ์ที่ตกอยู่บนพื้น แล้วพูดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ
"เรื่องแบบนี้ไม่ต้องสอน พอเขาได้กินยาเข้าไป เดี๋ยวก็สำเร็จเอง ใครก็ไม่รู้!”
เฉินต้าจู้หน้าตาก็ไม่เลว ที่สำคัญเมื่อก่อนก็เป็นคนฉลาด ถ้าให้กำเนิดลูกชายได้ ก็ถือว่าช่วยปรับปรุงสายเลือดให้ตระกูลเขาด้วย
อีกอย่าง เรื่องแบบนี้ ตราบใดที่ไม่มีใครแพร่งพราย ฟ้ารู้ แผ่นดินรู้ เจ้ารู้ ข้ารู้ จะต้องกลัวอะไร?
ตราบใดที่มีลูกชาย หลิวเฉิงกางก็สามารถเชิดหน้าชูตาในหมู่บ้านได้แล้ว
ไม่เสียภรรยาก็ไม่ได้หมาป่านี่!
หลี่ตานฟังแล้ว ในใจมีความรู้สึกที่พูดไม่ออก
ถึงแม้ตัวเองจะแอบคิดๆ ถึงเฉินต้าจู้บ้าง แต่การถูกสามีส่งให้ด้วยมือตัวเอง ยังไงก็ไม่สบายใจอยู่ดี
แต่พอกลับมาคิดอีกที เฉินต้าจู้จนถึงตอนนี้คงยังเป็นเสือผู้บริสุทธิ์ และสิ่งที่เขามี ก็ไม่ได้ทำให้ตัวเองเสียเปรียบสักหน่อย
แล้วสองสามีภรรยาก็รีบกลับเข้าครัว จัดแจงทำกับแกล้มสองสามอย่างอย่างรวดเร็ว แล้ววางลงบนโต๊ะ
เฉินต้าจู้อาบน้ำเสร็จเพิ่งจะออกมา ก็เห็นหลิวเฉิงกางยืนอยู่ที่หน้าประตู ยิ้มแย้มมองเขา
ไม่มีการเกริ่นนำอะไร ถามตรงๆ เลยว่า "ต้าจู้ เคยเห็นคนผสมพันธุ์กันบ้างไหม?"
เฉินต้าจู้ตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วตอบอย่างสุภาพ
"เคยเห็นไก่ทับกัน สองหมาตะโพกชนกัน ก็เคยเห็นลากับหมูผสมกัน แต่ไม่เคยเห็นคนผสมกัน"
"เอานี่ ยังไม่เคยเห็นอีกหรือ!"
หลิวเฉิงกางอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้ว "เฮ้ย ยังเป็นมหาบัณฑิตอีกนะ หนังสือที่อ่านไปทั้งหมดคงเข้าท้องหมาแล้ว!"
เฉินต้าจู้ไม่เข้าใจว่าการอ่านหนังสือกับผสมพันธุ์คนมันเกี่ยวข้องกันอย่างไร
กำลังจะถาม กลิ่นหอมของอาหารก็โชยออกมาจากห้องโถง เข้าไปจมูกของเขา ในพริบตาก็ทำให้ท้องร้อง
ทำงานมาทั้งวัน ตอนนี้ทั้งเหนื่อยทั้งหิวทั้งกระหาย ชั่วพริบตาก็ลืมเรื่องเมื่อกี้จนหมด แล้วตะโกนออกไป
"ฉัน ฉันจะกินข้าว!"
"เฮ้ย เจ้าโง่นี่!"
หลิวเฉิงกางเห็นท่าทางโง่ๆ ของเขา ก็หัวเราะ "ฮี่ๆ" สองที
ไม่กลัวว่าเฉินต้าจู้จะทำไม่สำเร็จ กลับกลัวว่าเขาทำเสร็จแล้วจะไปพูดไปจาให้คนอื่นรู้
แต่พอเห็นท่าทีเหม่อๆ นี้แล้ว หลิวเฉิงกางก็รู้ว่า เรื่องนี้ได้การแน่นอน!
ทันใดนั้นก็ยื่นมือไปตบไหล่เขา
"ไม่เคยเห็นคนผสมพันธุ์ก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวเจ้าฟังคำสั่งก็พอ ไปกินข้าวกันเถอะ!"
"โอ!"
เฉินต้าจู้รับคำ แล้วเดินตามหลังหลิวเฉิงกางไป
สองคนเดินนำหลังกันมาถึงห้องโถง หลิวเฉิงกางนั่งลงบนที่นั่งหลักทันที แล้วให้เฉินต้าจู้นั่งข้างๆ
หลี่ตานยกถั่วลิสงทอดจานหนึ่งออกมาจากครัววางบนโต๊ะ จากนั้นก็ใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ดแก้วเหล้าสองใบให้สะอาด
หลิวเฉิงกางรับแก้วมาอย่างชำนาญ แล้วเปิดฝาขวดเหล้าขาวที่ซื้อมาจากตลาดเมื่อวาน เทเต็มแก้ว ยื่นให้เฉินต้าจู้ แล้วมองเขาด้วยรอยยิ้ม
"ลองดื่มหน่อยไหม"
เฉินต้าจู้ซึ่งกำลังก้มหน้าก้มตากินข้าวอยู่ มองแก้วนั้นแวบหนึ่ง แล้วส่ายหน้าทันที
"เผ็ด"
"เห้อ ผู้ชายแท้ๆ จะไม่ดื่มเหล้าได้อย่างไร มาเถอะ พี่น้องเราสองคนคนละแก้ว ข้าดื่มคำหนึ่ง เจ้าดื่มคำหนึ่ง ว่าไง?"
หลิวเฉิงกางพูดพลางก็รินให้ตัวเองหนึ่งแก้ว
หลี่ตานที่อยู่ข้างๆ ก็ช่วยพูด "ใช่สิต้าจู้ เมื่อกี้เจ้าไม่บอกว่ากระหายน้ำหรือไง ดื่มอันนี้แล้วก็หายกระหายเองแหละ"
"จริงเหรอ?"
เฉินต้าจู้เอะใจหยิบแก้วเหล้าขึ้นมา ไม่ได้คิดอะไรมาก เงยคอดื่มจนหมด เกิดสำลักจนไอไม่หยุด
"ฮ่าๆๆ เจ้าโง่นี่จริงใจซะด้วย!"
หลิวเฉิงกางจิบเหล้าเล็กน้อยอย่างเอร็ดอร่อย แล้วก็หยิบแก้วมารินให้เฉินต้าจู้เต็มอีกครั้ง
"มาเถอะ เป็นลูกผู้ชายต้องดื่มอีกแก้ว!"
เฉินต้าจู้ถูกความเผ็ดทำเอาลิ้นห้อย แต่พอได้ยินคำพูดนั้น ความดื้อก็พลุ่งขึ้นมา
"ฉันเป็นลูกผู้ชาย!"
พูดจบ ก็หยิบแก้วเหล้าขึ้นมาจะดื่ม
"เดี๋ยวก่อน!"
หลี่ตานรีบหยิบผงยาเม็ดสีฟ้าที่เธอบดละเอียดไว้ก่อนหน้านี้ ห่อด้วยกระดาษ ออกจากครัว มือสั่นๆ เทลงในแก้วเหล้าของเขา
แล้วมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง
"ใส่สิ่งนี้ลงไปแล้วจะไม่เผ็ด ลองดูสิ"