หลิวมั่นชางเดินมาถึงหน้าต่าง ค่อย ๆ ผลักเปิด แล้วอาศัยแสงจันทร์ริบหรี่มองเข้าไปข้างใน
สายตาของเขาพลันหยุดอยู่บนร่างเฉินต้าจู้ ซึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงชั้นล่าง
ภายในห้องมืดสนิท มองไม่เห็นใบหน้าคนเลยสักนิด เห็นเพียงเงาร่างเลือนรางอยู่ตรงนั้น พอจู่ ๆ มองเข้าไปเช่นนี้ เขาก็ตกใจจนหัวใจสะดุ้ง เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มแผ่นหลัง
ตอนแรกเขานึกว่ากู้ยาวจับได้แล้ว จึงหันหลังจะวิ่งหนี แต่พอเห็นเงาร่างนั้นนั่งนิ่งอยู่บนเตียง คล้ายกำลังหลับ เขาก็หยุดฝีเท้าลง
หลิวมั่นชางกลอกตาไปมา พลางลูบตอหนวดตรงคางแล้วจมอยู่ในความคิด
ยัยเด็กนี่กำลังทำอะไรอยู่? หรือเพิ่งมาถึงที่นี่ ยังไม่คุ้นกับผู้คนและสถานที่ จนตกใจไม่กล้านอนราบหลับตอนกลางคืน?
ฟังดูไม่ค่อยสมเหตุสมผล แต่ถ้ากู้ยาวตื่นอยู่ ก็น่าจะส่งเสียงอะไรออกมาบ้าง ไม่ใช่เงียบสนิทแบบนี้
เขาเดินวนอยู่หน้าหน้าต่างหลายรอบ ท่าทางลังเล
แต่เมื่อเห็นคนบนเตียงชั้นล่างไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย ความกังวลของเขาก็ค่อย ๆ คลายลง
ช่างมันเถอะ ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว
คิดเช่นนั้นแล้ว เขาก็เดินกลับมาที่หน้าต่างอีกครั้ง
แม้ที่ทำการหมู่บ้านจะเป็นเพียงบ้านชั้นเดียวหลังใหญ่ แต่หน้าต่างทุกบานก็ไม่ได้ติดเหล็กดัดกันขโมยไว้
เพราะปกติแทบไม่มีใครมาที่นี่ และยิ่งไม่มีขโมยที่ไหนกล้าบุกมาขโมยของจากที่ทำการหมู่บ้าน
เรื่องนี้กลับทำให้เขาลงมือได้สะดวก
หลิวมั่นชางค่อย ๆ ผลักหน้าต่างเปิด แล้วเหยียบขอบหน้าต่างปีนเข้ามาได้อย่างราบรื่น