"หนูน้อยจ๋า~กินดีๆ นะ อย่าซน ถ้ายังไม่ยอมกินอีก พี่จะให้ลุงกินนะจ๊ะ!"
หลี่ตานอุ้มลูกสาววัยหกเจ็ดเดือนนั่งให้นมอยู่ที่หน้าประตู
ในชนบท ผู้หญิงที่คลอดลูกแล้วไม่สนใจเรื่องอายไม่อาย พอลูกหิวก็ไม่สนใจว่ามีใครอยู่รอบข้าง เปิดเสื้อก็ยัดหัวนมเข้าปากเด็กทันที
แต่เด็กคนนี้กลับเอาแต่เม้มปาก เอี้ยวตัวไปมา ไม่ยอมกินเสียที ทำให้หลี่ตานต้องบีบหัวนมที่พุ่งเหมือนสายฝักบัวราดใส่หน้าลูก
เฉินต้าจู้ที่นั่งอยู่ข้างๆ มองตาค้าง อากาศร้อนขนาดนี้ เขาถูกหลี่ตานเรียกมาทำงานที่บ้าน เหนื่อยจนคอแห้งผาก ยังไม่ได้กินน้ำเลยด้วยซ้ำ
เห็นเด็กไม่ยอมกินน้ำนม กลับเอาไปล้างหน้าเสียอย่างนั้น เขาก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
แล้วก็เอ่ยปากถามอย่างโง่ๆ
"พี่หลี่ เมื่อไหร่จะถึงคิวผมครับ?"
ต่อให้ต้องต่อคิว ก็ควรมีเวลากำหนดสิ!
ใครจะไปรู้ หลี่ตานได้ยินแล้วก็ "ขำพรืด" ออกมา
"คนโง่อย่างแกนี่..."
มีก็มีเพียงเฉินต้าจู้ คนที่ถูกตีหัวจนโง่ ถึงจะเชื่อคำพูดแบบนั้นที่ใช้หลอกเด็ก
แต่พอหลี่ตานเหลือบไปเห็นของสงวนของเฉินต้าจู้ เธอก็เปลี่ยนความคิดทันที
เธอไม่คิดว่าคนโง่คนนี้ แม้จะโง่แต่ก็เป็นคนปกติ แล้วขนาดยังใหญ่เท่าลาเลยทีเดียว! ไม่แปลกใจเลยที่พ่อที่ตายไปแล้วของเขาจะตั้งชื่อให้เขาว่าต้าจู้ (เสาใหญ่)
สมชื่อจริงๆ!
ก็ไม่รู้ว่าเสาใหญ่ต้นนี้ใช้การได้ดีแค่ไหน เวลายิงปืนจะทนไหวหรือเปล่า
หลี่ตานยิ่งคิดยิ่งรู้สึกอึดอัด เหมือนมีอะไรมาอุดตัน มองลูกในอ้อมแขน แล้วก็มองเฉินต้าจู้ตรงหน้า ความคิดกล้าคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา
เธอยืดคอมองซ้ายมองขวา ให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่หน้าบ้าน เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ก็เปิดเสื้ออีกข้างออก แล้วยิ้มให้เฉินต้าจู้
"มากินด้านนี้สิ!"
หลิวต้าจู้เบิกตากว้าง: "จริงเหรอ?"
"คนโง่เอ๊ย ก็จริงสิ"
หลี่ตานดึงแขนเฉินต้าจู้ จัดท่าอุ้มลูกให้ใหม่ เพื่อให้มีที่ว่างพอ
"น่าเสียดายนะ ที่คนเก่งจากคณะแพทย์อย่างแก ถูกคนตีจนโง่ ไม่งั้นตอนนี้แกคงไม่ใช่แค่ได้ชิมของด้านบน ด้านล่างก็คงได้ล้างด้วยเหมือนกัน!"
พ่อแม่ของเฉินต้าจู้นั้นตายไปนานแล้ว ส่วนตัวเขาเองก็เป็นคนขยันและฉลาด แต่ไปมีเรื่องกับคนข้างนอกจนถูกตีหัวจนโง่
ตอนนี้กลับมาอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ ทุกบ้านมีอะไรก็เรียกเขามาทำงานหนัก คนโง่อย่างเขามีแรงเยอะ แค่เลี้ยงข้าวก็พอแล้ว
ใช้งานยิ่งกว่าลาเสียอีก!
ผู้ชายในหมู่บ้านออกไปทำงานในเมือง เหลือแต่ผู้หญิงที่อยู่บ้านคนเดียว พวกเธอวิ่งมาหาเขาถี่กว่ากันอีก
ทำงานทีหนึ่งก็ครึ่งวัน จะให้มาทำงานจริง หรือมาทำอย่างอื่นกันแน่
เฉินต้าจู้อยู่ตรงนี้ ไม่มีใครแย่งด้วย หลี่ตานก็จะขอรับประโยชน์หน่อยแล้วกัน
ยังไงซะก็เป็นหนุ่มแข็งแรงอายุยี่สิบต้นๆ ดีกว่าสามีนักพนันของเธออยู่ทุกทาง
เฉินต้าจู้ไม่เกรงใจ ลงมือกินทันที
กลับทำให้หลี่ตานรู้สึกเก้อไปหมด เกือบอุ้มลูกไม่ไหว
"ต้าจู้ ข้าหยุดก่อนเถอะ หมดแล้ว ถูกแกดูดจนแห้งแล้ว!"
"ยังไม่หมดนี่นา"
เพิ่งจะได้ลิ้มรสความหวาน ยังไม่หายคอแห้ง เฉินต้าจู้ก็ชะงัก เงยหน้ามองหลี่ตานที่หนูแดงระเรื่อ สีหน้าเลิกลั่ก
เขาไม่รู้อะไรเลย แค่รู้สึกว่าเธอขี้งก พูดว่าจะให้กินแล้ว ไหงเปลี่ยนใจเร็วจัง?
"ยังไม่หมด ฉันว่าเหลือนะ ดูสิ เสียดายของแค่นี้"
คนบ้านนอกประหยัดมาทั้งชีวิต เปิดก๊อกน้ำทิ้งไว้ครึ่งคืนยังต้องลุกมาปิดเลย แล้วของแบบนี้จะปล่อยทิ้งได้ยังไง?
เฉินต้าจู้อ้าปากจะรับ แต่หลี่ตานกลับหัวเราะแล้วผลักเขาออกไป
"คนโง่เอ๊ย! ดูแกสิ ตัวเหม็นเหงื่อจนใครต่อใครก็แย่ ไปอาบน้ำเถอะ น้ำแดดอุ่นได้ที่แล้ว"
เธอพูดไป ก็ใช้คางชี้ไปที่ถังเหล็กหลายใบที่ใส่น้ำจนเต็ม ตั้งตากแดดไว้กลางบ้าน น้ำร้อนจนเดือด
น้ำพวกนี้ตั้งใจจะเอาไว้อาบเอง แต่พอเห็นท่าทางของเฉินต้าจู้แบบนั้น ก็ให้เขาอาบไปเถอะ
ยังไงซะ ล้างสะอาดสุขภาพดีนี่นา!
สายตาของเธอจับจ้องเฉินต้าจู้ราวกับมีตะขอ ยิ่งคิดถึงเรื่องดีๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้น มุมปากก็ยิ่งควบคุมไม่ได้จนเผยอยิ้ม
"อาบให้สะอาดนะ... เดี๋ยวพี่จะให้แกกินของอย่างอื่นอีก"
จะทำยังไงได้ล่ะ หลิวเฉิงกางคนขี้แพ้ กลับบ้านมาก็บ่นว่าเหนื่อย บ่นว่าง่วง โทษฟ้าโทษดินโทษอากาศ บางทีกว่าจะมีอารมณ์ ก็แป๊บเดียวจบ
ไม่ต่างอะไรกับอยู่อย่างม่ายแล้ง!
หลี่ตานอายุเท่านี้ หมาป่าอย่างเธอจะทนไหวหรือ?
ละครทีวีบอกว่า มีดอกไม้อะไรก็เด็ดเถอะ อย่ารอให้ดอกไม้โรยแล้วมาเสียดาย
ก็พอดีเลย มีเสาต้าจู้อยู่ตรงนี้ก็ต้องรีบใช้ อย่าไปคิดถึงตอนเขาจากไปแล้ว
เฉินต้าจู้ไม่รู้หรอกว่าหลี่ตานคิดอะไรอยู่ ก้มหน้ามองเสื้อสีเหลืองดินของตัวเองที่เปียกเหงื่อไปเกือบหมด ก็ส่งเสียง "อ้อ" อย่างงงๆ
เขาจะโง่ก็โง่ แต่กลิ่นหอมกลิ่นเหม็นก็ยังรู้
เขาบอกให้อาบก็อาบ เหงื่อออกเยอะขนาดนี้ กลับบ้านก็ต้องอาบอยู่ดี
เขาถือถังเหล็กร้อนๆ สองใบ เดินไปเข้าห้องน้ำบ้านหลี่ตาน
วางอ่างใหญ่ที่พิงผนังลง พอเปิดก๊อกน้ำข้างๆ ใส่น้ำเย็น แล้วเทน้ำร้อนหนึ่งถัง
ลองอุณหภูมิว่าได้ที่แล้ว ก็แกะผ้าขาวที่เหน็บไว้ที่เอวทิ้งลงในน้ำ รูดเสื้อผ้าออกอาบทันที
เฉินต้าจู้อาบอย่างตั้งใจ ไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องเขาอยู่หลังห้องน้ำ
หลี่ตานมองผ่านช่องอิฐครึ่งก้อนที่จงใจเว้นไว้ตอนก่อผนัง มองกล้ามเนื้อแน่นๆ ของเฉินต้าจู้ที่หดและคลายตัวตามจังหวะอาบน้ำ จนต้องกลืนน้ำลาย
ช่องนี้แต่เดิมเผื่อไว้ให้แสงสว่างตอนกลางวัน ส่องให้ห้องน้ำสว่าง ตอนถ่ายคุกเข่าก็มองไม่เห็นใคร ส่วนตอนอาบน้ำปกติจะเอาอะไรมาอุดไว้
เฉินต้าจู้คนโง่ดูเหมือนจะไม่มีความคิดเรื่องอายในหัวเลย กลับกลายเป็นว่าทำให้หลี่ตานได้ฟรีๆ
สายตาเธอสำรวจร่างกายของเฉินต้าจู้อย่างไม่เกรงใจ อากาศรอบข้างเหมือนร้อนขึ้น สมองก็เริ่มจินตนาการไม่หยุด ทั้งภาพ ทั้งเสียง ทั้งความรู้สึก ทุกอย่างพรั่งพรูขึ้นมา!
กำลังคิดว่าจะชวนเขาเข้าห้องนอนยังไงดี ก็มีเสียงไอแทรกมาจากด้านหลัง
"แอบดูอะไรอยู่น่ะ!"
หลี่ตานตกใจหัวใจวูบ หันกลับไปโดยสัญชาตญาณ
"หลิวเฉิงกาง?!"
ที่จริงหลิวเฉิงกางกลับมาจากข้างนอกตั้งนานแล้ว
เดินมองหาหลี่ตานในบ้านไม่เจอ กำลังจะเข้าบ้านไปดู แต่มาพบเธอที่หน้าห้องน้ำ
เห็นเธอยืนนิ่งไม่ขยับไม่พูด หลิวเฉิงกางก็เริ่มสงสัย
"ดูอะไรอยู่?"
พูดพลาง เอี้ยวคอมองผ่านช่องอิฐครึ่งก้อนเข้าไปข้างใน