เห็นเตียงสองชั้นโครงเหล็กธรรมดา ๆ ตั้งชิดผนังอยู่ตัวหนึ่ง
เตียงชั้นล่างปูด้วยผ้าปูที่นอนสีชมพูพิมพ์ลายสตรอว์เบอร์รี ตรงหัวเตียงยังวางตุ๊กตาน่ารัก ๆ ขนาดเท่าฝ่ามืออยู่หลายตัว
ใต้เตียงมีกระเป๋าเดินทางสองใบวางอยู่ ไม่ไกลกันนักเป็นตู้เสื้อผ้าแบบเรียบง่าย
บนโต๊ะ เก้าอี้ และม้านั่งล้วนปูด้วยเบาะสีชมพูขลิบลูกไม้ ของตกแต่งสารพัดชิ้นดูประณีตไม่น้อย
ตรงมุมห้องยังมีหม้อวางอยู่สองใบ
ดูท่าปกติกู้ยาวคงทำอาหารกินเอง
แม้ห้องจะไม่กว้าง แต่ก็มีข้าวของเครื่องใช้ครบครัน
“เข้ามานั่งสิ”
กู้ยาวพูดไปพลางเดินไปข้างเตียง แล้วลากกล่องใบหนึ่งออกมาจากใต้เตียงเอง รูดซิปเปิดกล่อง ก่อนจะหยิบกล่องพยาบาลขนาดเล็กออกมา
“ให้ผมทำเอง”
เฉินต้าจู้เปิดกล่องพยาบาลแล้วค้นหาของอย่างกระตือรือร้น
ไม่นึกเลยว่ากล่องใบนี้แม้จะไม่ใหญ่ แต่ข้างในกลับมีของครบครันไม่น้อย
ที่สำคัญคือมีชุดเข็มเงินอยู่ด้วย ทั้งยังมีเข็มกับด้ายสำหรับเย็บแผล
เฉินต้าจู้หยิบอุปกรณ์ออกมาอย่างชำนาญ ฆ่าเชื้อแล้ววางเรียงเป็นแถว เตรียมไว้ให้หยิบใช้ได้ทันที
เขากำกรรไกรสีเงินไว้ในมือ กำลังจะตัดเสื้อบริเวณใกล้แผลของกู้ยาว ทว่าเห็นอีกฝ่ายหันหลังให้ แล้วไขว้มือถอดเสื้อแขนยาวเปื้อนเลือดที่สวมอยู่ออกแทบจะทันทีโดยไม่ลังเล
โธ่เว้ย?
นี่เป็นสิ่งที่ผมดูได้เหรอ?!
เฉินต้าจู้จ้องสายเส้นบาง ๆ ที่แผ่นหลังของอีกฝ่ายจนยืนอึ้งไปทั้งคน