อาศัยแสงจันทร์ริบหรี่ที่ลอดผ่านหน้าต่าง กู้ยาวจับมือเฉินต้าจู้ไว้ คอยชี้นำทิศทางให้เขา
แม้จะมองไม่เห็น แต่สัมผัสจากมือ อุณหภูมิร่างกายของอีกฝ่าย กลิ่นหอมที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ ตลอดจนเสียงหายใจที่ถี่กระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ ล้วนยั่วยุประสาททุกส่วนของหลิวต้าจู้
ต้องยอมรับว่า ผู้หญิงที่มีนิสัยออกกำลังกายนั้น เวลาสัมผัสแล้วแตกต่างออกไปจริง ๆ
หลังจากสำรวจพื้นที่ไปได้ราวแปดสิบเปอร์เซ็นต์ กู้ยาวก็ปล่อยมือเขาออกกะทันหัน
จากนั้นกู้ยาวก็โอบศีรษะเฉินต้าจู้ไว้ แล้วประทับจูบลงเบา ๆ
“ขอโทษนะ จริง ๆ พี่ก็ไม่ควรทำแบบนี้ ยังไงนายก็เป็นแค่คนโง่ ไม่รู้อะไรสักอย่าง กระทั่งไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเรากำลังทำอะไรกัน แบบนี้คงมีแต่ทำให้นายทรมานกว่าเดิม ใช่ไหม?”
สัมผัสได้ถึงเนื้อนุ่มราวกับปุยนุ่นที่แนบอยู่กับร่าง เฉินต้าจู้รู้สึกราวกับถูกไฟแผดเผาไปทั่วทั้งตัว ลมหายใจพลันถี่กระชั้นขึ้นอย่างมาก
“ผม…ผม…”
เขาเลียริมฝีปากที่แห้งผาก
พูดตามตรง เขาอยากมาก อยากจริง ๆ!
แต่ก็กลัวความเจ็บปวดที่ตามมา แค่คิดก็รู้สึกทรมานแล้ว
วันนี้ผ่านมาสองครั้งแล้ว ถ้าต้องเจออีกครั้งที่รุนแรงกว่าเดิม เขาไม่มั่นใจเลยว่าจะไม่คลุ้มคลั่ง
ขณะกำลังครุ่นคิด กู้ยาวก็เหมือนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง ร่างกายพลันสั่นสะท้าน
“นาย…ทำไมถึง…ใหญ่…ขนาดนี้?”
ของสิ่งนี้แทบจะใหญ่พอ ๆ กับของลาแล้ว!
พูดไปแล้ว แววตาของเธอกลับยิ่งร้อนแรงขึ้น